ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ-ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

Η συνωμοσία του Κολεγίου Αθηνών

2012-02-15T18:09:00.000+02:00

ΕΑΜ Β΄ - ΥΔΡΟΧΟΟΣ, 20-11-2011

Η συμμορία, η οποία ευθύνεται για την παράδοση της Ελλάδας στους «δανειστές» της.

Πληρωμένο «συμβόλαιο θανάτου» ήταν το Μνημόνιο.

Οι άνθρωποι, οι οποίοι κάποτε μας παρέδωσαν στους Ναζί του Χίτλερ, είναι αυτοί, οι οποίοι σήμερα μας παραδίδουν στους Ναζί της Μέρκελ.

Το Κολέγιο Αθηνών δεν είναι ένα ακόμα ιδιωτικό εκπαιδευτικό ίδρυμα από τα πολλά, που έχει πλέον η πατρίδα μας. Απλά παριστάνει το εκπαιδευτικό ίδρυμα, γιατί θα έπρεπε να έχει και ένα επίσημο αντικείμενο ενασχόλησης, για να δικαιολογεί την ύπαρξή του. Στην πραγματικότητα αυτό το "σχολείο" ιδρύθηκε από το κύκλωμα του "εθνάρχη" Βενιζέλου ως ένα ασφαλές και κλειστό "εκκολαπτήριο" γόνων διαδοχής ...Ιδρύθηκε, προκειμένου εκείνο το κύκλωμα —το οποίο εκείνη τη εποχή λυμαινόταν την εξουσία— να παρακάμψει τη δημοκρατική λειτουργία και σταδιακά να "μεταλλαχθεί" σε ένα ιδιότυπο καθεστώς ...Ένα καθεστώς ακλόνητο, το οποίο —ακόμα και ενάντια στη λαϊκή βούληση— θα διατηρούσε μόνιμη επαφή με την εξουσία. Στόχος αυτού του καθεστώτος ήταν πάντα η εξουσία της χώρας, ανεξάρτητα από το ποιος εξωτερικός ιμπεριαλιστικός παράγοντας την κηδεμόνευε.

Η εξουσία στη Ελλάδα ήταν, είναι και θα είναι ο μόνιμος στόχος του Κολεγίου ...Η εξουσία, που εξασφαλίζει στα μέλη του μόνιμη επαφή με βολέματα και πλούτο. Για την εξουσία αυτήν μπορούν να κάνουν την οποιαδήποτε υποχώρηση ή παραχώρηση απέναντι στον οποιονδήποτε ξένο ή ντόπιο παράγοντα μπορεί να τους την εξασφαλίσει. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το Κολέγιο ενός "μεγαλοϊδεατικού" καθεστώτος σχετικά πρόσφατα "αφαίρεσε" από το τίτλο του τον επιθετικό προσδιορισμό "Αμερικανικό". Προφανώς μέχρι τώρα δεν ενοχλούσε κανέναν από τους "πατριώτες" του Κολεγίου αυτός ο τίτλος. Όπως δεν τους ενοχλούσε και εξακολουθεί να μην τους ενοχλεί η αστερόεσσα, που κυματίζει στην αυλή του.

Αυτό λοιπόν το "ευαγές" εκπαιδευτικό ίδρυμα είχε πάντα έναν και μοναδικό στόχο ...Να μονοπωλεί την εξουσία και βέβαια την οικονομία στην Ελλάδα. Είχε μάθει να εκμεταλλεύεται την έννοια της "κρατικής εξουσίας" και να τη μετατρέπει σε μια πολυτελή και άνετη καθημερινότητα για τα μέλη του. Μιλάμε για κανονική Ανώνυμη Εταιρεία, η οποία θα μπορούσε αντί για "Κολέγιο Αθηνών" να ονομάζεται "Κολλητοί Βενιζέλου, Μπενάκη και Σια". Γι' αυτόν τον λόγο η λειτουργία του έλαβε στο τέλος τα χαρακτηριστικά του κοινοβίου. Τα μέλη του περιορίζονται εντός μιας κοινοβιακής ζωής. Οι σχέσεις τους δεν τελειώνουν μετά το πέρας των σπουδών τους. Καλλιεργούνται και εντείνονται και μετά από αυτές.

Αποτελεί, δηλαδή, μια ειδική κοινότητα μέσα στην ελληνική κοινωνία. Μια κοινότητα ανθρώπων, οι οποίοι επιδιώκουν και προσπαθούν να μοιράζονται τα πάντα μόνον μεταξύ τους. Βαπτίζονται, παντρεύονται και κηδεύονται μεταξύ τους. Γιατί; Γιατί αυτό τους συμφέρει ...Γιατί μοιράζονται θέσεις και "επιτυχίες" μεταξύ τους. Ο πλούσιος συμμαθητής δίνει θέσεις εργασίας στους φτωχότερους συμμαθητές του. Ο πολιτικός συμμαθητής δίνει δημόσια έργα στους πλούσιους συμμαθητές του. Όλοι βοηθάνε αλλήλους μέσα στη λογική των αγγλοσαξονικών ομοίων, οι οποίοι αισθάνονται "ανώτεροι" από τους υπόλοιπους ...Η αποθέωση της ατομικής ανταγωνιστικότητας με τις "πλάτες" άλλων.

Τι σημαίνουν πρακτικά όλα αυτά; Ότι το Κολέγιο στην πραγματικότητα είναι ένα "κατηχητήριο" θρησκευτικού τύπου. Οι ιερείς μόνον λείπουν από το "οργανόγραμμά" του, αλλά αυτό για τον προτεσταντισμό δεν είναι και πολύ σημαντικό. Το σημαντικό είναι να μεταφέρονται αυθεντικά πρότυπα και να διδάσκονται οι επιθυμητές συμπεριφορές στο "ποίμνιο" ...Πρότυπα και συμπεριφορές, οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με την ελληνική πραγματικότητα.

Στην πραγματικότητα, δηλαδή, τα μέλη του Κολεγίου συνθέτουν μια ιδιότυπη σέχτα προτεσταντών ...Αυθεντικών προτεσταντών, τύπου "προσκυνητών" του Μέι Φλάουερ και όχι βρετανικού τύπου ...Σκληρού τύπου προτεσταντών τύπου Γερμανίας, Κάτω Χωρών, Σκανδιναβίας και βέβαια ΗΠΑ ...Φανατικών προτεσταντών, οι οποίοι από μικροί γιορτάζουν το thanksgiving και ολοκληρώνουν την προσωπικότητά τους στη "Μέκκα" τους, που βρίσκεται στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ ...Γνήσιων προτεσταντών στη συμπεριφορά και τη νοοτροπία, οι οποίοι απλά διατηρούν στο τυπικό επίπεδο την ταυτότητα του Έλληνα και του Ορθόδοξου, γιατί αυτό είναι το "μαγαζί" που τους "ταΐζει". Είναι προτεστάντες, που αισθάνονται υπεροχή και οι οποίοι απλά έχουν απέναντί τους ορθόδοξους "ιθαγενείς".

Μέσα στα πλαίσια των γενικών αυτών συμφερόντων και νοοτροπιών η "κοινότητα" αυτή δεν έχει σαφή ιδεολογική ή κομματική τοποθέτηση. Γιατί; Γιατί δεν την συμφέρει. Είναι πολύ "ανώτερη", για να "πέσει" στο επίπεδο να διαλέξει πολιτική ή κομματική "μεριά", όπως οι κοινοί "ιθαγενείς" ορθόδοξοι. Οι φουκαράδες είναι αυτοί, που διαλέγουν ιδεολογίες και κόμματα και όχι το Κολέγιο. Το Κολέγιο το συμφέρει να κινείται σε όλο το πολιτικό φάσμα και να αλληλοβοηθούνται τα μέλη του, προκειμένου να το "καταλαμβάνουν" στο σύνολό του ...Να το καταλαμβάνουν σαν "ανώτερη" κοινωνική τάξη, η οποία προσφέρει "οδηγούς" σε "κατώτερους" με στόχο να τους καθοδηγήσει. Όταν λέμε να το "καταλαμβάνει" στο σύνολό του, κυριολεκτούμε. Από τον "ακροδεξιό" Βορίδη μέχρι τον "αριστερό" Μπίστη "χωράει" σχεδόν το σύνολο του δικομματισμού της εξουσίας ...και "περισσεύει" κιόλας. Από τον "πλουτοκράτη" Λάτση μέχρι την "προλετάρια" κόρη τής σταλινικής Παπαρήγα "χωράει" ολόκληρη η ελληνική οικονομία ...και "περισσεύει" κιόλας.

Όλοι αυτοί οι τόσο διαφορετικοί άνθρωποι μεταξύ τους είναι μέλη αυτής της προτεσταντικής κοινότητας. Μιας κοινότητας αγγλοσαξονικού τύπου με μεγάλη εμπειρία στην επιβίωση μέσα σε ξένο και εχθρικό περιβάλλον. Μιας κοινότητας, της οποίας τα μέλη αλληλοβοηθούνται, ακόμα κι αν βρίσκονται σε αντίπαλες "θέσεις", απλά και μόνον για να μονοπωλούν όλους τους χώρους. Θα λέγαμε ότι αλληλοβοηθούνται ιδιαίτερα, εάν εμφανίζονται σε "εχθρικές" θέσεις. Θεωρούμε δηλαδή δεδομένο ότι με τις πλάτες του Κολεγίου προστατεύονται και προοδεύουν από τον Βορίδη του ΛΑΟΣ μέχρι την Παπαρήγα του ΚΚΕ. Αυτό, το οποίο λέμε, μπορεί να το δει κάποιος για παράδειγμα στη σημερινή κυβέρνηση της συνεργασίας των δωσίλογων. Όλοι αντίπαλοι, αλλά όλοι συμμαθητές και φίλοι. Θεωρητικά την συνθέτουν τρία διαφορετικά κόμματα, ενώ στην πραγματικότητα είναι η κυβέρνηση ενός "Κόμματος" ...Του "Κόμματος" του Κολεγίου.

Πρωθυπουργός είναι ο Παπαδήμος του Κολεγίου. Συμμέτοχοι στην Κυβέρνησή του είναι οι δύο αρχηγοί των μεγάλων κομμάτων. Ο Παπανδρέου του Κολεγίου και ο Σαμαράς επίσης του Κολεγίου. Κορυφαίος Υπουργός τού τρίτου κόμματος είναι ο Βορίδης του Κολεγίου. Κορυφαίος υποστηρικτής του "τολμήματος", ο Μητσοτάκης του Κολεγίου. Όλοι αυτοί ανήκουν στην ίδια "κοινότητα" και ως εκ τούτου έχουν δικούς τους "κώδικες" επικοινωνίας ...Προτεσταντικούς "κώδικες", στους οποίους εντρύφησαν και κατά τις σπουδές τους στις ΗΠΑ. Γι' αυτόν τον λόγο και δεν υπάρχουν προβλήματα στις ενδοσυνεννοήσεις τους και βέβαια για τις "έξωθεν" προτιμήσεις τους. Παίζουν διαρκώς μια "παράσταση", η οποία μπερδεύει τον κόσμο ...Μια "παράσταση", που, όταν έχει προβλήματα, "ενισχύεται" από διάφορους "εξωγενείς" και "αξιόπιστους" παράγοντες ...επίσης του Κολεγίου.

...Ο Μάνος ή ο Ανδριανόπουλος —αμφότεροι του Κολεγίου— θα δώσουν μια "ιδεολογική" κάλυψη στην όποια προσπάθεια των "συμμαθητών" τους. Αν αυτοί δεν φτάνουν, θα "επιστρατευτούν" και οι "διανοούμενοι" τύπου Δήμου ή Χωμενίδη ...Ας ψάξει κάποιος όλα τα βίντεο των "πλυντηρίων" της Κολεγιακής ΜΜΕνημέρωσης και θα το διαπιστώσει ...Όλοι οι υπερασπιστές του "Μνημονίου" ανήκουν στο Κολέγιο ...Όλοι όσοι βγήκαν και είπαν δημοσίως, είτε σε μέσα του εσωτερικού είτε σε μέσα του εξωτερικού, ότι ο ελληνικός λαός είναι "απατεώνας", "διεφθαρμένος" και "τεμπέλης" είναι επίσης του Κολεγίου ...Όλοι όσοι βγήκαν στα διεθνή ΜΜΕ, για να δηλώσουν το πόσο πολύ "ντρέπονται" που είναι Έλληνες, είναι επίσης του Κολεγίου ...Όλοι όσοι "τρέμουν" στην ιδέα ότι οι Έλληνες μπορεί και να μην πληρώσουν τους τοκογλύφους, ανήκουν στο ίδιο δυναμικό ...Όλοι όσοι θεωρούν ότι οι Έλληνες είναι μη ανταγωνιστικοί, είναι του Κολεγίου.

Κατά σύμπτωση, δηλαδή, όλοι όσοι κατηγόρησαν τον λαό για απατεωνιές ή διαφθορά ή τεμπελιά, ήταν κατά "σύμπτωση" συμμαθητές του κορυφαίου διαφθορέα της ελληνικής ιστορίας του Ανδρέα Παπανδρέου του Κολεγίου. Για τα χρήματα που πρέπει οι Έλληνες να πληρώσουν —για να μην ζημιωθούν οι τοκογλύφοι— οι πρώτοι, οι οποίοι μίλησαν υπέρ αυτού, ήταν κατά "σύμπτωση" οι συμμαθητές του κορυφαίου τραπεζίτη τοκογλύφου της χώρας του Λάτση ...επίσης του Κολεγίου. Για ανταγωνιστικότητα μίλησαν αυτοί, οι οποίοι δεν έχουν φάει ούτε μία μπουκιά ψωμί στη ζωή τους χωρίς "μέσον", όπως κατά "σύμπτωση" ο Υπουργός Οικονομικών του Μνημονίου Παπακωνσταντίνου ...και πάλι του Κολεγίου ...Αυτοί, οι οποίοι ζουν ως παράσιτα εις βάρος της χώρας και προς χάρη των συμμαθητών τους ...ΟΙ ΑΔΙΑΦΘΟΡΟΙ, ΤΙΜΙΟΙ ΚΑΙ ΑΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΟΙ.

Τα πράγματα γι' αυτούς μπορεί σήμερα να είναι "ρόδινα", αλλά δεν ήταν πάντα τέτοια. Υπήρχαν εποχές μεγάλης δυσκολίας, γιατί προηγήθηκαν "ατυχείς" επιλογές των "πατέρων" του Κολεγίου. Η μεγάλη περιπέτεια, στην οποία μπήκε το Κολέγιο, ήταν κατά την εποχή της ναζιστικής κατοχής ...Κατά την εποχή της Προτεσταντικής κατοχής. Γιατί; Γιατί κάποιοι της "παράταξης" εκτίμησαν τα πράγματα λάθος και κατά συνέπεια ακολούθησαν λάθος επιλογές. Προφανώς χάρηκαν, που η χώρα μας πέρασε στην κυριότητα των ομοδόξων τους ...Χάρηκαν, που θα έμπαινε σε "τάξη" η οθωμανοβαλκανική "Μπανανία", όπως νόμιζαν.

Όμως, από την πολύ τους τη χαρά μπερδεύτηκαν. Νόμισαν ότι οι Γερμανοί όχι μόνον ήταν "φίλοι" μας, αλλά θα έμεναν και παραπάνω από όσο τελικά έμειναν. Νόμισαν ότι θα βολεύονταν άπαξ και δια παντώς ως οι "κολλητοί" και "ομόδοξοι" των νέων κυρίαρχων ...Ως οι τοπικοί "αντιπρόσωποι" τού "χιλιετούς" Ράιχ, το οποίο ανέτειλε πάνω στα ατσάλινα "πάντσερ". Το "προτεσταντικό" Κολέγιο, το οποίο έχει "έρωτα" με την εξουσία και το βόλεμα, τότε έκανε λάθος εκτιμήσεις. Νόμισε ότι θα αποκτούσε εξουσία ελέω Ναζί και θα μοιραζόταν εκ νέου βολέματα, αλλά έκανε λάθος. Οι Γερμανοί ήταν πιο αδύναμοι απ' όσο εκτίμησαν και στο τέλος έφυγαν και τους άφησαν "απροστάτευτους".

Ποιος έκανε την λάθος εκτίμηση; Ποιος έκανε τη μεγάλη "πατάτα"; Το δεξί χέρι του ιδρυτή και εμπνευστή του Κολεγίου —του Βενιζέλου— ήταν αυτός, ο οποίος αποφάσισε να γίνει δωσίλογος ...Το δεξί χέρι τού ιδρυτή του κόμματος των "Φιλελευθέρων" και ένας από τους "πατέρες" των σημερινών φανατικών τού νεοταξικού "φιλελευθερισμού". Ο επικεφαλής αυτής της παράταξης αποφάσισε να γίνει ένας από τους "κουκουλοφόρους" της Γκεστάπο. Ποιος ήταν αυτός; Ποιος δίνει "Βήμα" στο Κολέγιο, για να προβάλει σχεδόν μονοπωλιακά τις θέσεις του; Ποιος "διαφήμισε" τον Γιωργάκη σαν ικανό να μας κυβερνήσει; Ποιος μας έφερε τα "Νέα" για τον "σωτήρα" Παπαδήμο; Ποιος "τρέμει" στην ιδέα ότι μπορεί οι τοκογλύφοι να μην πληρωθούν; Ποιος "αγωνιά" για την αξιοπιστία της χώρας, που όμως πρέπει να πληρωθεί με "χρυσάφι" στους τοκογλύφους;

Ποιος ήταν αυτός, ο οποίος υπέπεσε στο μέγα λάθος του δωσιλογισμού; ...Ο Δημήτριος Λαμπράκης ...Ο πατέρας του πιο φανατικού groupie του Βάγκνερ και του Μπετόβεν ...Ο ιδρυτής του περίφημου "συγκροτήματος" ...Ο πατέρας του Χρίστου Λαμπράκη ...Η οικογένεια, που "έχτισε" το ΔΟΛ ...Το ΔΟΛιο συγκρότημα του αρχιδωσίλογου της κατοχής και του γιου του. Αυτός έκανε το μέγα λάθος. Ο ιδιοκτήτης του "Ελεύθερου Βήματος" και των "Αθηναϊκών Νέων".

Από πού προκύπτει αυτό το συμπέρασμά μας; Από την απλή λογική. Δεν είναι θέμα πληροφοριών. Γνωρίζει μήπως ο αναγνώστης τον λόγο για τον οποίο είχαμε "περικοπές" στους τίτλους αυτών των εντύπων; Γιατί "καταλήξαμε", για παράδειγμα, από το "Ελεύθερο Βήμα" στο "Βήμα" και από τα "Αθηναϊκά Νέα" στα "Νέα"; Γιατί απλούστατα δεν μπορούσε ο Λαμπράκης να διατηρήσει τους προηγούμενους τίτλους των εντύπων. Στα χρόνια της κατοχής είχε συνεργαστεί με τους Ναζί και είχαν δημιουργήσει από κοινού εταιρεία, η οποία συμπεριλάμβανε αυτούς τους τίτλους στην ιδιοκτησία της.

Ως εκ τούτου, όταν έφυγαν οι Γερμανοί, αυτοί οι τίτλοι περιήλθαν στην ιδιοκτησία του κράτους ως λεία πολέμου. Ο δωσίλογος Λαμπράκης δεν μπορούσε να τους χρησιμοποιήσει. Διαπραγματευόμενος —ποιος ξέρει που με ποιους και με τι ανταλλάγματα—, πήρε "άφεση" αμαρτιών και ξαναεμφανίστηκε σαν "δημοκράτης" εκδότης με "κομμένους" όμως τους τίτλους των εντύπων του. Όμως, το λάθος του δεν αφορούσε μόνον τον ίδιο. Αφορούσε και όλη εκείνη τη "συμμορία", η οποία είχε επενδύσει στους Ναζί, για ν' αρπάξει την "εργολαβική" τους εξουσία.

Το λάθος του καταδίκασε ολόκληρη τη συμμορία αυτών που παρίσταναν τους Φιλελεύθερους, για να λυμαίνονται τη χώρα ...Μια χώρα, την οποία την αντιλαμβάνονταν περίπου σαν ιδιοκτησία τους και γι' αυτόν τον λόγο θεωρούσαν ότι μπορούσαν να τη "δανείζουν" να την "επινοικιάζουν" και γενικά να την διαπραγματεύονται προς ίδιον όφελος. Αυτή λοιπόν η συμμορία των "Φιλελευθέρων", στιγματίστηκε στα χρόνια της κατοχής με το "στίγμα" του δωσιλογισμού. Λογικό είναι αυτό. Όταν το αυθεντικά γκεσταπίτικο "Ελεύθερο Βήμα" συστεγαζόταν στη Χρ. Λαδά με το κόμμα των Φιλελευθέρων, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για τις επιλογές των ηγετών και των ιδιοκτητών.

Όταν ο πρώτος του κολεγιακού κόμματος σου φέρνει στα γραφεία του τους Γκεσταπίτες ως συνέταιρους και συνιδιοκτήτες, ευνόητα είναι μερικά πράγματα. Ή συνεργάζεσαι με τους Ναζί, εφόσον βρίσκεσαι στο ίδιο κτίριο μ' αυτούς ...ή φεύγεις όχι μόνον από την εφημερίδα, αλλά και από το ίδιο το κόμμα. Απλά πράγματα. Είναι σαν ο Γιωργάκης του Κολεγίου να μεταφέρει τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ στη Μιχαλακοπούλου του Κολεγιακού ΔΟΛ και δίπλα στο γραφείο του διευθυντή των "Νέων" Κολεγιόπαιδα Καψή να βάλει το γραφείο του σημερινού Ράιχενμπαχ ...Κόμμα, εφημερίδα και Γκεστάπο ν' αποφασίζουν από κοινού και κάτω από την ίδια "στέγη".

Αυτό ακριβώς έκανε ο Δημήτρης Λαμπράκης. Είναι δυνατόν να μην στιγματιστεί το κόμμα; Είναι δυνατόν να "επιβιώσει" στέλεχος του κόμματος, το οποίο αρνείται να συνεργαστεί με τον Ράιχενμπαχ; Αυτό, το οποίο καταλαβαίνει ακόμα και ο Γιωργάκης, είναι δυνατόν να μην το κατάλαβε ένας πονηρός εκδότης, όπως ήταν ο Λαμπράκης και πήρε στο λαιμό του ολόκληρο το κόμμα; Γιατί δεν το κατάλαβε; Μήπως ήταν βλάκας; Όχι βέβαια. Ήταν πολύ σίγουρος για τη γερμανική ισχύ και ήθελε να φανεί "πλειοδότης" εμπιστοσύνης. Ήθελε να τους "δείξει" πόσο πολύ σίγουρος ήταν για την "επιτυχία" τους. Η ηγεσία είχε πέσει σε ένα φοβερό "ολίσθημα" και αυτό θα παρέσερνε και το Κολέγιο.

Το λάθος του Λαμπράκη φάνηκε σε όλη του την τραγικότητα όταν έφευγαν οι Γερμανοί. Τότε όλοι αυτοί οι δωσίλογοι έψαχναν βόθρους και υπόγεια για να κρυφτούν. Προκειμένου να σωθούν, διαπραγματεύονταν τα πάντα με τους πάντες. Τελικά σώθηκαν εύκολα, γιατί πάντα το σύστημα θέλει εκβιάσιμα υποχείρια, για να κάνει τις βρόμικες δουλειές του και τότε θα έκανε την πιο βρόμικη δουλειά του, που ήταν ο ελληνικός εμφύλιος. Κανένας από αυτούς δεν τιμωρήθηκε, όπως συνέβη με τους δωσίλογους σε όλα τα κράτη ...Απλά "βαπτίστηκαν" από την αρχή.

Δεν ήταν οι άνθρωποι δωσίλογοι, όπως τους είχαμε "παρεξηγήσει". Δεν ήταν οι άνθρωποι συνεργάτες των Ναζί, όπως "νομίσαμε", βλέποντάς τους με τις "κουκούλες" ...Προτεστανική ενδυματολογική "μόδα" ήταν οι κουκούλες. Παρεξήγηση έγινε. "Αντικομμουνιστές" ήταν οι άνθρωποι. Φανατικοί "αντικομμουνιστές", που έκαναν την καρδιά τους "πέτρα" και συνεργάστηκαν με τους Ναζί, για να μην "πέσει" η πατρίδα στα χέρια των προλεταρίων ...Μιλάμε για παρεξήγηση μεγάλη. Οι άνθρωποι ήταν "δημοκράτες". Ακραίοι "δημοκράτες".

Όμως, το ότι γλίτωσαν την τιμωρία δεν σημαίνει ότι θα την έβγαζαν και "τζάμπα". Τους χρησιμοποίησαν κάποιοι ως δουλικά και δεν τους έκαναν συνεταίρους. Αυτό βέβαια ήταν και το χειρότερο γι' αυτούς. Για ένα τέτοιο κύκλωμα, το οποίο έχει μάθει να ζει πλούσια, λυμαινόμενο την εξουσία, η στέρησή της είναι η μεγαλύτερη τιμωρία του. Αυτήν την τιμωρία θα βίωνε το Κολέγιο από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα. Την είχε "πατήσει" και βρισκόταν στο έλεος των ανταγωνιστών της εξουσίας. Η αγγλόφιλη Δεξιά, η οποία τους ανταγωνιζόταν για την εξουσία από την εποχή του Βενιζέλου, είχε βρει την ευκαιρία να τους εξουδετερώσει.

Διατηρούσε τους φακέλους των δωσίλογων και τους εκβίαζε. Ούτε τους "άνοιγε" αυτούς τους φακέλους, αλλά ούτε και τους κατέστρεφε. Ούτε κινούσε διαδικασίες, για να τιμωρηθούν οι δωσίλογοι, ούτε τους απάλλασσε με τελεσίδικες αμνηστεύσεις. Άφηνε το θέμα μετέωρο, ώστε να μπορεί να τους εκβιάζει. Όποιος την ενοχλούσε λίγο παραπάνω, λάμβανε το "μήνυμα" με κάποιες διαρροές ...Τους "τηγάνιζε" στην κυριολεξία. Όμως, αυτή η τραγική εξέλιξη είχε την "προβολή" της και στο Κολέγιο. Όταν δυσκολεύονται οι "πατέρες", δυσκολεύονται και τα "παιδιά". Η "νύχτα" είχε αρχίσει να "πέφτει" βαριά πάνω και από το "εκκολαπτήριο" των γόνων.

Το Κολέγιο, με το τόσο έντονο και προκλητικό δωσιλογικό "στίγμα", κατόρθωσε και επιβίωσε στα δύσκολα γι' αυτό μεταπολεμικά χρόνια που ακολούθησαν, γιατί το "έσωσε" η κοινοβιακή του λειτουργία ...Το έσωσε η προτεσταντική του λειτουργία. Τοίχο-τοίχο πήγαιναν τα παιδιά στο Κολέγιο. Μόνον πίσω από τους μαντρότοιχους του Κολεγίου αισθάνονταν ασφαλή. Άλλωστε τους το είχαν πει οι γονείς τους ..."Αν κάποιος άγνωστος σας πλησιάσει και σας κάνει ερωτήσεις, δεν θα απαντάτε. Θα παρατάτε τις τσάντες στο δρόμο και θα τρέχετε ίσα στο Κολέγιο ...Όχι στο σπίτι και μάθουν πού κατοικείτε. Στο Κολέγιο θα πηγαίνετε, όπου θα είστε ασφαλείς και εμείς θα έρθουμε να σας πάρουμε". Μιλάμε για μια κοινότητα ελεύθερων πολιορκημένων ...Μια κοινότητα, η οποία εμπιστευόταν μόνον τον εαυτό της ...Μόνον μεταξύ τους ανέπτυσσαν σχέσεις εμπιστοσύνης.

Όλοι αυτοί μεγάλωσαν με τον "φόβο των Ελλήνων" και όχι ως Έλληνες. Μεγάλωσαν ως ξένοι μέσα στην ίδια τους την πατρίδα. Μεγάλωσαν ως Άγγλοι στην Ινδία. Μεγάλωσαν ως Αμερικανοί στη χώρα των Ινδιάνων. Όμως, εξαιτίας της ναζιστικής τους επιλογής —και καθώς έπρεπε να επιβιώσουν μετά από ένα μεγάλο σφάλμα τους—, έχασαν την αρχική τους αυτοπεποίθηση και άρχισαν να λειτουργούν όχι μόνον ως εχθρική, αλλά και ως διωκόμενη μειονότητα μέσα στην ίδια τους την πατρίδα. Εκπαιδεύτηκαν να λειτουργούν συνωμοτικά, ώστε να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους, αλλά ταυτόχρονα να μην προκαλούν. Εκπαιδεύτηκαν να λειτουργούν έτσι από τους "επαγγελματίες" του είδους, που είναι οι Εβραίοι της Αθήνας και οι οποίοι σχεδόν στο σύνολό τους ήταν μαθητές αυτού του Κολεγίου.

Από αυτούς τους Εβραίους οι Κολεγιόπαιδες πήραν και έναν ενστικτώδη ανθελληνισμό, ο οποίος τους χαρακτηρίζει. Γι' αυτόν τον λόγο οι περισσότεροι από αυτούς, ακόμα κι όταν επιλέγουν να ζήσουν στο εξωτερικό, δεν έχουν νοσταλγία για την πατρίδα ...Δεν έχουν την ανάγκη ν' ακούσουν ...Καζαντζίδη ...Δεν τους έλλειπε ποτέ η πατρίδα ...Τους τρόμαζε η πατρίδα. Στο εξωτερικό αισθάνονταν ασφάλεια και όταν τους βόλευε έφερναν το "εξωτερικό" και στην Ελλάδα, για να την κάνουν πιο ασφαλή. Τους ξένους εμπιστεύονταν περισσότερο και γι' αυτόν τον λόγο, όταν δεν παντρεύονταν μεταξύ τους, παντρεύονταν ομόδοξους αλλοδαπούς.

Με αυτούς ταιριάζουν, εφόσον με αυτούς είναι ίδιοι. Σχεδόν ποτέ με κοινούς ορθόδοξους, καθολικούς ή αγγλικανούς. Σχεδόν πάντα με Αμερικανούς, Γερμανούς, Σκανδιναβούς ή Ολλανδούς. Μιλάμε για αυθεντικές προτεσταντικές συμπεριφορές ...Συμπεριφορές κρύες και άσχετες με τις πάγιες ελληνικές συμπεριφορές και οι οποίες μπαίνουν ακόμα και μέσα στις οικογένειές τους ...Οικογένειες οι οποίες λειτουργούν εξ’ αρχής με προγαμιαία συμβόλαια ...όπου δικηγόροι "παζαρεύουν" το πόσες φορές θα περιλαμβάνεται το σεξ στη ζωή τους ...Οικογένειες, όπου ο καθένας πληρώνει τα δικά του και τρώει από το δικό του πιάτο ...Οικογένειες, όπου ο καθένας πηγαίνει διακοπές ανάλογα με τα δικά του οικονομικά, τα οποία δεν έχουν σχέση με αυτά της οικογένειας ...Οικογένειες, όπου το παιδί πληρώνει ενοίκιο στο σπίτι ...Μιλάμε για τον προτεσταντισμό σε όλο του το "βάθος".

Τι σχέση έχουν αυτοί με τον ελληνισμό; Καμία απολύτως. Αρκεί να προσπαθήσει να σκεφτεί κάποιος τι τέλος θα είχε η Οδύσσεια, αν ο Οδυσσέας ήταν απόφοιτος του Κολεγίου. Τι θα έκανε; Θα πλήρωνε τη γυναίκα του για την εικοσαετή διαχείριση της περιουσίας του με βάση τις "τρέχουσες" τιμές της αγοράς στελεχών και βέβαια θα της αφαιρούσε από αυτό το ποσόν τις συζυγικές υπηρεσίες, οι οποίες προβλέπονταν για αυτά τα είκοσι χρόνια, αλλά δεν προσφέρθηκαν στον δικαιούχο. Θα καθόριζε το ύψος του ενοικίου που θα ζητούσε από τον Τηλέμαχο —γιατί στο μεταξύ είχε ενηλικιωθεί— και στο τέλος θα φρόντιζε και το θέμα των μνηστήρων. Θα ανανέωνε το leasing των δωματίων τους, αλλά θα τους χρέωνε ως "πέναλτυ" άμεσα απαιτητό την εικοσαετή καταχρηστική χρήση των κοινόχρηστων χώρων του παλατιού. Σ' ό,τι αφορά το προσωπικό —και λόγω της οικονομικής κρίσης— θα προχωρούσε σε αλλαγές των συμβάσεών τους ...Γλέντι επιστροφής θα γινόταν μόνον αν κάποιος τραπεζίτης συμμαθητής αναλάμβανε τη χορηγία.

Αυτοί οι συμφεροντολόγοι προτεστάντες ήθελαν να ηγούνται της χώρας και συνεργάστηκαν με τους Ναζί, για να της βάλουν "τάξη" ...Συμφέρουσα γι' αυτούς "τάξη". Αυτοί οι "ατυχήσαντες" γερμανόδουλοι δωσίλογοι άντεξαν τα "πέτρινα" χρόνια της μεταπολεμικής κυριαρχίας της αγγλόφιλης Δεξιάς και περίμεναν μια νέα "επένδυση", που θα τους έσωζε. Έκαναν και πάλι αυτό, το οποίο ήξεραν ...Επένδυσαν στο επόμενο ξένο "τραίνο", το οποίο θα περνούσε από την πατρίδα μας. Εφόσον δεν μπορούσαν ν' "ανέβουν" στο αγγλικό "τραίνο", θα περίμεναν το επόμενο. Γι' αυτόν τον λόγο επένδυσαν στους ομόδοξους Αμερικανούς ...Το μόνο "τραίνο" που υπήρχε εκείνη την εποχή διαθέσιμο ...Το μόνο "τραίνο", το οποίο θα τους πρόσφερε πλούσια και πολλά "thanksgivings".

Όταν όμως το τραίνο —στο οποίο έχεις εξασφαλίσει "εισιτήριο"— δεν πλησιάζει στον "σταθμό", γιατί το προηγούμενο δεν φεύγει, τι κάνεις; Διώχνεις το πρώτο, για να πλησιάσει το δεύτερο. Διευκολύνεις τις εξελίξεις, προκειμένου να επωφεληθείς. Αυτό και έκαναν. Εφόσον λοιπόν το αγγλόφιλο "τραίνο" δεν τους βόλευε, θα φρόντιζαν μόνοι τους να περάσει το επόμενο και άρα το αμερικανόφιλο. Σε συνεννόηση με τον επόμενο "μηχανοδηγό" οδήγησαν τις εξελίξεις στην Ελλάδα εκεί όπου τους βόλευαν και άρα στην εισαγωγή νέων αφεντικών. Άλλωστε ποτέ δεν έχουν τύψεις γι' αυτό που κάνουν. Θεωρούν ότι βοηθούν —με το προτεσταντικό αζημίωτο βέβαια— ομόδοξους και απλά δεν είναι ομόδοξοι με τους Έλληνες.

Πώς το βοήθησαν; Και πάλι με οδηγό τη λογική θα το βρούμε αυτό και όχι με βάση τις πληροφορίες. Τι κατέστρεψε την αγγλόφιλη Δεξιά στην Ελλάδα; ..."Η αμερικανόφιλη Χούντα", θα πει κάποιος με στοιχειώδη γνώση της νεότερής μας ιστορίας. Σωστό είναι αυτό. Την αγγλόφιλη Δεξιά, την οποία εξέφραζε το Παλάτι, την κατέστρεψε η αμερικανόφιλη Χούντα. Η Χούντα "ξήλωσε" το Παλάτι και η Χούντα έγινε η αιτία να τιμωρηθεί σκληρά η "επάρατη" στη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Ποιοι όμως μας οδήγησαν στη Χούντα; "Πολιτικοί, που έκαναν λάθη", θα έλεγε ο καλόπιστος συζητητής μας ...Πολιτικοί, οι οποίοι όμως δεν είχαν την εξουσία ...Πολιτικοί, οι οποίοι διεκδικούσαν την εξουσία ...

Πολιτικοί, όπως ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Μητσοτάκης κλπ. ...Πολιτικοί, οι οποίοι κατά "σύμπτωση" ήταν στενοί συνεργάτες ή συγγενείς του Βενιζέλου και βέβαια παππούδες ή γονείς μαθητών του Κολεγίου. Άνθρωποι του Κολεγίου έκαναν δηλαδή τα "λάθη", τα οποία έφεραν τη Χούντα στην εξουσία. "Λάθη", όμως, τα οποία όχι μόνον δεν έθιξαν τους ίδιους, αλλά που κατέστρεψαν τους αγγλόδουλους αντιπάλους και βέβαια εκβιαστές τους. Αντιλαμβανόμαστε πως, όταν γίνονται "λάθη", τα οποία θίγουν μόνον τους αντιπάλους μας, δεν είναι και τόσο "λάθη" ...όπως και να φαίνονται.

Τελικά δικαιώθηκαν για την επιλογή τους. Η αμερικανόφιλη Χούντα διέλυσε τους εχθρούς τους και στο τέλος με την πτώση της τούς άφησε και "πίστωση". Αυτοί, οι οποίοι έφεραν τη Χούντα, ήταν αυτοί, οι οποίοι εισέπραξαν τα κέρδη από την πτώση της ...Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει. Αυτοί, οι οποίοι επωφελήθηκαν από την άνοδο της Χούντας, ήταν αυτοί, οι οποίοι κέρδισαν και από την πτώση της. Λογικό είναι αυτό. Όποιος έχει το "καρπούζι" και το "μαχαίρι", μοιράζει όπως θέλει. Οι Αμερικανοί ήταν αυτοί, οι οποίοι αποφάσιζαν ποιοι θα ήταν οι "ήρωες", που θα πιστώνονταν την πτώση της δικής τους Χούντας.

Οι Αμερικανοί αποφάσισαν ότι οι "εκλεκτοί" τους, οι οποίοι τους βοήθησαν στο "ξήλωμα" της αγγλόφιλης Δεξιάς, θα ήταν και οι "ήρωες" της επόμενης ημέρας ...Της δήθεν "αντιαμερικανικής" ημέρας, για να μην υπάρχουν και αντιδράσεις από το πόπολο. Μάλιστα διαμόρφωσαν το ίδιο το "πόπολο" κατά τις προτιμήσεις τους. Στο τελικό στάδιο της μετάβασης, δηλαδή, έκαναν εκείνες τις παρεμβάσεις, οι οποίες δημιουργούσαν μελλοντική "πελατεία" για τους δικούς τους ανθρώπους. Η αμερικανόφιλη Χούντα με δικές τους εντολές δημιουργούσε ένα αντιαμερικανικό και αντιδεξιό "πόπολο" έτοιμο να χειραγωγηθεί από τους "ήρωες" της επόμενης ημέρας. Ο δειλός Ανδρέας περιφερόταν στα ξενοδοχεία με τις μετρέσες του και οι Αμερικανοί τού δημιουργούσαν πολιτική "πελατεία".

Θέμα χρόνου ήταν η επιστροφή και η κυριαρχία του. "Στημένη" και μελετημένη από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Μας έστειλαν και τον Καραμανλή για ν' ανοίξει τον "δρόμο" για την "επιστροφή" του ιδίου και των "συμμαθητών" του ...Την "επιστροφή" του προτεσταντικού παρακράτους του Κολεγίου. Ο προδότης της αγγλόφιλης Δεξιάς Καραμανλής ήταν η απαραίτητη συνθήκη, ώστε να μην υπάρχουν έντονες αντιδράσεις από αυτήν. Τι έκανε ο Καραμανλής μόλις πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα; Κατέστρεψε τους φακέλους των δωσίλογων. Στην πραγματικότητα "απελευθέρωσε" τους φίλους και συμμαθητές του Ανδρέα, ώστε ν' αποκτήσει γρήγορα και με ασφάλεια "συναγωνιστές" συνεργάτες, οι οποίοι θα ήταν ευγνώμονες σε αυτόν και βέβαια θα μας οδηγούσαν στην "Αλλαγή" που είχαν σχεδιάσει οι Αμερικανοί.

Με αυτόν τον τρόπο εξηγείται το μυστήριο της "επιτυχίας" τους ΠΑΣΟΚ ...Εξηγείται το πώς ένα τόσο νεαρό και προσωπικό κόμμα απέκτησε μέσα σε ελάχιστα χρόνια τόσο "βαθύ" πρόσωπο ...Εξηγείται το πώς το νεαρό κόμμα του σαλτιμπάγκου Ανδρέα κατόρθωσε και έλεγξε τα πάντα. Στην πραγματικότητα το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ποτέ ένα νέο κόμμα ...Νέο όνομα σε μια παλιά και "αμαρτωλή" κατάσταση ήταν. Παρίστανε το κόμμα του Ανδρέα, αλλά ήταν πάντα το κόμμα του γνωστού Κολεγίου ...Ήταν το νέο όνομα μιας πτέρυγας του παρακράτους, το οποίο προϋπήρχε, είχε εξασθενίσει και απλά "επανέκαμψε", αναλαμβάνοντας εκ νέου πρωταγωνιστική δράση.

Αυτό, το οποίο έχει σημασία είναι ότι ο προδότης Καραμανλής ανέλαβε την "εξόντωση" της αγγλόφιλης Δεξιάς ...Την εξόντωσή της στο όνομα της προτεσταντικής Δεξιάς, η οποία παρίστανε τη σοσιαλιστική και λάιτ εκδοχή τής Αριστεράς. Με εκείνη την ενέργεια ο Καραμανλής "αποτελείωσε" με συνοπτικές διαδικασίες την αγγλόφιλη Δεξιά, εφόσον, εκτός από τον "αποκεφαλισμό" της, της στέρησε και το κύριο όπλο της. Με το δημοψήφισμα έδιωξε οριστικά τον Βασιλιά και με την καταστροφή των φακέλων των δωσίλογων κατέστρεψε το μέσον το οποίο έλεγχε τους ανταγωνιστές της. Στη συνέχεια άνοιξε τον "δρόμο", για να την παραδώσει αμαχητί στον Μητσοτάκη ...Να την παραδώσει στον ανιψιό του Βενιζέλου και στην ουσία να την "ευνουχίσει". Η ολοκληρωτική επικράτηση του Κολεγίου ήταν το έργο του Καραμανλή. Γι' αυτόν τον λόγο σύσσωμη η κολεγιακή μεταπολίτευση τον "εκτιμά", παρά την πολιτική του "καταγωγή".

Τι μας διδάσκει αυτή η εκκωφαντική ήττα της αγγλόφιλης Δεξιάς; Την αξία της αυθεντικής προτεσταντικής εμπειρίας. Οι Κολεγιόπαιδες δεν διέλυσαν μετά την κατοχή ...δεν εγκατέλειψαν την προσπάθεια ...και στο τέλος σώθηκαν ...Τους έσωσαν οι Αμερικανοί και βέβαια ο συμμαθητής τους Ανδρέας ...Μεγάλη η χάρη τού μακαρίτη ...και βέβαια μεγάλη η χάρη, την οποία ακόμα "χρωστάνε" στους απογόνους του. Χάρη σ' αυτόν το ΠΑΣΟΚ μονοπώλησε την εξουσία της μεταπολίτευσης. Το αμερικανόφιλο κόμμα του αμερικανόδουλου Κολεγίου. Απλά, για "ξεκάρφωμα", το κόμμα "φώναζε" πάντα "Φονιάδες των Λαών Αμερικάνοι", όπως, για παράδειγμα, το ξενόδουλο Κολέγιο —για τους ίδιους λόγους— πάντα "φώναζε" για "αξιοκρατία".

Στο τέλος όλοι "πέτυχαν". Το ΠΑΣΟΚ "πέτυχε" με τη βοήθεια των Αμερικανών και οι Κολεγιόπαιδες "πέτυχαν" με μέσον το ΠΑΣΟΚ. Με τη βοήθεια των Αμερικανών το ΠΑΣΟΚ έγινε κυρίαρχο στη Μεταπολίτευση και με μέσον το ΠΑΣΟΚ οι Κολεγιόπαιδες έγιναν ασυναγώνιστοι. Κατάλαβε ο αναγνώστης τι ήταν το ΠΑΣΟΚ; ...Πώς ήταν "χτισμένο" του ΠΑΣΟΚ; Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν μια λάιτ "Αριστερά", όπως πολλοί προσπαθούσαν να το εμφανίσουν. Το ΠΑΣΟΚ ήταν η πιο σκληρή και πιο πονηρή εκδοχή της Δεξιάς ...Η προτεσταντική της εκδοχή, η οποία έχει ως ιδεολογία της τον "συμφεροντολογισμό" και επιβάλλεται στην κοινωνία με την καλλιέργεια των χειρότερων ενστίκτων των μαζών. Μια ιδιόμορφη "ιδεολογία", η οποία εξασφάλισε εύκολα την επιτυχία, εφόσον τους συνωμότες του Κολεγίου τους πλαισίωσε με ό,τι χειρότερο μπορεί να έχει μια κοινωνία. Γύρω από τους προδότες μαζεύτηκε το "κατακάθι" και αυτό δημιούργησε το πανίσχυρο "κράμα" της μεταπολίτευσης.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν "σοσιαλιστικό" όσο σοσιαλιστικό ήταν το κόμμα των Ναζί. Απόλυτα συγγενές μ' εκείνο το κόμμα, το οποίο είχαμε την ατυχία να γνωρίζουμε το '40. Γι' αυτό και οι "αγάπες" του προς τους "δημοκράτες" τύπου Καντάφι ήταν παροιμιώδεις. Το ΠΑΣΟΚ ήταν κι εξακολουθεί να είναι μια πανίσχυρη "μηχανή" εξουσίας ...Μια "μηχανή", η οποία παράγει κέρδη και γνωρίζει να δημιουργεί συνενόχους με τις "μοιρασιές" της ...Μια "μηχανή" φτιαγμένη από προτεστάντες, η οποία δόθηκε στους ανθρώπους του Κολεγίου.

...Μιλάμε για το καθεστώς-ΠΑΣΟΚ και όχι γι' αυτούς που απλά ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ και νομίζουν ότι συμμετέχουν σ' αυτά που το αφορούν ...Μιλάμε για το "αντιαμερικανικό" ΠΑΣΟΚ, που τα "αντιαμερικανικά" του τα συνθήματα τα έπαιρνε γραμμένα σε "σκονάκια" από την Αμερικανική Πρεσβεία ...Μιλάμε για το Κολεγιακό ΠΑΣΟΚ, το οποίο βολεύει "γαλαζοαίματους" Γερουλάνους και Παπακωνσταντίνου, άσχετα αν φοράει ζιβάγκο και αμπέχονο, για να "δουλεύει" τους αφελείς και τους φτωχούς ψηφοφόρους του ...Μιλάμε για την εταιρεία-ΠΑΣΟΚ, η οποία κρυφογελάει με τους αφελείς πρασινοφρουρούς, που τρέχουν με τις σημαίες για να υπερασπιστούν τον "σοσιαλισμό", ο οποίος συνεδριάζει δημοσία δαπάνη στην Ελούντα ...Μιλάμε για το σύστημα-ΠΑΣΟΚ, το οποίο κρυφογελάει με τους φτωχούς, που τους "πουλάει" πατριωτικό "σοσιαλισμό", αλλά για τον εαυτό του "αγοράζει" CDS εις βάρος της ελληνικής οικονομίας ...Μιλάμε για το ΠΑΣΟΚ εκείνο, το οποίο κατά καιρούς γεμίζει τις "τσέπες" των ιδιοκτητών του είτε με κούτες από "pampers" είτε με "σακούλες" της Siemens.

Αυτό το καθεστώς μονοπώλησε τη Μεταπολίτευση και αυτό μας έφερε στα σημερινά "χάλια" ..."Χάλια", τα οποία γνώριζαν οι πάντες ότι θα έρθουν και κυρίως τα γνώριζαν οι Κολεγιόπαιδες. Γιατί; Γιατί αυτοί πρωταγωνίστησαν στο μεγάλο "φαγοπότι". Αυτοί συνετέλεσαν στην υπερχρέωση του ελληνικού κράτους. Με πρώτο τον Κολεγιόπαιδα Ανδρέα, ο οποίος με "δανεικά" "αγόραζε" ψηφοφόρους και λαϊκή συμπάθεια, όλοι όσοι ακολούθησαν ήταν όμοιοι μ' αυτόν. Το αποκορύφωμα ήρθε με την κυβέρνηση του Σημίτη. Τότε το χρέος έφτασε σε αυτοκτονικά επίπεδα ...και πάλι με Κολεγιόπαιδες επικεφαλής στις σπατάλες και στις ρεμούλες.

Ο Γιώργος Παπανδρέου ξόδευε εκατομμύρια ευρώ, για ν' "αγοράσει" διεθνές κύρος μέσω των ΜΚΟ. Οι τραπεζίτες τύπου Λάτση και Νανόπουλου δανείζονταν τόνους χρημάτων από τη διεθνή τοκογλυφία, για να "φορτώσουν" τον κόσμο με χρέη ...Να τον φορτώσουν με άχρηστα στεγαστικά δάνεια, που "φούσκωναν" την αγορά ακινήτων. Να τον φορτώσουν με άχρηστα επιχειρηματικά δάνεια, τα έβαζαν "λουκέτο" στην τοπική παραγωγή. Τα τότε στελέχη της Εθνικής Τράπεζας —τύπου Μητσοτάκη— "φόρτωναν" με "τοξικά" την ελληνική οικονομία ...Όλοι ευτυχείς ...Όλοι Κολεγιόπαιδες. Το Βήμα και τα Νέα δεν προλάβαιναν να επαινούν τους Κολεγιόπαιδες για την "ανάπτυξη" που έφεραν στην πατρίδα ...Δεν προλάβαιναν να επαινούν αυτούς, οι οποίοι από το Αμερικανικό Κολέγιο οδηγούσαν τη χώρα στο American Dream.

...Μεγάλη ανάπτυξη και "δόξα", αν σκεφτεί κάποιος ότι τότε ήταν που έγιναν οι Ολυμπιακοί Αγώνες ...Το πιο σπάταλο γεγονός στην ελληνική ιστορία. Ποιοι πρωταγωνίστησαν σ' αυτήν; Οι μεγάλοι "ευεργέτες" του Κολεγίου. Όσα πιο πολλά έργα έπαιρναν από την Κυβέρνηση του Κολεγίου, τόσο μεγαλύτερες ήταν οι δωρεές απέναντι σ' αυτό. Λάτσηδες, Αγγελοπουλαίοι, Μπομπολαίοι και λοιποί συνένοχοι γέμισαν το Κολέγιο με νέες δωρεές και νέες πτέρυγες. Δεν αμελούσαν βέβαια να "δωρίζουν" και στο Μέγαρο του "φιλότεχνου" Λαμπράκη ...Του συντονιστή του εγχειρήματος ...Του γιου του αρχιδωσίλογου.

Όμως, όλα αυτά γίνονταν με δανεικά ...Παράνομα δανεικά, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων ...Δανεικά, τα οποία προέκυπταν από "μαγειρέματα" ..."Μαγειρέματα", τα οποία έδιναν λανθασμένη εικόνα στην ελληνική οικονομία και της επέτρεπαν να δανείζεται ακόμα κι όταν αυτό ήταν "αυτοκτονικό". Ποιοι πρωταγωνιστούσαν σε εκείνα τα "μαγειρέματα"; Πάλι οι ίδιοι. Οι γνωστοί Κολεγιόπαιδες, που, σεβόμενοι τις παραδόσεις του Κολεγίου τους και πάλι εξυπηρετούσαν τα ξένα αφεντικά ...Τα δικά τους αγαπημένα αφεντικά. Ο Κολεγιόπαις "αρχιμάγειρας", ο οποίος τότε παρίστανε τον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, ήταν ο Παπαδήμος. Ο Κολεγιόπαις σύμβουλος τού τότε Πρωθυπουργού ήταν ο Παπακωνσταντίνου. Ποιος τους διαδέχθηκε και έπρεπε να τους ελέγξει; ...Ο Κολεγιόπαις Δούκας.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Οι περισσότεροι από αυτούς, οι οποίοι συμμετείχαν στο "μαγείρεμα" των δημοσίων οικονομικών με την Goldman Sachs, δεν ήταν μόνον Κολεγιόπαιδες, αλλά και οικόσιτα της γνωστής εταιρείας τοκογλύφων ...Τους συντηρούσε όλους από τότε που έκαναν —με δικές της "υποτροφίες"— τις σπουδές τους στις ΗΠΑ. Η ίδια ήταν που έδινε σε αυτά τα "οικόσιτα" της αμερικανικής πρεσβείας τις "συστατικές" επιστολές, για να βολευτούν με τον γνωστό "αξιοκρατικό" τρόπο στον ελληνικό κρατικό μηχανισμό. Υπήρχαν δηλαδή σχέσεις εξάρτησης ανέκαθεν. Οι παλιοί εργοδότες γίνονταν "πελάτες" και τούμπαλιν.

Όλα αυτά μέσα στις Υποκυβερνήσεις του δικομματισμού της ενιαίας Υπερκυβέρνησης του Κολεγίου. Ας ψάξει κάποιος να δει στις διαρροές των wikileaks ποιους Έλληνες αφορούν τα τηλεγραφήματα της Πρεσβείας στην Ελλάδα και πάλι θα δει τη γνωστή συμμορία. Κολεγιόπαιδες ήταν αυτοί, οι οποίοι έπαιρναν τα "χρίσματα" των Υπερπρωθυπουργών από τη γνωστή πρεσβεία. Εκεί υπέβαλαν τα "σέβη" τους, τις "κυβερνήσεις" τους ή τις "εκπομπές" τους, για να πάρουν τη "νομιμοποίηση" που είχαν ανάγκη, για να συνεχίσουν την "επιτυχία" τους.

Μιλάμε για μεγάλο πανηγύρι. Στην αμερικανική πρεσβεία βρίσκονταν ο Γιωργάκης, όταν ο Σημίτης τον "έχριζε" διάδοχό του. Η αμερικανική πρεσβεία "διόρισε" τη Ντόρα Υπουργό Εξωτερικών, όταν το Μαξίμου το αρνούνταν κατηγορηματικά ...Μια "οικογένεια" ήταν όλοι τους ...Όλοι οι ΑΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΟΙ ...Όλοι οι ευτυχείς συμμαθητές του "Έλληνα", ο οποίος έγραψε το περίφημο βιβλίο "Η δυστυχία να είσαι Έλληνας".

Με αυτά και με τα άλλα φτάσαμε στα "όρια". Φτάσαμε στο 2009. Τότε έπρεπε να παρθούν αποφάσεις, γιατί τα πράγματα θα γίνονταν κρίσιμα. Το δίλημμα ήταν απλό. Η χώρα έφτανε σε ένα χρηματοδοτικό αδιέξοδο, εξαιτίας των προηγούμενων εγκλημάτων. Η χώρα απειλούνταν με μια νέα εθνική καταστροφή. Άρα; Άρα, είτε θα έπρεπε να οδηγηθεί στην καταστροφή η ίδια η χώρα, προκειμένου να εξοφληθούν οι τοκογλύφοι, είτε θα έπρεπε να οδηγηθούν στη φυλακή εκείνοι, οι οποίοι την έφεραν στο αδιέξοδο και ήταν οι Κολεγιόπαιδες. Τι θα έκαναν; Θα έμπαιναν φυλακή οι ίδιοι; Θα έσωζαν τη χώρα ή το Κολέγιο; Ως γνήσιοι "διεθνιστές" απάτριδες, παράσιτα και συνωμότες επέλεξαν το δεύτερο. Επέλεξαν να σώσουν την "οικογένεια" της Κολεγιακής "μαφίας", εφόσον όλοι τους ήταν αναμεμιγμένοι στο "έγκλημα". Θα οδηγούσαν τη χώρα στην εκποίηση, για να σωθούν οι ίδιοι και να σώσουν και τα κεκτημένα τους, είτε αυτά ήταν συλλογικά είτε ατομικά.

Με τη βοήθεια του παγκόσμιου προτεσταντικού κατεστημένου, εξαπέλυσαν επίθεση εναντίον του ελληνικού λαού. Οι "ανώτεροι" προτεστάντες άρχισαν να κατηγορούν τον "κατώτερο" ορθόδοξο λαό για τα "λάθη" του και τις "παραλείψεις" του. Πότε και κανένας άλλος λαός δεν δέχθηκε τόση μεγάλη και οργανωμένη δυσφημιστική επίθεση όπως η σημερινή Ελλάδα. Με ποιον στόχο; Να τον τρομοκρατήσουν και να τον αναγκάσουν ν' αποδεχθεί το μοιραίο. Γι' αυτόν τον λόγο, λίγες στιγμές πριν φανεί η χρεοκοπημένη πολιτική του Κολεγίου, φώναξαν "λεφτά υπάρχουν". Γιατί; Για να πάρουν την εξουσία άρον-άρον και να μας "δέσουν" στα "δεσμά" των τοκογλύφων. Όπως πλέον εύκολα αποδεικνύεται, την ίδια στιγμή που ο Κολεγιόπαις Γιωργάκης φώναζε "λεφτά υπάρχουν", βρισκόταν σε διαρκή συνεννόηση με τον Στρος Καν του ΔΝΤ ...Του αμερικανικού ΔΝΤ, για να μην "ξεχνιόμαστε".

Και πάλι οι ίδιοι εμφανίζονται πρωταγωνιστές στην υπόθεση του εξοντωτικού και εθνοκαταστροφικού Μνημονίου. Το υπέγραψε ο Γιωργάκης ως Πρωθυπουργός. Το συνυπέγραψε ο Παπακωνσταντίνου ως Υπουργός Οικονομικών. Το στήριξε ο Μητσοτάκης. Το ενέκρινε ο Λάτσης. Το υπερασπίστηκε ο Παπαχελάς. Το δικαιολόγησε ο Δήμου. Το εξήγησε ο Μάνος. Το απόλαυσε ο Νανόπουλος. Το χειροκρότησε ο Ανδριανόπουλος. Το θαύμασε ο Καψής. Το διαλάλησε ο Στραβελάκης. Το επέβαλε στον κόσμο ως τετελεσμένο το "συγκρότημα" και όλα τα "αδελφά" συγκροτήματα του Κολεγίου ...Και, για να μην ξεχνιόμαστε, το ίδιο Κολέγιο ανέλαβε και τα "δικαιώματα" της αντιμνημονιακής "αντίστασης" με επικεφαλής τον Σαμαρά και βέβαια με την κολεγιομήτορα Παπαρήγα ...Το τέλειο έγκλημα. Οι Κολεγιόπαιδες θα μας οδηγούσαν στη "σωτηρία" μέσω του "θανάτου" ...Μιλάμε για ανεπανάληπτα πράγματα ...Ο δολοφόνος ανέλαβε να κάνει τη "νεκροψία".

Ο Παπαδήμος, ο οποίος έπρεπε σήμερα να είναι φυλακή για το "μαγείρεμα" του ελληνικού χρέους σε συνεργασία με την Goldman Sachs, έρχεται σήμερα να μας σώσει με τις ευλογίες της Goldman Sachs ...O τενεκές του Κολεγίου ...Ο αποτυχημένος μηχανικός ...Ο τραπεζοϋπάλληλος. ...Ο "Ζίκος" του τραπεζικού συστήματος ...Ο "τραπεζόγατος" με το διεθνές κύρος ενός γνωστού καρπαζοεισπράκτορα των δύο Ηπείρων ...Ο "τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι —και με τόκους, πέναλτυς και προσαυξήσεις— τρεις και δεκαπέντε το λαδόξυδο" ...Ο επιστήμων.

Ποιοι τοποθέτησαν αυτόν τον "Ζίκο" στην κορυφαία πολιτική θέση της χώρας; Αυτοί, οι οποίοι μπορούσαν ...Οι κορυφαίοι πολιτικοί παράγοντες αυτής της χώρας ...Ο Παπανδρέου κατ’ αρχήν ...Ο προκάτοχος αυτής της θέσης ...Άλλη μεγάλη προσωπικότητα με διεθνές κύρος ...Αυτός, ο οποίος έκοβε ξύλα στη Σουηδία και έκανε τις "μεγάλες" σπουδές στην κοινωνιολογία ...Ούτε καν οικονομολόγος ...Ο μεγάλος "στοχαστής" και ποδηλάτης ...Ο γιος του μεγάλου "τιμονιέρη".

Ο Παπανδρέου, ο οποίος, σε συνεννόηση με τον Στρος Καν και τους διάφορους Σόρος, μας οδήγησαν στη "μέγγενη" του ΔΝΤ ...Ο Παπανδρέου, που εύκολα αποδεικνύεται ότι μεθόδευσε συνωμοτικά την κρίση δανεισμού, για να μας παγιδεύσει στα "δίκτυα" των τοκογλύφων φίλων της μητέρας του ...Ο Παπανδρέου, ο οποίος φρόντισε να δυσφημίσει τον ελληνισμό στα πέρατα του κόσμου, προκειμένου ένας μέχρι πρόσφατα αγαπητός λαός να φτάσει στο σημείο να γίνει παγκοσμίως αντιπαθής και να μην βρίσκει συμπάθειες και βοήθειες πουθενά στον Πλανήτη.

Μαζί του "συνοδοιπόρος" ο Σαμαράς ...Ο συμμαθητής, συμφοιτητής και συγκάτοικός του ...Ο επίσης άεργος και ανεπάγγελτος άνθρωπος με ένα "βαρύ" βιογραφικό οικονομολόγου ...Άλλος "επιστήμων" ...Ο προαλειφόμενος για τη θέση του Πρωθυπουργού ...Αυτός είναι ο έτερος πρωταγωνιστής τού σημερινού "βρόμικου" 2011 ...Ο έμπειρος πρωταγωνιστής, εφόσον ήταν ο Υπουργός Οικονομικών του "βρόμικου" και επίσης κολεγιακού ‘89 ...Αυτός, ο οποίος παριστάνει τον αθώο, αλλά στην πραγματικότητα είναι εκείνος, ο οποίος στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη έθεσε τα θεμέλια της σημερινής αθλιότητας ...Τα θεμέλια μιας κατάστασης, η οποία βρίσκει ως υπεύθυνους υπουργούς όχι μόνον τον Κολεγιόπαιδα Σαμαρά, αλλά και τους Μάνο και Ανδριανόπουλο.

...Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το "βρόμικο" ‘89 "στήθηκε" πάνω σε ένα μέγα τραπεζικό σκάνδαλο, το οποίο και πάλι είχε έναν Παπανδρέου που τα "πήρε" και ποτέ δεν πλήρωσε το έγκλημά του. Γιατί; Γιατί του "δάνεισαν" οι ίδιοι που "δανείζουν" σήμερα και στον γιο του ...με πρώτο τον Παπούλια. Μιλάμε για πραγματικά προμελετημένο έγκλημα, εφόσον οι πρωταγωνιστές του έχουν όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν μια κοινή εγκληματική συμμορία ...Τη συμμορία του Κολεγίου. Εκεί την κατάντησαν την Ελληνική Δημοκρατία ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς και ο Παπαδήμος ...Τα παιδιά του Κολεγίου και εκλεκτοί υπάλληλοι των όπου γης τοκογλύφων.

Γιατί έβαλαν τον Παπαδήμο "ανάμεσά" τους; Για "μονωτικό", που θα τους προστατεύει από τα εγκλήματα, τα οποία καθημερινά πραγματοποιούν εις βάρος του λαού και τις ευθύνες που αυτά συνεπάγονται. Γιατί απλούστατα δεν είχαν άλλο τρόπο οι τοκογλύφοι να μας επιβάλουν την προδοτική Δανειακή Σύμβαση, που υποθηκεύει το μέλλον των Ελλήνων. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να παρακαμφθεί ο λαός και άρα η ίδια η Δημοκρατία. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να "εγκλωβιστούν" τα δύο κόμματα στις "ορέξεις" των τοκογλύφων, χωρίς να αντιδράσουν τα στελέχη τους και βέβαια οι οπαδοί τους. Έπρεπε να εγκλωβιστούν στελέχη και οπαδοί, γιατί τα συμφέροντα των κομματαρχών, που ήθελαν να εξυπηρετήσουν τα ξένα αφεντικά, δεν ταυτίζονται με αυτά των υπολοίπων αφελών, οι οποίοι νομίζουν ότι έχουν να κάνουν με πολιτικούς που είναι Έλληνες και μάλιστα πατριώτες.

Επιπλέον, χωρίς τον Παπαδήμο δεν υπήρχε άλλη μέθοδος να ξεφύγουν οι δύο εγκληματίες κομματάρχες από τις ευθύνες τους. Αν πήγαιναν σε εκλογές και ο ελληνικός λαός "μιλούσε", θα την πατούσαν. Γιατί; Γιατί θα έπεφταν οι ίδιοι θύματα του δικού τους δικομματισμού. Γιατί αναγκαστικά θα έδινε ο λαός την εξουσία στη ΝΔ και η ΝΔ δεν θα μπορούσε να περάσει τη Δανειακή Σύμβαση από τη Βουλή. Επιπλέον, αναγκαστικά θα έπρεπε η ΝΔ να ξεκινήσει τις διαδικασίες των εξεταστικών επιτροπών, οι οποίες θα αφορούσαν τον ρόλο του Παπανδρέου στην κρίση δανεισμού.

Δεν θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά, εφόσον η ίδια κατήγγειλε ότι υπήρχε ύποπτη μεθόδευση. Σε μια τέτοια περίπτωση θα ξεκινούσε η γνωστή "παράσταση" με αλλαγή ρόλων. Οι πασόκοι θα έβγαιναν να καταγγείλουν τις νεοδημοκρατικές ρεβανσιστικές πολιτικές και στο τέλος θα κατέληγαν να σέρνονται σαν "αντιμνημονιακοί" αγωνιστές στους δρόμους. Για λόγους κομματικής "αντίστασης" δεν θα ψήφιζαν οι βουλευτές τους τη Δανειακή Σύμβαση και θα ερχόμασταν και πάλι στο ίδιο αδιέξοδο. Αυτός ήταν ο απόλυτος εφιάλτης των τοκογλύφων και γι’ αυτόν τον λόγο δεν ήθελαν για κανέναν λόγο να δώσουν τον "λόγο" στον λαό.

Γι’ αυτόν τον λόγο επιστράτευσαν όλο το δυναμικό του Κολεγίου. Γι' αυτόν τον λόγο τούς ήταν χρήσιμος ο "ενδιάμεσος" Παπαδήμος ...Χρήσιμος, για να μπορέσει να δραπετεύσει ο Γιωργάκης, χωρίς να υποστεί κάποιον δήθεν "πολιτικό" διωγμό από το αντίπαλο κόμμα και χρήσιμος, επίσης, για ν’ αναλάβει ο Σαμαράς Πρωθυπουργός, χωρίς η προδοσία της Δανειακής Σύμβασης να φέρει στο τυπικό επίπεδο την υπογραφή του. Επιχειρείται, δηλαδή, μια "σαλαμοποίηση" του εγκλήματος, ώστε οι εγκληματίες ν’ αποφύγουν την τιμωρία.

Όλοι ευχαριστημένοι με τους ρόλους τους ...Τους ρόλους των γνωστών τριών μαϊμούδων. Η μία δεν έβλεπε, η άλλη δεν μιλούσε και η άλλη δεν άκουγε. Αυτό ακριβώς κάνει η συμμορία των μαϊμούδων του Κολεγίου ...Ο Γιωργάκης υποτίθεται δεν "έβλεπε" και έπεσε στην "παγίδα" ...Ο Παπαδήμος δεν θα "μιλήσει", όταν θα υπογράφει, γιατί δεν είναι υπεύθυνος γι’ αυτό που έγινε ...Ο Σαμαράς προφανώς δεν θα έχει "ακούσει" τίποτε για τον "φόνο", όταν θα αναλάβει ως Πρωθυπουργός.

Αυτό είναι το όλο κόλπο. Ένα τεράστιο έγκλημα, τρεις ύποπτοι ...καί οι τρεις με άλλοθι. Ένας "νεκρός", άπειρος πόνος και δυστυχία και κανένας "δολοφόνος" ...Το μεγαλύτερο κόλπο στην ελληνική ιστορία ...Ένα "κόλπο", το οποίο δυστυχώς εμείς το "βλέπαμε" πριν καν αναλάβει ο Γιωργάκης και "φωνάζαμε" ότι στόχος των τοκογλύφων και των ιμπεριαλιστών είναι η ελληνική δημόσια περιουσία. Για να τη βάλουν στο "χέρι", θα πρέπει να μας φορτώσουν ένα τεράστιο χρέος ονομαστικής αξίας περίπου ίσης με τη δήθεν αποτίμηση της περιουσίας αυτής. Σε 250 δις είχαμε υπολογίσει το χρέος και από αυτό το ποσό είχαμε βγάλει και την "προμήθεια" του Γιωργάκη κοντά στα 2,5 δις ...Ακριβώς το ποσό, που μας "αφήνει" ο Γιωργάκης προς "αναγνώριση" στους τοκογλύφους. Τώρα το πρόβλημα του Γιωργάκη είναι να "δραπετεύσει" από το ελληνικό "πλοίο", το οποίο "βούλιαξε" ως Εβραίος "σαμποτέρ".

Αυτό είναι το ζητούμενο και γι’ αυτόν τον λόγο επιστρατεύτηκε ο Παπαδήμος, ο οποίος είναι ένα γνήσιο δουλικό των τοκογλύφων ...Των τοκογλύφων, οι οποίοι είναι αφεντικά όλων των εμπλεκομένων ...Τα αφεντικά της Λέσχης Μπίλνεμπεργκ. Ο Γιωργάκης θα κάνει τη μεγάλη "μπάζα", χωρίς να φαίνεται πουθενά η ευθύνη του, εφόσον δεν θα είναι ο Πρωθυπουργός που θα υπογράψει τη Δανειακή Σύμβαση και άρα την παράδοση της χώρας στους τοκογλύφους ..."Αθώος" του αίματος.

Ο Παπαδήμος δεν θα έχει επίσης ευθύνη, εφόσον ο άνθρωπος δεν ευθύνεται για τη Δανειακή Σύμβαση. Δεν είναι αυτός ο οποίος μας έβαλε στο ΔΝΤ και πολύ περισσότερο δεν είναι αυτός ο οποίος διαπραγματεύτηκε τους ταπεινωτικούς όρους αυτής της προδοτικής σύμβασης. Αυτός ανέλαβε —ενώπιον ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας—, γνωρίζοντας εξ’ αρχής ότι θα έπρεπε απλά να διεκπεραιώσει μια κατάσταση για την οποία θεωρητικά δεν φέρει καμία ευθύνη ...Σχεδόν "χάρη" μάς έκανε που ανέλαβε. Στο τέλος θα έρθει ο Σαμαράς να "κλαίει" μαζί μας ...Άλλος "αθώος". Σαν νέος Χιροχίτο θα μας δώσει "κουράγιο" ν’ αντέξουμε το ανυπόφορο.

Όμως, για να "παιχτεί" όλο αυτό το θέατρο της προδοσίας, θα πρέπει να υπάρξει προδοσία μέγιστη από αυτόν, του οποίου ο ρόλος προβλέπεται από το Σύνταγμα να τα σταματήσει όλα αυτά. Ποιος μπορεί να σταματήσει την προδοσία μιας Κυβέρνησης; ...Ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ...Αυτός, ο οποίος πρώτος θα καταγγείλει την προδοσία στη Βουλή και θέτοντας θέμα ψήφου εμπιστοσύνης, θα ωθήσει τη χώρα στις λυτρωτικές για όλους εκλογές. Ποιος είναι αυτός; ...Ο Σαμαράς ...Ο εγγονός των ιδρυτών του Κολεγίου ...Ο αδερφός του Προέδρου των Αποφοίτων του Κολεγίου. Ο Σαμαράς είναι ο μέγιστος προδότης της κατάστασης. Γιατί; Γιατί εξαιτίας του τα πράγματα δεν παίρνουν τη φυσική τους ροή και άρα να "καταλήξουν" στον αρμόδιο και ο οποίος είναι ο λαός.

Ο Γιωργάκης, ό,τι και να έχει κάνει, έχει "τελειώσει" τον ρόλο του. Το αν θα γλιτώσει ή αν θα τιμωρηθεί δεν είναι πλέον δικό του θέμα. Έφυγε από το "κάδρο" του πρωταγωνιστή. Αντίθετα ο Σαμαράς είναι αυτός, ο οποίος αποφασίζει σήμερα για το τι θα γίνει. Ο Σαμαράς είναι αυτός, ο οποίος αποφάσισε να "παρακαμφθεί" ο λαός. Ο Σαμαράς είναι αυτός, ο οποίος στέρησε από τον κυρίαρχο λαό το δικαίωμα του λόγου και βέβαια της κυριαρχίας. Ο Σαμαράς είναι αυτός, ο οποίος επέλεξε να εξυπηρετήσει τους τοκογλύφους και την Μέρκελ και όχι τον ελληνικό λαό.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Ο Σαμαράς σήμερα είναι ο μέγας εγκληματίας. Πιο μεγάλος και πιο φασίστας ακόμα και από τον Γιωργάκη. Οι άλλοι εγκληματίες ό,τι και να έχουν κάνει, δεν έχουν πλέον την ισχύ να μεθοδεύσουν τα πράγματα κατά τη βούλησή τους. Ο Σαμαράς είναι αυτός, ο οποίος σώζει τόσο τον Γιωργάκη όσο και τη μαριονέτα των τοκογλύφων, που παριστάνει τον Πρωθυπουργό. Ο Σαμαράς είναι αυτός, ο οποίος πρόδωσε τον συνταγματικό του ρόλο ...Τον ρόλο του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Ο Σαμαράς μπλόκαρε τη Βουλή και παρέλυσε τη συνταγματική λειτουργία.

Αν ο Σαμαράς ήταν στοιχειωδώς δημοκράτης και όχι κάτι το ξεχωριστό, τώρα θα έπρεπε να πηγαίνουμε για εκλογές και ο Γιωργάκης ν’ αναζητούσε ελικόπτερα για διαφυγή. Όμως, ο Σαμαράς δεν ήταν δημοκράτης και το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε. Σήμερα η οικογένεια Παπανδρέου είναι ευτυχής, γιατί μπορεί και μετράει τη "λεία" της, χωρίς να υπάρχει κίνδυνος. Σήμερα η Μαργαρίτα πανηγυρίζει και καθησυχάζει τον εγκληματία και πλέον πάμπλουτο γιο της, θεωρώντας σχεδόν βέβαιο ότι έχουν γλιτώσει.

Λογικό είναι να πιστεύουν ότι γλίτωσαν ήδη, εφόσον, όταν στήνεται μια "πυραμίδα" εγκλήματος, αυτός, ο οποίος απεμπλέκεται με τη μεγαλύτερη ευκολία, είναι ο πρώτος. Η οικογενειακή συμμορία των Παπανδρέου, η οποία μας δυσφήμισε παγκοσμίως και μας απειλεί με απόλυτη καταστροφή, έχει εξασφαλίσει σχεδόν την επιβίωσή της. Ο Σαμαράς είναι ο τελευταίος αυτής της κολεγιακής "πυραμίδας" και γι’ αυτόν τον λόγο παίρνει τα μεγαλύτερα ρίσκα. Αυτός άφησε τη Δημοκρατία μας "ανοχύρωτη". Κατέστρεψε τον θεσμικό ρόλο της Αντιπολίτευσης και συνέπραξε με αυτούς που εγκλημάτησαν στην Κυβέρνηση. Αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχει Αξιωματική Αντιπολίτευση και η Ελληνική Βουλή υπολειτουργεί υπό το βάρος της προδοσίας των σκουπιδιών του Κολεγίου.

Όμως, αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί ...Κάτι μας θυμίζει. Το ότι βάζουν δηλαδή το κόμμα της Δεξιάς να "φορτωθεί" τις δικές τους βρομιές, αυτό δεν είναι κάτι το πρωτοφανές. Αυτό είναι που συμβαίνει τώρα. Ο Κολεγιόπαις Σαμαράς στην πραγματικότητα ηγείται του κόμματος, το οποίο παλιά αντιπροσώπευε την αγγλόδουλη Δεξιά. Τι μας θυμίζει αυτό; Τι μας θυμίζει μια εθνική καταστροφή, την οποία άλλοι τη μεθόδευσαν και στο τέλος άλλοι την "πλήρωσαν" με εκτελέσεις; Δεν μας θυμίζει το άλλο "κορυφαίο" έργο του Κολεγίου, που ήταν η Μικρασιατική Καταστροφή;

Είναι προφανές ότι οι Κολεγιόπαιδες συνεχίζουν το "παιχνίδι" τους με τους Δεξιούς ανταγωνιστές τους ...Το "παιχνίδι" του "μουντζούρη" ...Τη "βρόμικη" δουλειά να τη "φορτώνουν" στον αντίπαλό τους. Όπως έκαναν άλλωστε και οι δεξιοί με τον εμφύλιο. Η αγγλόφιλη Δεξιά μας έσπρωξε στον εμφύλιο, αλλά έβαλε τον βενιζελικό Παπανδρέου να το κάνει ως Πρωθυπουργός και άρα να "φορτωθεί" τον "μουντζούρη". Τώρα είναι δυνατοί οι Κολεγιόπαιδες και προσπαθούν να "ξεφορτωθούν" τον "μουντζούρη" στις "πλάτες" των αντιπάλων τους.

...Ό,τι έκαναν και με τον Καραμανλή, όπου έβαλαν έναν δεξιό να "καταστρέψει" τους φακέλους των δωσίλογων ...Να φαίνεται ότι οι δεξιοί "κατέστρεφαν" τους φακέλους των δωσίλογων των Ναζί, γιατί αυτοί θίγονταν από αυτούς, ενώ συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο. Οι υποτιθέμενοι "αριστεροί" και "σοσιαλιστές" της Μεταπολίτευσης ήταν αυτοί, που σώθηκαν από εκείνη την καταστροφή. Οι δήθεν δημοκράτες, που παρίσταναν τους διεθνιστές, ήταν αυτοί, οι οποίοι είχαν κέρδος από αυτήν την καταστροφή των φακέλων ...Αυτοί, οι οποίοι είχαν εκδηλώσει τη "δημοκρατικότητά" τους μέσα από τον ειδικό ναζιστικό "διεθνισμό" τους.

Τώρα οι Κολεγιόπαιδες επιχειρούν και πάλι το ίδιο παιχνίδι. Βάζουν και πάλι τους "άλλους" να κάνουν τη βρόμικη δουλειά του Μνημονίου. Βάζουν τους αντιπάλους τους να σηκώσουν τον "σταυρό" από τις δικές τους βρομοδουλειές. Εύκολο είναι γι' αυτούς. Εφόσον καταφέρνουν και —μέσω των δικών τους ανθρώπων— ηγούνται του κόμματος των αντιπάλων τους, είναι εύκολο να το "φορτώνουν" με τα δικά τους νέα "σκουπίδια". Από τη στιγμή που κατόρθωσαν και έβαλαν επικεφαλής της ΝΔ τον Αντώνη Σαμαρά, είναι εύκολο να τον χρησιμοποιήσουν, για να σώσουν το κόμμα του Κολεγίου ...Να σώσουν το ΠΑΣΟΚ, για να "συνεχιστεί" η μεταπολίτευση. Είναι εύκολο να ελέγξουν τον Σαμαρά, αν σκεφτεί κάποιος τη σχέση του με το Κολέγιο ...Αν σκεφτεί κάποιος ότι ο αδερφός του είναι ο Πρόεδρος του ισχυρότερου Κολεγιακού Συλλόγου ...Του Συλλόγου, ο οποίος "μοιράζει" τα "παιδιά" του στους μηχανισμούς εξουσίας.

Τώρα θα βάλουν τη ΝΔ να "φορτωθεί" όλα τα εγκλήματα του Κολεγίου, που μας οδήγησαν στο Μνημόνιο, για να ξαναδώσουν "καθαρότητα" στο δικό τους κόμμα. Γι' αυτόν τον λόγο έβαλαν το ΛΑΟΣ στην "συγκυβέρνηση". Δεν υπήρχε άλλος λόγος να μπει το ΛΑΟΣ στο "κόλπο". Το έβαλαν οι Κολεγιόπαιδες, για να δώσουν στη "συγκυβέρνηση" έντονο δεξιό "χρώμα", απλά και μόνο για ν' απεμπλακεί με μια τεχνητή "φασαρία" το ΠΑΣΟΚ από τα δικά του ανομήματα. Ενώ δηλαδή η σημερινή Κυβέρνηση είναι στην πραγματικότητα μια αυθεντική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εξαιτίας του ΛΑΟΣ θα χαρακτηριστεί "ακροδεξιά", για να απεμπλακεί το ίδιο το ΠΑΣΟΚ από τις ευθύνες του.

Είναι θέμα επιβίωσης για το Κολέγιο η σωτηρία του ΠΑΣΟΚ. Γιατί; Γιατί, αν καταρρεύσει το ΠΑΣΟΚ, στην κυριολεξία καταρρέει η Μεταπολίτευση. Αν καταρρεύσει το ΠΑΣΟΚ, δεν υπάρχει διάδοχη "μηχανή", για να επιβιώσει η κυρίαρχη Κολεγιακή Τάξη Πραγμάτων. Σε μια τέτοια περίπτωση απελευθερώνεται η τεράστια μάζα που ελέγχεται από το ίδιο, αλλά και από την "καπελωμένη" Νεοδημοκρατική εκδοχή της Δεξιάς ...Απελευθερώνεται ένα τεράστιο ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο μπορεί να δώσει την εξουσία στον οποιονδήποτε και τότε το Κολέγιο θα κινδυνεύσει πραγματικά με διωγμό και φυλακίσεις για τα εγκλήματά του και τις προδοσίες του. Τώρα, δηλαδή, που κάποιοι βλέπουν το ΠΑΣΟΚ να "κινείται" σε μονοψήφια ποσοστά και τη ΝΔ σε άθλια κατάσταση, είναι βέβαιον ότι "τρέμουν" ..."Τρέμουν", για να μην πούμε ότι ετοιμάζουν βαλίτσες.

Ακριβώς, επειδή αυτή η "σωτηρία" του ΠΑΣΟΚ είναι η επιλογή των προτεσταντών της Μέρκελ, των Εβραίων τοκογλύφων και των λοιπών "δάνειων" δυνάμεων, τρέχουν να προστατεύσουν τον Σαμαρά ...Να τον προστατεύσουν από τα "μάτια" των Δεξιών ψηφοφόρων, γιατί μπορεί να "καεί" πριν καν έρθει η σειρά του να μας κυβερνήσει στο όνομα του Κολεγίου. Γι' αυτόν τον λόγο στέλνουν επιστολές, οι οποίες δήθεν απαιτούν "υπογραφή" από τον Σαμαρά. Έχουν στήσει το "παιχνίδι", το οποίο θα τους επιτρέψει να τον εμφανίσουν στο πόπολο σαν "αντιστασιακό" ..."Αντιστασιακό" με λόγο και υπόληψη. Θέλουν να του δώσουν την εικόνα του αντιδραστικού απέναντι στις εντολές των ξένων ...Του "πατριώτη" Σαμαρά, ο οποίος αρνείται δήθεν να υπογράψει τα χαρτιά, που του στέλνουν οι "κακοί" Ευρωπαίοι.

Στημένα είναι όλα. Όσο αντιαμερικανός ήταν ο Κολεγιόπαις Ανδρέας, άλλο τόσο αντιμνημονιακός είναι ο Κολεγιόπαις Αντωνάκης. Μια θεατρική παράσταση δίνουν, για να τον προστατεύσουν ως πολιτικό παράγοντα. Για να μην τους "καεί" πριν αναλάβει την εξουσία ...Την εξουσία που θέλουν, για να "σφραγίσουν" τα δικά τους εγκλήματα με τη "σφραγίδα" των άλλων. Για να μην "βλέπουν" οι δεξιοί τι συμβαίνει και τον ανατρέψουν. Για να μην χαθεί η συνέχεια της εξουσίας για το Κολέγιο ...Να μπορεί το Κολέγιο, που μας "σκότωσε" με τον Γιωργάκη και μας "έθαψε" με τον Παπαδήμο, να μας "κλάψει" με τον Σαμαρά.

Χάρη λοιπόν τού κάνουν με αυτήν την "ψευδοαπαίτησή" τους, απλά και μόνο για να του δίνουν "άλλοθι". Γνωρίζουν την αντίληψη του ελληνικού λαού τόσο για τη Δανειακή Σύμβαση όσο και για τους ίδιους και παίζουν ένα "παιχνίδι" με τον Σαμαρά, προκειμένου να μην "καεί" ...Προκειμένου να μην αντιδράσουν οι βουλευτές του, που κι αυτοί "πουλάνε" πατριωτισμό και αντιμνημονιακή αντίληψη ...Προκειμένου να μην τον εγκαταλείψουν οι οπαδοί της ΝΔ και "χάσουν" οι ίδιοι τον επόμενο Πρωθυπουργό.

Με αυτό το άχρηστο και χωρίς καμία νομική ισχύ προαπαιτούμενο "χαρτί", τού δίνουν τη δυνατότητα να "αρνείται" και ν' "αντιστέκεται" την ώρα που στα σημαντικά έχουν εξασφαλίσει την υποστήριξή του. Το σημαντικό γι' αυτούς είναι μόνον η υποταγή της χώρας και σ' αυτό συνυπογράφει ο "πατριώτης", εφόσον αυτή η υποταγή διασφαλίζεται με τη Δανειακή Σύμβαση. Όλα τα υπόλοιπα είναι θέατρο, για να ξεγελιέται το πόπολο ...Όλα τα άλλα είναι, για να δουλεύουν τους "ταπεινούς" οι "εκλεκτοί" του Κολεγίου Αθηνών.

Εμείς ένα έχουμε να πούμε σε αυτούς τους "εκλεκτούς" —οι οποίοι πολλές φορές αισθάνονται και "δυστυχείς" που είναι Έλληνες— ...σύντομα θα δυστυχήσουν ακόμα πιο πολύ ...Τα αφεντικά τους θα καταρρεύσουν οσονούπω ...Δεν θα αργήσει η ώρα, που θα βλέπουμε και τους εργαζόμενους της Goldman Sachs να πηγαίνουν στα σπίτια τους με τα χαρτόκουτά τους. Θέμα χρόνου είναι να καταρρεύσει η Νέα Τάξη των τοκογλύφων. Χωρίς όμως την προστασία της Goldman Sachs πολλοί θα κλάψουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα γραφεία της.

Θέμα χρόνου είναι ν' αποδειχθεί η επιλογή του Κολεγίου εσφαλμένη ...Παντελώς εσφαλμένη ...όσο εσφαλμένη ήταν και η επιλογή του κάποτε να ταυτιστεί με τους Ναζί. Όταν θα καταρρέει η Νέα Τάξη των τοκογλύφων, οι σημερινοί Κολεγιόπαιδες θα πάθουν ό,τι έπαθαν οι γονείς τους, όταν έφευγαν από την Ελλάδα οι Ναζί και οι ίδιοι δεν ήξεραν σε ποιον βόθρο να κρυφτούν, για να γλιτώσουν από τη μήνη των Ελλήνων ...Με μία διαφορά όμως. Εκείνοι τελικά τη γλίτωσαν, ενώ οι σημερινοί δεν ξέρουμε αν θα το καταφέρουν. Το Κολέγιο, το οποίο έχει κερδίσει όλες τις μάχες μέχρι σήμερα, δεν είναι σίγουρο ότι θα κερδίσει και τον πόλεμο ...Οι πόλεμοι άλλωστε τελειώνουν όταν το αποφασίζουν οι στρατηγοί και όχι όταν βολεύει τους ...λοχίες.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο - ΕΑΜ Β’

http://eamb-ydrohoos.blogspot.com

Υ.Γ.

Οι Βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου καλό είναι να διαβάσουν αυτό το κείμενο για τη δική τους ασφάλεια. Ο ρόλος τους είναι απόλυτα κρίσιμος και η άγνοια σε αυτό το επίπεδο δεν συγχωρείται ...Δεν συγχωρείται, γιατί οι προδότες, χωρίς τη δική τους βοήθεια, δεν μπορούν να κάνουν τίποτε ...Οι δικές τους ψήφοι είναι αυτές, οι οποίες τελικά θα παραδώσουν τη χώρα στους τοκογλύφους. Είτε γνωρίζουν τι κάνουν είτε όχι, συνένοχοι θα γίνουν με αυτούς, αν ψηφίσουν υπέρ της Δανειακής Σύμβασης ...Συνένοχοι με τη συμμορία του Κολεγίου ...Τη συμμορία αυτή, η οποία τους βλέπει σαν "κατώτερους" και γελάει μαζί τους ...Τη συμμορία αυτή, η οποία νομίζει ότι μπορεί να τους "κουνάει" σαν άβουλες "μαριονέτες".

Aυτό το άρθρο προέρχεται από το: http://neakeratsiniou.blogspot.com/2012/02/blog-post_180.html#ixzz1mT1o7JQI

Κούφια Γη και Μυστηριώδεις Είσοδοι στην Ελλάδα- Βίντεο

2012-02-07T21:00:00.002+02:00

Χάρτης της επιφανειας του πλανητη μας με τις εισοδους και προσβασεις στον υπογειο κοσμο.

Μυστικοι και κωδικοι χαρτες τις κουφιας Γης απο την παραξενη μυθικη Ο.Ε.Α

"Κάτω από το φλοιό της γης που έχει πάχος 800 χιλιόμετρα, υπάρχει ένα κενό. Ένα τεράστιο κούφωμα. Μέσα σε αυτό το κενό, υπάρχουν τρεις ομόκεντροι πλανήτες, με τον ίδιο άξονα. Έχουν περίπου το μέγεθος του ’Αρη της Αφροδίτης και του Ερμή..."

ΕΝΤΜΟΥΝΤ ΧΑΛΕΫ αστρονόμος 1692

"Δηλώνω ότι η γη είναι κούφια. Το εσωτερικό της κατοικείται και αποτελείται από ένα αριθμό συμπαγών ομόκεντρων σφαιρών, η μία μέσα στην άλλη, και είναι ανοιχτή στις περιοχές των πόλων στη 12η ή 16η μοίρα. Αναζητώ εκατό γενναίους συντρόφους, εφοδιασμένους και εξοπλισμένους πολύ καλά, για να ξεκινήσουμε το φθινόπωρο από τη Σιβηρία με τάρανδους και έλκηθρα, με κατεύθυνση τους πάγους της βόρειας παγωμένης θάλασσας. Δεσμεύομαι προσωπικά ότι θα βρούμε μία θερμή και πλούσια χώρα γεμάτη από ωφέλιμα φυτά και ζώα. Αν δεν συναντήσουμε ανθρώπους όταν φθάσουμε σε 82 μοίρες βόρειο πλάτος, θα επιστρέψουμε την επόμενη άνοιξη."

ΤΖΩΝ ΚΛΗΒΣ ΣΥΜΣ πρώην λοχαγός πεζικού Μάιος 1818

Το φερομενο ως πολικο ανοιγμα - εισοδος προς την κουφια γη στον βορειο πολο.

"Η αληθινή κατοικία του Απόλλωνα βρίσκεται ανάμεσα στους Υπερβόρειους, σε μία χώρα αιώνιας ζωής. Η Λητώ, η μητέρα του Απόλλωνα, γεννήθηκε σε ένα νησί στον αρκτικό ωκεανό, πολύ πιο πέρα από το βόρειο άνεμο. O θεός που κάθεται στο κέντρο, στον ομφαλό της γης, είναι ο Κύριος των μύθων και ο Δημιουργός των θρησκειών της ανθρωπότητας."

ΠΛΑΤΩΝ
"Ο κόσμος μας δημιουργήθηκε αρχικά μόνο για το εσωτερικό του. Η απόσταση μεταξύ των 2 εσωτερικών επιφανειών είναι 1000 χιλιόμετρα λιγότερη από τη διάμετρο της Γης. Στο κέντρο βρίσκεται μία τεράστια μπάλα θαμπής κόκκινης φωτιάς, περικυκλωμένη από ένα λευκό απαλό φωτεινό σύννεφο. Εκεί βρίσκεται ο θρόνος του βασιλιά του κόσμου."

ΓΟΥΙΛΣ ΤΖΩΡΤΖ ΕΜΕΡΣΟΝ
1908
Ο Ελβετός μαθηματικός ΛΕΟΝΑΡΝΤ ΟΗΛΕΡ (1707-1783), πίστευε ότι στο κέντρο της γης, υπήρχε ένας μικρός ήλιος, που έριχνε το ήπιο φως του σε ένα πολύ ανεπτυγμένο υπόγειο πολιτισμό.

Ο ΛΟΡΔΟΣ ΛΥΤΟΝ (1803-1873), στο βιβλίο του "Η Επερχόμενη φυλή" λέει πως ακολουθώντας τις στοές ενός μεταλλείου, βρέθηκε σε ένα υπόγειο κόσμο όπου συνάντησε φτερωτά όντα, καθώς και μία φυλή που αποκαλεί τον εαυτό της Βριλ-για.Οι Βριλ-για, διατηρούν ένα σοφό και ανώτερο πολιτισμό, και είναι κάτοχοι της "δύναμης Βριλ", που την χειρίζονται μέσω ενός θαυματουργού ραβδιού. Η δύναμη Βριλ, είναι η υπέρτατη γήινη δύναμη και δημιουργήται από τη συλλογή της αιθερικής ενέργειας της γης, σε σύνδεση με την προσωπική ενέργεια του ανθρώπου. (Βλέπε υπερόπλα Τέσλα, οργογεννήτρια Ράϊχ, εναέριο εύπλαστο ρευστό του Συμς, Μέσμερ κλπ)
Ο ΑΔΟΛΦΟΣ ΧΙΤΛΕΡ, που ήταν μέλος της εταιρείας της Θούλης και της αδερφότητος των Βριλ, ξεκίνησε την επιχείρηση Υπερβόρεια που είχε ως σκοπό τις ανασκαφές σε διάφορα σημεία της Ευρώπης για την ανακάλυψη ιχνών μιας Αρείας υπόγειας ανώτερης φυλής.

Το Συμβολο Βριλ

Το Συμβολο του εσωτερικου μαυρου Ηλιου τις κουφιας γης

Το Συμβολο της εταιρειας τις Θουλης

Στην Ελλάδα έγιναν έρευνες στο φαράγγι του Βίκου, στη Γαύδο, στο Δίστομο και αλλού. Ο Χίτλερ πίστευε πως η γη είναι κούφια και πως η καμπυλότητά της θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την εκπομπή υπέρυθρων ακτινών, που θα μπορούσαν να καταγράψουν κινήσεις σε τεράστιες αποστάσεις και για την διενέργεια πολεμικών επιχειρήσεων πίσω από τις γραμμές του εχθρού μέσω υπόγειων διαδρομών.

Το φαραγγι του Βικου

Νησος Γαυδος

Η εταιρεια τις Θουλης σε ολο τους το μεγαλειο.

Η Βουδιστική παράδοση ονομάζει ΜΑΝΟΥ τον άρχοντα - επόπτη του πλανήτη. Το όνομα Μανού συναντάται με διάφορες παραλλαγές σε πολλούς αρχαίους λαούς. Είναι ο ΜΕΝ ή ΜΗΝ των Αιγυπτίων, αλλά και ο ’μμων-Ρα (κρυμμένος ήλιος), ο Μίνωας των Ελλήνων κ.ά.

Ραδαμανθυς - Μινωας - Αιακος (Οι κριτες του κατω κοσμου...) ο Μανου

Η Ινδουιστική παράδοση έχει αναφορές στον ΤΣΑΚΡΑ-ΒΑΡΤΗ (εκείνος που θέτει σε περιστροφή τον τροχό) ή παγκόσμιο μονάρχη (βλ. Α-πόλλων ή Α-πολλών ή Α-Πόλον του Πλάτωνα). Η σπηλιά της Πεντέλης θεωρείται "Αιπόλειο του Πανός", δηλαδή ο πόλος του Πάνα ή του παντός. Το σύμβολο του πόλου είναι η σβάστιγκα.

Για τους Ναζί η σβάστιγκα συμβόλιζε την αιώνια κίνηση του κόσμου και τον άξονα αυτής της κίνησης, τον πόλο, από όπου εξήλθαν οι Άρειοι. Είναι ένα σύμβολο περιστροφικής κίνησης. Θυμηθείτε ότι στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο οι σύμμαχοι αποκαλούσαν τον εχθρό "οι δυνάμεις του άξονα".

Οι ΑΝΑΣΑΖΙ, οι οποίοι εμφανίστηκαν ξαφνικά στην Δυτική Αμερική το 100 πΧ και εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς 15 αιώνες αργότερα, πίστευαν πως οι πρόγονοί τους βγήκαν από τον κάτω κόσμο μέσα από μία τρύπα που ενώνει την επιφάνεια με το κέντρο της γης, μέσα από την ίδια τρύπα οι ψυχές των νεκρών γυρνάνε στην αρχέγονη πατρίδα τους. Έχτιζαν υπόγειες κατοικίες ή σε κοιλώματα του εδάφους και ναούς κοντά σε τρύπες. Έχτιζαν πενταόροφα κτήρια 2000 δωματίων!!! Οι Ινδιάνοι Ναβάχο τους έδωσαν το όνομα Ανασάζι που σημαίνει "ξένοι -αρχαίοι".

Οι μυστηριωδεις υπογειες πολιτειες των Ανασαζι

Σπηλαια,υπονομοι,αρχαιες υπογειες συραγκες,καταβασια,αρχαια βαραθρα,φυσικα υποχθωνια διαμερισματα η κατι αλλο.
Παρτε μια γευση απο φωτογραφιες μιας αλλης Ελλαδας ,υπογειας εκει που ολα μπορουν να συμβουν!

1-2-3: Το -σφραγισμένο πλέον- πολυσυζητημένο «Σπήλαιο του Ευριπίδη» στη Σαλαμίνα (με τη μεταλλική πόρτα πυροβολημένη), με τις λαβυρινθώδεις γαλάζιες στοές του. Τα αινίγματά του παραμένουν ανεξερεύνητα, και η απαγορευμένη πρόσβαση ουσιαστικά απαγορεύει την έρευνα για το γιατί σύχναζε εκεί ο Ευριπίδης και έγραφε στις στοές τις τραγωδίες του. Τρομακτικές διαδρομές και αινιγματικές επιγραφές.

4-5: Είσοδοι στους μεταφυσικούς αρχαίους λαβύρινθους των Μυκηνών, μία ιερατική πρόσβαση στον προθάλαμο του Κάτω Κόσμου. Νεκρομαντείες και πράξενα ηλεκτρομαγνητικά και ηχητικά φαινόμενα.

6: «Σπήλαιο Γενέσεως Ερμού», όρος Κυλήνη. Εδώ μέσα, σύμφωνα με τη μυθολογία γεννήθηκε ο Ψυχοπομπός Ερμής, και φυσικές στοές του σπηλαίου αποτελούν ένα μυστικό ψυχοπομπείο. Όπως φαίνεται και στη φωτογραφία (μία από τις εκατοντάδες αυτού του είδους από το αρχείο μας), συχνάζουν κι εδώ τα θρυλικά ιπτάμενα φωτάκια, καθώς και άλλα φωτιστικά φαινόμενα.

7: Μία από τις εισόδους στο αινιγματικό Τροφώνιο Άντρο στη Λιβαδιά, όπου σύμφωνα με τον Παυσανία -αφού περνούσες από καθαρμούς με μαγικές τελετές- έβαζες τα πόδια σου μέσα σε μία τρύπα κι αυτή σε ρουφούσε σαν ηλεκτρική σκούπα, ταξίδευες στον Κάτω Κόσμο ή σε μία ονειρική πραγματικότητα, κι έπειτα το σύστημα σε ξέβραζε μέσα από μία άλλη τρύπα, και στον τέλος σε ανέκριναν οι ιερείς για το τι είδες και τι άκουσες εκεί. Οι χιλιάδες μαρτυρίες καταγράφονται σε πινακίδες, οι οποίες -φυσικά- έχουν εξαφανιστεί. Σήμερα, γενικά οι προσβάσεις είναι σφραγισμένες με τη δικαιολογία ότι πριν από αρκετά χρόνια εξαφανίστηκε εκεί μέσα ένα νεαρό ζευγάρι. (Ξαναδείτε την ταινία Στο Μυαλό Του Τζων Μάλκοβιτς).

8: Από το Τροφώνιο Άντρο. Αυτές είναι οι στοές που φιλοξενούν το «Νερό της Λήθης», ενώ από την άλλη μεριά ρέει το ποταμάκι του «Νερού της Μνημοσύνης». Έπινες το πρώτο για να ξεχάσεις αυτά που είδες στο υπόγειο «ταξίδι» σου, ή το δεύτερο για να τα θυμάσαι.

9: «Νανικά» τούνελ στην Άρνη της Κοπαΐδας, κοντά στο κάστρο «Γλα» (λαμπερό). Ιδιαίτερα εφιαλτικά για κλειστοφοβικούς, κι ακόμη πιο εφιαλτικά για εκείνους που ανακαλύπτουν πού οδηγούν.

10: Οι νυχτερίδες -που είναι το ιερό ζώο της Περσεφόνης, βασίλισσας του Άδη- είναι οι έριδες της νύχτας, και δεν διστάζουν να επιτεθούν στον απροετοίμαστο περιηγητή.

11-12: Από τις -κινηματογραφικά ατμοσφαιρικές- στοές του Ναυαρίνου της Πύλου. Ιδανικό μέρος για ένα Role Playing Game, με τα goblins να συμμετέχουν ενθουσιωδώς.

13: Ένας ολόκληρος αρχαίος υπόγειος κόσμος που ξετυλίγεται σαν υποχθόνιο φίδι κάτω από την Αρχαία Ίλιδα στο νομό Ηλείας. Οι αρχαιολόγοι αρνούνται ότι υπάρχει. Φαίνεται ότι τους αρέσει να βολτάρουν εκεί κάτω και δεν θέλουν να τους ενοχλεί κανείς.

14: Από τις στοές στο κρυφό σπήλαιο της «Σχολής του Αριστοτέλη», στο «νυμφαίο» της αρχαίας Μίεζας, κοντά στον Κοπανό της Νάουσας, όπου δίδασκε ο Αριστοτέλης τον Μέγα Αλέξανδρο, «σε υπόσκιους περίπατους, όπου έτρεχαν τα δάκρυα για την πικρή τη γνώση που έπαιρνε ο Αλέξανδρος» (από τους σταλακτίτες). Η «Σχολή», παρ' όλο που παραμένει άγνωστη στο ευρύ κοινό, βγήκε για πρώτη φορά στη δημοσιότητα λόγω των ερευνών και των αποκαλύψεών μας το 1996 (βλέπε περιοδικό Ανιχνεύσεις, τεύχος 16). Ο Παντελής Γιαννουλάκης θυμάται ακόμη έναν συμπαθέστατο συνοδό της αρχαιολογικής υπηρεσίας - που μας είχαν αναγκάσει να τον έχουμε μαζί μας για να μας προσέχει- να παρακαλάει γονατιστός ότι έχει παιδάκια να θρέψει, για να μην πούμε τίποτα όταν ανακαλύψαμε το σύμπλεγμα σπηλαίων που ήταν η αληθινή Σχολή του Αριστοτέλη, κι όχι εκείνες οι σπηλίτσες που μας είχαν παρουσιάσει στην αρχή. Επίσης, «νυμφαίο» σημαίνει «τόπος των νυμφών», δηλαδή «νεραϊδότοπος». Ο Αριστοτέλης ήταν πολύ εκλεκτικός στις παρέες του.

16: Μία εσωτερική είσοδος από τις αρχαίες υπόγειες στοές του ευρύτερου υποχθόνιου δικτύου της Θεσσαλονίκης, που κι αυτές δεν υπάρχουν για τους αρχαιολόγους. Ακόμη και για τις κατακόμβες του Αγίου Δημητρίου λένε ότι είναι «απλώς υπόγεια ρωμαϊκά λουτρά». Ναι, ήθελαν να κάνουν το λουτρό τους, έμπαιναν στις κατακόμβες του Αγίου Δημητρίου, έβγαιναν στην Αγία Σοφία κι από εκεί στον «Άη Γιάννη τον Υπόγειο» στην Παύλου Μελά, κι από εκεί στην Ιπποδρομείου, κλπ, κλπ. Όλο το υπόγειο δίκτυο της Θεσσαλονίκης, ήταν μια πολύ περιπετειώδης μπανιέρα!

17-18: Ρεντίνα, κοντά στη λίμνη Βόλβη, γενικά επίκεντρο των σεισμών της Θεσσαλονίκης. Μια εκκλησία στο πουθενά, κοντά σε ένα θρυλικό κάστρο, και δίπλα της η είσοδος της «μυστικής κλίμακας», κατεβαίνοντας μέσα στα σωθικά του λόφου. Κλασσικό τούνελ διαφυγής, θα πείτε. Ναι, αλλά διαφυγής από κάτω προς τα πάνω ή από πάνω προς τα κάτω; Όποιος έρχεται από κάτω ή όποιος φεύγει για κάτω, πριν ή μετά, επ' ευκαιρίας ανάβει κι ένα κεράκι στην εκκλησία.

19-20: Στο δρόμο για τη Ρεντίνα, μέσα στην παμπάλαια εκκλησία της Αγίας Μαρίνας. Η εικόνα της Αγίας Μαρίνας που έχει πιάσει φιλίες με έναν δαίμονα (ως γνωστόν, υποχθόνιας προελεύσεως). Αλλά ακριβώς από κάτω της στο δάπεδο, βρίσκεται η σφραγισμένη με τσιμέντο πρόσβαση της κατακόμβης, χαραγμένη σαν ένας ήλιος, αντικαθιστώντας έτσι εικονικά τον ήλιο του μεσονυχτίου.

21: Χαρακτηριστικό δείγμα εξορκιστικού σφραγίσματος καταπακτής στοών στο δάπεδο χριστιανικού ναού, που σφραγίζει τις αρχαιότερες στοές απ' όπου «εξέρχονταν οι δαίμονες των ειδωλολατρών», χαράζοντας τον αποτρεπτικό κώδικα «Ιησούς Χριστός Νικά» (αν και με τη μορφή ΙΣ-ΧΣ-ΝΙ-ΚΑ θα μπορούσε να σημαίνει «Ιησούς Χριστός Νικητής Καταπακτής»).

22: Να και μία φωτογραφία από τα θρυλικά αινιγματικά καπάκια με τα παράξενα σύμβολά τους, που βρίσκονται σε ειδικά σημεία στους δρόμους μεγάλων πόλεων. (Περισσότερα στο Megapolisomancy)...

23: Η εκκλησία αυτή είναι κτισμένη ακριβώς πάνω από το ιερό υπόγειο Άδυτο της Ελευσίνας, ένα από τα υπόγεια μέρη «περιπομπής» των Ελευσινίων Μυστηρίων.

24: Ελευσίνα. Μυστήρια με εξαερισμό.

25-26: Κνωσός, Κρήτη. Φυσικά, κάτω από τα ανάκτορα της Κνωσού, απλώνεται ο λαβύρινθος του Μινώταυρου, όπως υποδεικνύουν οι δεκάδες σχάρες στο δάπεδο από τις οποίες φαίνονται οι υπόγειοι διάδρομοι, όπως υποδεικνύουν και οι σφραγισμένοι είσοδοι που οδηγούν στα σκαλοπάτια για εκεί κάτω. Οι ξεναγοί αρνούνται την ύπαρξη του υπεκφεύγοντας στις ερωτήσεις τουριστών. Την αρνούνται με τις σχάρες να στέκουν κάτω από τα πόδια τους. Πολλές φορές τους ρωτούσαμε «τι είναι αυτά;» και απαντούσαν: «α, τίποτα...» (Και όταν στο παρελθόν είχαμε δημοσιοποιήσει τα περί των Έψιλον συμβόλων στον τοίχο πίσω από το θρόνο του Μίνωα, αυτοί από τότε απαγόρεψαν την πρόσβαση στην αίθουσα του θρόνου, και πλέον βλέπεις μια ξύλινη ρέπλικα σε γειτονική αίθουσα).

27: «Νιίτες Πύλες», Θήβα. Προθάλαμος για αρχαίους περιπέτειες.

28-29: Κιλκίς. Το «Γυναικόκαστρο» και το «νανικό κάστρο» στο Χορύγι. Αγναντεύαμε τον κάμπο από τις επάλξεις του πρώτου και ανακαλύψαμε -απέναντι, στην ίδια ευθεία- το δεύτερο νομίζοντας πρως πρόκειται για κάστρο, ενώ είναι φυσικός μεγαλιθικός σχηματισμός, κελτικής ατμόσφαιρας. Και οι δύο «τούμπες» είναι πολύ ιδιαίτεροι «τόποι δύναμης» και κρύβουν πολλά μυστικά που σχετίζονται με τα μυστήρια της Κούφιας Γης.

30: Το ιερό «Σπήλαιο της Αποκάλυψης» στην Πάτμο, εκεί ο Ιωάννης άκουσε τις αποκαλύψεις από μια σχισμή στο βράχο και τις απάγγειλε στο μαθητή του, Πρόχωρο. Δηλαδή, είναι μια σπηλιά μέσα από την οποία μιλά ο Θεός... (Φυσικά, απαγορεύεται να μπεις στα ιδιαίτερα διαμερίσματά του, απ' τη σχισμή και πέρα είναι Άβατον).

31: Η είσοδος σε ένα θρυλικό σπήλαιο, στην «Αίθουσα της Υπογραφής» στον Παρνασσό, απέναντι από το Ζεμενό (1600 μ. υψόμετρο), τοποθεσία που κατακλύζεται από παραδόσεις για εμφανίσεις Νεράιδων και ξωτικών, ενώ απεικονίζεται και σε μια τοιχογραφία μέσα σε αίθουσα του Βατικανού («της Υπογραφής», ποιας υπογραφής, ψάξτε το). Μια νύχτα, κατεβαίνοντας από εκεί με το αυτοκίνητο, μας είχαν στήσει μπλόκο πέντε τζιπ και πάνοπλοι άντρες των τοπικών αρχών, χωρίς εμφανή λόγο. Τελικά τη γλιτώσαμε γιατί είχαμε βιντεοκάμερες κι ένα στίκερ της ΕΡΤ στο παρμπρίζ του βαν, λέγοντάς τους ότι γυρνάμε ντοκιμαντέρ...

32: Στοές που διατρέχουν την αρχαία Κόρινθο...

33: Αλιφείρες Πελοποννήσου. «Άπελ Κάλιε Ρα Χαίρε»...

34: Όχι δεν είναι εικόνα από διήγημα του Άρθουρ Μάχεν στην Ουαλία, είναι μια «εξωκοσμική» περιοχή χωροχρονικών μυστηρίων κοντά στο χωριό Αγία Μαρίνα της Βοιωτίας. Καθώς πλησιάζεις, το σκοτεινό άνοιγμα ενός άλλου κόσμου, στο βάθος, σε παρακολουθεί..

Δειτε το παρακατω βιντεο για την υπογεια Καβαλα και αλλα απο την Ελληνικη κουφια γη

πηγη
http://www.katohika.gr/
http://www.pireasnews.gr/

"ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ και ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΟΥ"

2012-02-01T20:08:00.002+02:00

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Σταύρος Λιλόγλου
Σε ένα καλαίσθητο λεύκωμα 212 σελίδων με 175 φωτογραφίες - το οποίο κυκλοφορεί και στα Αγγλικά- από τις Εκδόσεις ΜΙΛΗΤΟΣ, το βιβλίο του Γιώργου Ανωμερίτη με τον τίτλο "Το Κάστρο της Νάξου και οι εκκλησίες του – Ένας διαχρονικά ενεργός Μεσαιωνικός οικισμός", με εισαγωγικό σημείωμα του φιλόλογου – παλαιογράφου Αγαμέμνονα Τσελίκα.
Το βιβλίο το οποίο εμπλουτίζεται από 13 χρησιμότατους πίνακες στοιχείων, παρουσιάζει τη Νάξο διαχρονικά από την αρχαία Καλλίπολη μέχρι τη σημερινή Χώρα, με ιδιαίτερη έμφαση στο Μεσαιωνικό Φράγκικο Κάστρο, τους οικισμούς του και τα μνημεία του.
Ο συγγραφέας, ναξιακής άλλωστε καταγωγής από πατέρα, γνωστός για την πολιτική του ιστορία, εξιστορεί λιτά τις μεταβυζαντινές εκκλησίες της Χώρας Νάξου, οι οποίες με πλούσια κινητή εικονογραφία, κοσμούν το Κάστρο, το Μπούργκος και τις νεώτερες συνοικίες της Χώρας.
Ναούς, καθολικούς και ορθόδοξους, οι οποίοι είναι ταυτισμένοι με την εκπαιδευτική και πολιτιστική εξέλιξη της μεταβυζαντινής Νάξου.
Ο κ. Γιώργος Ανωμερίτης εξάλλου και με το προγενέστερο του βιβλίο με τον τίτλο "Βυζαντινό Πάρκο Τραγαίας – Ένας θρησκευτικός νησιωτικός Μυστράς στην Κεντρική Νάξο" μας είχε εισαγάγει στον εκπληκτικό κόσμο της βυζαντινής Νάξου, με τις 200 βυζαντινές και μεταβυζαντινές εκκλησίες του νησιού από τις οποίες οι 140 είναι τοιχογραφημένες με εικόνες του 6ου έως 13ου αιώνα, τριάντα δε εξ΄ αυτών μεταξύ των οποίων και η Παναγία η Δροσιανή (6ος αι.) βρίσκονται στο πάλαι ποτέ κεντρικό και παραγωγικό τμήμα του νησιού.
Το βιβλίο εμπεριέχει επίσης σύντομες αναφορές στη Βενετία και το Δουκάτο του Αιγαίου, στη Φραγκοκρατία και την Τουρκοκρατία, για να σταθεί ιδιαίτερα στο Κάστρο, το οποίο ολόρθο δεσπόζει της Χώρας, της πρωτεύουσας της Νάξου.
Ένα Κάστρο, όπως παρατηρεί και ο συγγραφέας, από τα ελάχιστα της χώρας, το οποίο από την ίδρυσή του, λίγο μετά το 1207 παραμένει σήμερα συνεχώς κατοικημένο.
Οι φωτογραφίες είναι του Γιώργου Ανωμερίτη και του Γιάννη Γιαννέλου.
Με την έκδοση του βιβλίου και στην αγγλική γλώσσα εμπλουτίζεται και η ξενόγλωσση βιβλιογραφία για τη Νάξο και δίδεται η δυνατότητα στους ξένους επισκέπτες του νησιού να διαβάσουν σε μια διεθνή γλώσσα όπως τα αγγλικά για την ιστορία της Νάξου και του Κάστρου.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ:

Ο Γιώργος Ανωμερίτης γεννήθηκε στη Νέα Σμύρνη το 1945. Το «πολιτικό» βιογραφικό του είναι γνωστό. Το ίδιο και τα επιστημονικά του εφόδια, το τεχνοκρατικό του έργο, τα άρθρα, οι μελέτες και οι αναλύσεις του για την ελληνική οικονομία. Λίγοι σίγουρα γνωρίζουν την κοινωνική του προσφορά κι ακόμα πιο λίγοι την αφοσίωσή του στις τέχνες.

Κι όμως, θα χρειάζονταν πολλές σελίδες για να περιγράψει κανείς το ξόδεμα του ερευνητικού του χρόνου στον κινηματογράφο, τη φωτογραφία, τη μουσική, τη ζωγραφική, τη λογοτεχνία, την ποίηση.

Τα πρώτα του ποιήματα τα παρουσίασε το 1964 σε κάποιες εκδηλώσεις τέχνης στη ΧΑΝ Αθηνών. Ηταν τα χρόνια της αναζήτησης, όταν ο χρόνος μοιραζόταν σε δύο γειτονικές πόρτες: της ΕΔΗΝ και της ΧΑΝ, στις δύο απέναντι γωνιές της Ακαδημίας με την Ομήρου. Ηταν τα χρόνια που μαζί με τα μουσικά και ποιητικά βραδινά πουλούσε εθελοντικά τις κάρτες της UNICEF, που πήγαινε και δούλευε στα εργοστάσια της Γερμανίας για να βοηθήσει τους ξένους εργάτες, που οργάνωνε συζητήσεις και διαδηλώσεις εναντίον του πολέμου των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, που έπαιρνε μέρος σε κατασκηνώσεις εργασίας του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών για τους απόκληρους.

Ηταν τα χρόνια των «Αυτοσχεδιασμών», τα πρώτα χρόνια του «Κύκλου της Ανοιξης», που γρήγορα έκλεισε από την επιβολή της εφτάχρονης τυραννίας. Η λογοτεχνική και ποιητική δουλειά των χρόνων της φυλακής πολλές φορές καταστράφηκε από τους διώκτες του στους αιφνίδιους ελέγχους των κελιών.

Ο,τι σώθηκε, ό,τι βγήκε κρυφά από τις φυλακές, χάρη στους κώδικες επικοινωνίας με την αδελφή του Μαρία, καταγράφεται στις «Αναφορές» και στη συνέχεια στα «Συλλογικά».

Στα μεταπολεμικά χρόνια οι κύκλοι των ποιημάτων συνεχίζονται με τις «Αποτυπώσεις» και τους «Επαναπροσδιορισμούς», που πάντα όμως κρατούν τις φόρμες και τις ρίζες τους στα χρόνια των αγώνων, της συνεχούς αναζήτησης, της καθημερινής πολιτικής και κοινωνικής παρουσίας του.

Μετά από την επιλογή των ποιημάτων αυτής της πορείας, πράγματι η ποίησή του «μετάγεται» σε μια ολόκληρη ζωή. Κι όπως και ο ίδιος γράφει, «μετάγεται η ζωή ενός ενεργού πολίτη», ενός ονειροκρίτη, ενός ανθρώπου που συμμετέχοντας στα κοινά παραμένει αρνητικά στους «απέξω», έστω και μέσα από έναν ποιητικό, αφαιρετικά, λόγο.

Από το 2009 μέχρι και σήμερα , ο Γιώργος Ανωμερίτης έχει αναλάβει καθήκοντα διευθύνοντος συμβούλου του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς (ΟΛΠ)

http://www.pireasnews.gr/

Μασσαλία, η αρχαία ελληνική πόλη των Φωκαέων πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης 2013

2012-02-01T17:30:00.000+02:00

«Γύρω στο 600 π.Χ οι Έλληνες ναυτικοί που ήρθανε από την Φώκαια της Μικράς Ασίας ίδρυσαν την Μασσαλία και ακτινοβόλησαν τον πολιτισμό στη Δύση».

Επιγραφή των Γάλλων στην πόλη της Μασσαλίας

Γράφει ο Γιώργος Λεκάκης

Η μεγάλη και πανέμορφη σημερινή παραλιακή πόλη της Γαλλίας, Μασσαλία (Marseille εξ ου και λαϊκά Μαρσίλλια), στις εκβολές του ποταμού Ροδανού, δεν είναι παρά ένα κτίσμα των αρχαίων Φωκαέων, Ελλήνων της Ιωνίας Μ. Ασίας, οι οποίοι την οίκησαν περί το 630 π.Χ. - αυτό την καθιστά μια από τις αρχαιότερες πόλεις της Δυτ. Ευρώπης. Τότε άνοιξε η «γραμμή». Και μετά ενισχύθηκε με ένα νέο «κύμα» Φωκαέων περί το 540 π.Χ. όταν η Φώκαια πέφτει στα χέρια των Περσών - 5 μόλις χρόνια πριν από την Μάχη της Αλαλίας. Η πατρίδα τους κατακτάται από τον στρατηγό του Κύρου, Άρπαγο.

Οι Φωκαείς δεν ανέχονται να είναι υπό βαρβάρων και «θέλοντας να αποφύγουν την τυραννία του Μεγάλου Βασιλιά, εγκατέλειψαν την Ασία κι εγκαταστάθηκαν στην Μασσαλία»[1]. Όσοι Φωκαείς μπόρεσαν, επιβιβάσθησαν σε πλοία, με επί κεφαλής τον Κροαντιάδη. Το κύμα εξόδου των κατακτημένων βαίνει προς τα δυτικώτερα. Και στέλνει τους Φωκαείς να κατοικήσουν ήδη υπάρχουσες πόλεις, ενώ πολλές άλλες τις δημιουργούν. Έτσι έφθασαν και στις εκβολές του Ροδανού και ίδρυσαν την Μασσαλία. Και δεν θα πρέπει να ήταν μια μικρή μοίρα Φωκαέων, αφού «οι Φωκαείς, καθ' ον χρόνον απώκιζαν την Μασσαλίαν, ναυμαχήσαντες προς τους Καρχηδονίους, τους ενίκησαν» (Θουκ. Α,13)!

Κι έτσι αρχίζει η Ιστορία μιας των σημαντικότερων πόλεων-πύλεων της Ευρώπης.
Ήδη η ελληνική διείσδυση στην μεγάλη χερσόνησο της Δυτ. Μεσογείου έχει αποδειχθεί και με ευρήματα, που χρονολογούνται στα τέλη του 7ου και στις αρχές του 6ου αι. π.Χ.: Κεραμικά ελληνικής (κορινθιακής και κυρίως ιωνικής) κατασκευής, που έχουν ευρεθεί στην Ιβηρία (οικισμός Αγ. Μαρτίνου), αποδεικνύουν τον ισχυρισμό.

Ετυμολογία
Τότε, ο κυβερνήτης ενός πλοίου των Φωκαέων προσπλέοντος την ακτή, είδε έναν αλιέα, ο οποίος «εκέλευσε μάσσαι το απόγειον σχοινίον». (Οι Αιολείς «μάσσαι» έλεγαν το «δησαί»-δέσε. Αλλά και σήμερα πολλοί Μικρασιάτες και Μακεδόνες λεν «μάσσε» και εννοούν «μάζεψε»). Έτσι από το «μάσσαι αλιέα», προέκυψε το τοπωνύμιο Μασσαλία, τόπος όπου «μάσσαν του αλιέως» το σχοινί. Αυτή είναι η Γραμματική ετυμολογία της πόλεως. Το ότι η Μασσαλία ήταν ένα μικρό ψαροχώρι, διακρίνεται έως σήμερα, από το ιδιαίτερο πιάτο της, που είναι η «μπουγιαμπές», μια πικάντικη ψαρόσουπα των ψαράδων της, με ψάρια που εν τέλει δεν μπόρεσαν να πουλήσουν.

Με το ίδιο όνομα (Μασσαλίας), όμως, αναφέρεται από τον Πτολεμαίο ένας αρχαίος ποταμός στην Κρήτη! Κι αυτό ενισχύει την άποψη πως το τοπωνύμιο ονομάτισαν Μινωίτες Κρήτες, στα μεγάλα ταξείδια τους προς Β. Ευρώπη (Κρήτη-Αντικύθηρα-Κύθηρα-Ιταλία-Σικελία-Μασσαλία), ήδη από την 3η χιλιετία π.Χ., κατά τα οποία χρησιμοποιούσαν τις εκβολές του Ροδανού ως είσοδό τους στην ευρωπαϊκή ενδοχώρα, για να φθάσουν στις ακτές της Β. Θάλασσας, προς συλλογή κι εμπορία ήλεκτρου και χαλκού. Έτσι, επειδή οι εκβολές του Ροδανού θύμιζαν, κατά κάποιον τρόπο, στους Μινωίτες το τοπίο στις εκβολές του Μασσαλία ποταμού, ίσως να ονόμασαν έτσι τον τόπο αυτό. Αυτή είναι η ιστορικο-γεωγραφική της ετυμολογία.

Η Πέττα που έγινε Αριστοξένη
Ο Φωκαεύς κυβερνήτης Εύξενος έγινε δεκτός εκεί με αγάπη, από τον βασιλεύοντα Νανν / Νάνο. Ίσως βασιλέα των αυτοχθόνων Κομμονών Γαλατών. Γύρω κατοικούσαν οι Τρικόριοι. Και οι Σάλυες (> λατ. Σαλλούβιοι, ίσως οι Σάλιοι ιερείς εκ Σαμοθράκης), που κατοικούσαν μεταξύ Ροδανού και Άλπεων (νυν Προβηγκία), τους οποίους απώθησαν οι αρχαίοι Έλληνες, που κατοικούσαν στην Μασσαλία.

Ο Νανν έφερε σε επαφή την βασιλόπαιδα Γύπτιδα ή Πέττα, με τον Εύξενο. Η Πέττα του έφερε το κύπελλο, το οποίο, κατά την παράδοσή της, θα έδινε σε όποιον αυτή επέλεγε για σύζυγό της. Έτσι ο Φωκαεύς νυμφεύθηκε την Πέττα (που μετονομάσθηκε Αριστοξένη) και έλαβε ως προίκα τον κόλπο (που σήμερα καλείται «του Λέοντος»), στην Δ. ακτή του οποίου ο Εύξενος έκτισε την Μασσαλία. (Παράδοση που υιοθετεί και ο νυν Δήμος Μασσαλιωτών). Εύξενος και Αριστοξένη απέκτησαν τον Πρώτο, γενάρχη των Πρωτιαδών, που ονομάτισε Πρώτη την νησίδα έναντι της Μασσαλίας.
Πέραν τούτων, η αλήθεια είναι πως οι αρχαίοι Έλληνες αστικοποίησαν τους Γαλατο-Κέλτες. Και η Μασσαλία ήταν η σημαντικότερη ελληνική αποικία στο δυτικό άκρον της Μεσογείου.

Νεολιθική κατοίκηση
Στην Μασσαλία ευρέθη (τον Μάιο του 2006) νεολιθική κατοίκηση. Αρχαιολόγοι έφεραν στο φως αρχαία τείχη, πινακίδες και εργαλεία από πέτρα και όστρακα, του 8000 π.Χ. Και όχι σε μικρή έκταση, αλλά σε 2.300 τετρ.μ., σ' έναν λόφο, 3 χλμ. από την θάλασσα, όπου είχε κτισθεί στρατόπεδο του Καίσαρος!

Η αρχαία Μασσαλία
Άλλοι (Γκοσλέν) υποστηρίζουν πως η αρχαία Μασσαλία έκειτο νοτιώτερα, επί του ακρωτηρίου Croisette, όπου επίσης έχουν ευρεθεί αρχαία ίχνη. Οι αρχαίοι γεωγράφοι παραδίδουν πως Μασσαλία και Βυζάντιον (νυν Κωνσταντινούπολη) έχουν το ίδιο γεωγραφικό πλάτος. Και είναι σχεδόν έτσι, με τον Πτολεμαίο να το υπολογίζει καλύτερα, με «λάθος» μόνον 1/4 της μοίρας!

Μάλιστα στις 15.10.1899 στις τέσσερις προς την θάλασσα όψεις του φρουρίου του Άη Γιάννη, εντοιχίσθηκαν 4 πλάκες (στην ελληνική, λατινική, γαλλική και προβηγκιανή) για τα 2.500 χρόνια από κτίσεως της πόλεως. Η πλάκα στα ελληνικά, που συνέταξε η Ακαδημία des Inscriptions λέγει τα εξής:
«Εις μνήμην του πρώτου κατάπλου των Φωκαέων, των προ XXII ετών εκ της Ιωνίας, ενταύθα αφικομένων, παρόντων των πρέσβεων των εκ Φωκαίας της μητροπόλεως, των Αθηνών, Ρώμης, Σμύρνης των πόλεων των πάλαι φίλων τε και συμμάχων, εκ Ρόδης, Ημεροσκοπείου, Μονοίκου λιμένος, Θεαίνης, Αγάθης, Αβενιώνος, Καβελλιώνος, Κιθαριστής, Ολβίας, Αντιπόλεως, Νικαίας, Αλερίας των αποκιών, αποσταλέντων, ο δήμος ο των Μασσαλιητών, οκταημέρους εορτάς εορτάσας, την δε την στήλην ανέθηκε, τη πέμπτη και δεκάτη του μηνός Οκτωβρίου του έτους Μ.Χ. 1899».
Την ιδία ημέρα, το Δημ. Συμβούλιο Μασσαλίας μετονόμασε την λεωφόρο Boul. du Nord, όπου το Γεν. Προξενείο Ελλάδος, σε Λεωφόρο Αθηνών! Στις εκδηλώσεις αυτές την Ελλάδα εκπροσώπησε το Β.Π. θωρηκτό «Ψαρά» / 02.

Στον κόλπο αυτόν είχαν προσορμισθεί και οι Φοίνικες, και τον είχαν χρησιμοποιήσει ως ναύσταθμό τους. Απεδείχθη με επιγραφές, που ήλθαν στο φως το 1844, κατά την εκσκαφή θεμελίων του καθεδρικού ναού και και με άτεχνες ανάγλυφες παραστάσεις φοινικικών θεοτήτων - Αστάρτης, Βάαλ - επί πώρινων λίθων, που βρέθηκαν το 1864.

Οι Φωκαείς όμως ήσαν αυτοί που έκτισαν «την ωραία πόλη, επί πετρώδους εδάφους», όταν είχαν κάμει αποικίες σε πολλά σημεία της Κορσικής, της Σικελίας, της Λυγουρίας, κ.α. Την πόλη περιέβαλαν με ισχυρό τείχος («Τείχη του Κλινία»), και ο θαυμάσιος προς Ν. λιμήν της είχε στους πρόποδές του ορθοπάγο[2]. Το λιμάνι της αρχαίας Μασσαλίας ελέγετο Λακυδών - ως γνωστόν στην αρχαιότητα ο λιμένας μιας πόλεως είχε ίδιον όνομα, διάφορο της πόλεως, την οποία εξυπηρετούσε (νυν Port Vieux - λαϊκά στην ναυτική Πόρτο Βέκκιο) και εξέδωσε μοναδικό στον κόσμο νομισματόσημο! Σήμερα, όμως το κέρας του αρχαίου ελληνικού λιμένος που σώζεται, καλείται απ' όλους «Αρχαίο Λιμάνι».

Στην ακρόπολη της αρχαίας Μασσαλίας έκειτο ο ναός του Δελφινίου Απόλλωνος - που λατρευόταν κοινώς απ' όλους τους Ίωνες - και Εφέσιον, δηλ.ναός υπέρ της Εφεσίας Αρτέμιδος, μια ηλιακή έκφανση της θεάς. Στην Μασσαλία τιμούσαν την Αρτέμιδα τον Ήλιο με μια θηλυκή θεότητα![3] Παραδοσιακώς, κάθε που οι Φωκαείς έφευγαν από την πατρίδα τους, έπαιρναν μαζί τους κάποιον από το Εφέσιόν τους, ως παραστάτη του πλου τους. Στο συγκεκριμένο πρώτο ταξείδι προς Μασσαλία, παραστάτης ήταν η Αριστάρχη, επιταγμένη από τις πλέον διακεκριμένες γυναίκες της Εφέσου, την οποία είχε υποδείξει στο ενύπνιον η ίδια η θεά Άρτεμις. Μαζί της πήρε και αφιερωμένα αγάλματα. Έτσι όταν έφθασαν οι Φωκαείς και ίδρυσαν την Μασσαλία και το Εφέσιόν της, την Αριστάρχη ετίμησαν ως πρωθιέρεια. Έκτοτε, όσες αποικίες έκανε η Μασσαλία, σε όλες λατρεύθηκε η Άρτεμις ως πατρώνα θεά.

Εκτός του Απόλλωνος και της Αρτέμιδος, στην αρχαία Μασσαλία λατρεύονταν ο Ζευς, η Αθηνά, η Κυβέλη, η Λευκοθέα και αργότερα η Ίσις.

Σ' αυτήν την πόλη λειτούργησε και μεγαλούργησε η περίφημη αρχαία ελληνική Ιατρική Σχολή Μασσαλίας, που διέδωσε την Ιατρική Επιστήμη στην Δύση. Άλλωστε στην αρχαία Μασσαλία λειτουργούσε σπουδαίο Ασκληπιείο, ένα από τα 400 που αναφέρονται στον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Για χρόνια πολλά, το Ασκληπιείο και η Ιατρική Σχολή Μασσαλίας συνέλεγε ιαματικά βότανα απ' όλη την Μεσόγειο. Οι καρποί της σύριγγος της κασσίας λ.χ. συλλέγονταν λίγο προ της τελείας ωριμάνσεώς τους και αποστέλλονταν, κατά το δυνατόν νωποί, από την Αίγυπτο, στην Ευρώπη (σε Λονδίνο και Μασσαλία), για ιατρική χρήση.

Εκ Μασσαλίας γνώρισαν το κρασί στην Γαλλία
Οι Φωκαείς κυριαρχούσαν τότε στο εμπόριο της περιοχής εκείνης. Οι Φωκαείς έφεραν εδώ την καλλιέργεια της ελιάς και του αμπελιού, απ' όπου διαδόθηκε στα ενδότερα της (νυν) Γαλλίας. Η Μασσαλία στα αρχαϊκά χρόνια επλούτισε (και) από το εμπόριο κρασιού και λαδιού. (Και η μεταφορά οινοτεχνογνωσίας από τους Έλληνες προς τους Γάλλους δεν σταμάτησε εδώ: Πολλά χρόνια αργότερα, έως τα πρόσφατα, Κυμαίοι καραβοκύρηδες μετέφεραν τα προϊόντα της Κύμης Ευβοίας στην Μασσαλία, και δη το φημισμένο μαύρο κρασί της, διότι το μοσχοαγόραζαν οι Γάλλοι ίνα χρωματίσουν τα δικά τους κρασιά!).

«Το ποτάμι του Ροδανού ήταν η εμπορική οδός, μέσω της οποίας οι αμφορείς με τον ζυμωμένο μούστο, αυτό το πρωτόγνωρο ποτό, έφθασε στα τραπέζια των διάφορων κελτικών φύλων. Και τους άρεσε πολύ. Ίνα διατηρήσουν οι Έλληνες την αποικία τους στις εκβολές του Ροδανού έπρεπε κάπως να εντάξουν στο σχέδιο και τους Κέλτες της γύρω περιοχής, της Λιγυρίας. Άρχισαν λοιπόν να νυμφεύονται εντόπιες κι έτσι μέσω των μεικτών γάμων άρχισαν να περνούν στην άλλη πλευρά και οι γνώσεις της καθημερινότητος, για παράδειγμα πώς φτιάχνει κανείς κρασί. Από εκείνη την εποχή μας διασώζονται πολλά τεκμήρια αυτής της ελληνικής παραγωγής κρασιού. Ίχνη ετρουσκικού κρασιού δεν βρέθηκαν, ενώ τα στοιχεία για την ρωμαϊκή παραγωγή είναι πολύ νεώτερα» γρλαφει στο βιβλίο του «Αρχαία Ελλάδα: Η ιστορία ένδεκα πόλεων» ο καθηγητής Ελληνικού Πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ, P. Cartledge. Καλό, λοιπόν, θα είναι, οι ξενομανείς λάτρεις του «γαλλικού κρασιού» στις απύθμενες αράδες που ξοδεύουν για να το εκθειάζουν, να αφιερώνουν και λίγες λέξεις γι' αυτούς που έμαθαν τους Γάλλους να φτιάχνουν και να πίνουν κρασί, δηλ. τους αρχαίους Έλληνες Φωκαείς.

Μετά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, που αναπτύχθηκαν τα αγγειοπλαστικά εργαστήρια της Μεγάλης Ελλάδος, τα αθηναϊκά απευθύνθηκαν σε νέες αγορές, κυρίως της Μασσαλίας, κ.ά. Οι Μασσαλιανοί μαθαίνουν την αγγειοπλαστική και την διαδίδουν στα ενδότερα της Ευρώπης.
Αλλά και τα καράβια των Κασσωπαίων (της Ηπείρου) «όργωναν» από τον 3ο π.Χ. αι. την Μεσόγειο Θάλασσα (διακινούσαν προϊόντα της Ηπείρου, όπως κρασί, λάδι, ελιές, φρούτα, ξηρούς καρπούς και υφάσματα, σε Κέρκυρα, Καρχηδόνα, Ρώμη, Βρινδήσιο, Μασσαλία, Ηράκλειες Στήλες -Γιβραλτάρ, Αδριατική, Αίγυπτο, και φυσικά Αιγαίο, Μ. Ασία, Εύξεινο Πόντο). Η παράδοση εξαγωγών ηπειρωτικών προϊόντων προς την Μασσαλία, συνεχίσθηκε έως τα χρόνια της οθωμανοκρατίας, με τους περίφημους Καλαρρυτινούς χρυσικούς.

Οι Έλληνες εδίδαξαν εδώ την τέχνη της οινοποιίας και έμαθαν απ' εδώ για την λεβάντα, αφού αυτή «γεννάται στις νήσους της Γαλατίας απέναντι από την Μασσαλία», κατά Διοσκουρίδη.

Μασσαλιανοί ωκεανοπόροι

«Τά πέλαγα της Μασσαλίας φυλάττουν ενθύμησιν της ανδραγαθίας των πατέρων μας»

Γ. Τερτσέτης

Οι Φωκαείς ήταν πρωτοποριακοί και τολμηροί θαλασσοπόροι. Πρώτοι αυτοί κατασκεύασαν πολυήρεις - πλοία με 50 κουπιά! Γι’ αυτό ανέδειξαν την Φώκαια σε μεγάλη ναυτική δύναμη! Και πλούτισαν πολύ! Η ικανή ναυτοσύνη τους μεταλαμπαδεύθηκε και στην αποικία τους, την Μασσαλία, η οποία από την αρχαία ακμή της ανέδειξε περίφημους ωκεανοπόρους, όπως:

▶ ο Μιδάκριτος, ο πρώτος που ταξείδευσε στα βρετανικά νησιά, με σκοπό να φέρει τον «λευκό μόλυβο», όπως έλεγαν τον κασσίτερο.

▶ ο Ευθυμένης ή Ευθυμάνης γεωγράφος και θαλασσοπόρος, που περί το 510 π.Χ. εταξείδευσε προς τον Νότιο Ατλαντικό και έφθασε έως την Σενεγάλη, στις εκβολές του ποταμού Σενεγάλη… Εκεί είδε κροκόδειλους και ιπποποτάμους και ενόμισε πως έφθασε στις… πηγές του Νείλου! Έγραψε έργο ονομαζόμενο «Περίπλους», όπου λέγει ότι ο Νείλος πηγάζει εκ του Ατλαντικού!

▶ ο Πυθέας (330-320 π.Χ.), που έφθασε έως την Θούλη («το έσχατον όριον του κόσμου» - αινιγματική πόλη του Βορείου Ωκεανού, που κατ’ άλλους είναι στην Ισλανδία, κατ’ άλλους στην Βαλτική, κλπ.). Τον εκτιμούσε ιδιαιτέρως ο Ίππαρχος. Ο Πυθέας ήταν και περίφημος αστρονόμος. Έκανε μια μαθηματική ανακάλυψη που τον κατέστησε γνωστό στον ελληνισμό: Την μέτρηση του γεωγραφικού πλάτους ενός τόπου! Το πέτυχε με την μέτρηση του λόγου: Γνώμων/Σκιά, το μεσημέρι των Τροπών ή των Ισημεριών. Η μέθοδος αυτή στηριζόταν σε δυο παραδοχές: Α. ότι η Γη είναι «σφαιροειδής» και Β. ότι οι ακτίνες του Ηλίου φθάνουν σ’ όλα τα σημεία της επιφανείας της Γης «παράλληλα» (διατύπωση του Θαλή). Έτσι η γωνία φ προσδιοριζόταν από το ορθογώνιο τρίγωνο του γνώμονος προς την σκιά του, το μεσημέρι μιας Ισημερίας (ανάλογη μέτρηση γινόταν κατά τις Τροπές). Δια της μεθόδου αυτής ο Πυθεύς υπελόγισε το γεωγραφικό πλάτος της γενέτειράς του, Μασσαλίας, με σχεδόν απόλυτη ακρίβεια: 43°3' έναντι της πραγματικής 43°17'… Ο Πυθεύς, κατ’ εντολήν του Δήμου Μασσαλίας, επιχείρησε μια παράτολμη για την εποχή του εμπορική αποστολή, προς αναζήτηση κασσίτερου, που δύσκολα βρισκόταν στην Ελλάδα. Διέπλευσε τις Ηράκλειες Στήλες (νυν Γιβραλτάρ) και ακολουθώντας τις ιβηρικές και γαλατικές ακτές έφθασε στο Βελέριον (νυν Κορνουάλη) και στο Κάντιον (νυν Κεντ). Διέσχισε όλη την ανατολική πλευρά της Βρετανίας και κατέληξε στο Ντόβερ.

Αναφέρει τα δυο νησιά, το Άλβιον (Αλβιών, η Αγγλία) και την Ιέρνη (η Ιρλναδία).[1] Αυτή είναι η πρώτη γραπτή μαρτυρία για επίσκεψη Ελλήνων στα αγγλικά νησιά (Κασσιτερίδες Νήσους). Είχαν προηγηθεί ενωρίτερα κι άλλες, από Μινωίτες Κρήτες, κ.ά. Από εκεί ο Πυθεύς εταξείδευσε στην Βαλτική. Έκανε τον περίπλου των βαλτικών και σκανδιναβικών παραλίων. Κατέλιπε δύο συγγράμματα: «Περί Ωκεανού» και «Γης περίοδος», στα οποία περιέγραψε τις ταξειδιωτικές εμπειρίες του.

▶ ο Ευθύμιος ή Ευθυμένης, που εξερεύνησε τις αφρικανικές ακτές, που είχε παραπλεύσει ο Καρχηδόνιος στρατηγός Άννων (310 π.Χ.).

▶ Τέλος, η Μασσαλία ανέδειξε διάφορους ονομαστούς πλοιάρχους (όπως τον Ζηνόθεμι, τον Ηγέστρατο, κ.ά.).

Τα ναυάγια της Μασσαλίας

Το 1993, κατά την διάρκεια εκσκαφών, στην Πλατεία Ι. Βερν στην Μασσαλία, ανακαλύφθηκαν δυο… ναυάγια! Οι εργασίες έγιναν από την τοπική Αρχαιολογική Υπηρεσία, συνδρομή της πόλεως της Μασσαλίας. Απεκάλυψαν τμήμα της αρχαίας ακτής με τις λιμενικές εγκαταστάσεις και πλήθος ελληνικών και ρωμαϊκών χρόνων ναυαγίων. Τα δύο πλοία ευρέθησαν αντικρυστά το ένα στο άλλο.

Περίπου 30 μ. από την αρχαία ακτή. Στο σημείο όπου είχαν εγκαταλειφθεί στα τέλη του 6ου αι. π.Χ. – μάλλον λόγω της κακής τους καταστάσεως. Το σωζόμενο τμήμα, του μικρότερου από τα δύο πλοία, έχει μήκος 5 μ. και πλάτος 1,5 μ. Ήταν ελαφρύ και γρήγορο σκάφος, λεπτό και με στρογγυλή διατομή, αλιευτικό κοραλλιών (ευρέθησαν 10 μικρά θραύσματα από κόκκινο κοράλλι). Το δεύτερο και μεγαλύτερο από τα δύο πλοιάρια έχει διατηρηθεί σε μήκος 14 μ. και πλάτος 4 μ. Είχε καρίνα, στρογγυλή διατομή και πολύ μακρόστενες άκρες. Το πανί του ήταν τετράγωνο και είχε χωρητικότητα φορτίου 12 τ. Τυπικό εμπορικό πλοίο της Μασσαλίας του τέλους του 6ου αι. π.Χ. Είχε άξιο λόγου σύστημα συναρμολογήσεως. Ταξείδευε για πολλά χρόνια πριν εγκαταλειφθεί.[2]

Οι Τούρκοι θέλοντας να αποτκήσουν κάτι που δεν έχουν,
δηλ. αρχαία Ιστορία,άρα αίγλη, έφτιαξαν και έστειλαν στην Μασσαλία
ένα αντίγραφο αρχαίου φωκιανού ελληνικού πλοίου...

Ο Ζ. Υ. Κουστώ έξω από την Μασσαλία ανέσυρε αρχαίο ελληνικό πλοίο, ανάμεσα σε απολιθώματα, που είχε ναυαγήσει το 205 π.Χ., μεταφέροντας αμφορείς με κρασί.

Τέλος, η Οικία Τριαίνης στην Δήλο, που ανήκε στον Ελληνορωμαίο Μάρκο Σίστιο - ο οποίος γεννήθηκε στην Δήλο![3] – μας έδωσε πληροφορίες για ένα ακόμη αρχαίο ναυάγιο στην… Μασσαλία! Το 145 π.Χ. ο Μ. Σίστιος εφόρτωσε από την Ρώμη τον «Δελφινοφόρο», ένα καράβι, με αμφορείς κ.ά.αντικείμενα. Το καράβι αυτό είχε περιπετειώδες ταξείδι, αλλά εν τέλει ναυάγησε στο λιμάνι της Μασσαλίας. Ανακαλύφθηκε από δύτες-αρχαιολόγους. Στον λαιμό ενός αμφορέα υπήρχαν τα αρχικά “SES” και πλάι τους σχεδιασμένη η τρίαινα – σύμβολον του Ποσειδώνος. Αντίστοιχα, τα ίδια αρχικά και το ίδιο σύμβολο ευρίσκουμε και στην Οικία Τριαίνης.

Πάντως η λάσπη των επιχώσεων επειδή προστατεύει τις αρχαιότητες, είναι πολύ πιθανόν, εάν γίνουν σχετικές εργασίες και έρευνες, να βρεθούν κι άλλοι βυθισμένοι και θαμμένοι θησαυροί στο λιμάνι της Μασσαλίας…

Πολιτική διοίκηση-νόμοι

Οι Μασσαλιώτες διοικούντο αριστοκρατικά. Ήσαν απ’ όλους οι πιο εύνομοι. Είχαν συνέδριο (βουλή) 600 ανδρών, οι οποίοι έπρεπε να είναι τουλάχιστον τρεις γενεές απόγονοι Μασσαλιωτών! Εάν δε ήσαν και εύτεκνοι, ονομάζονταν «τιμούχοι» και διατηρούσαν το αξίωμα ισοβίως. Εξ αυτών, προήδρευαν οι 15, οι οποίοι ήσαν επιφορτισμένοι με την τρέχουσα υπηρεσία.

Οι νόμοι της αρχαίας Μασσαλίας ήσαν οι ιωνικοί. Αναγράφονταν σε δημόσιους χώρους, προς γνώσιν του κοινού.

Στην αρχαία Μασσαλία πολίτης που τεκμηρίωνε την απόφασή του να πεθάνει ενώπιον της Βουλής των 600, έπαιρνε νόμιμα κώνειο, το οποίο φυλασσόταν γι’ αυτόν τον σκοπό σε κρατικές αποθήκες!..[4]

Εκ των νομικών παραδόξων της πόλεως, ήταν ένας νόμος που επέβαλε την ποτοαπαγόρεση στις γυναίκες. Τους επέτρεπε να πίνουν μόνον… νερό! (Κλ. Αιλιανός «Ποικ. Ιστορία», II, 38).

Από την σύγχρονη «νομική ιστορία» της Μασσαλίας, αξιοσημείωτη είναι μια παράξενη δίκη, που έγινε ίνα λυθεί μια διαφορά ανάμεσα σε δυο κληρονόμους: Ένας τ. ναυτικός άφησε αρκετά χρήματα, αλλά πριν πεθάνει έκαμε δερματοστιξία στην πλάτη του ένα σύντομο και ακριβές κείμενο… διαθήκης, υπέρ ενός ανηψιού του. Προηγούμενο έγγραφο έδινε την περιουσία σε άλλον ανηψιό του! Το δικαστήριο έπρεπε, λοιπόν, να καθορίσει εάν η τελευταία επιθυμία του νεκρού στο δέρμα του μπορούσε να είναι νόμιμο αποδεικτικό… έγγραφο! Το θέμα ελύθη μόνο του: Λίγο πριν πεθάνει, ο άνδρας είχε χαρίσει όλα όσα είχε και δεν είχε σε μια κοπέλλα που ήταν πολύ καλή μαζί του κι έτσι δεν υπήρχε… ούτε γάτα, ούτε ζημιά, ούτε βέβαια περιουσία προς κληρονομιά…

Ρωμαϊκή εποχή

Στα ρωμαϊκά χρόνια, η Μασσαλία συμπεριλαμβανόταν στα όρια του τότε «γνωστού κόσμου»: Αυτός οριζόταν «από την Ρόδο και την Αλεξάνδρεια έως την Μασσαλία, την Περσία και την Ινδία»…

Η Μασσαλία ήταν φίλος και σύμμαχος της Ρώμης και στα δύσκολα, στον πόλεμο κατά των Καρχηδονίων, απ’ τον οποίο έδρεψε τους καρπούς της νίκης. Για να ενισχυθεί έναντι των ορέξεων των Καρχηδονίων προσέλαβε στον στρατό της ορεσίβιους Κρήτες και σφενδονήτες Ροδίους. (Άλλωστε, όπως προείπα, οι Κρήτες, από Μίνωος, είχαν σχέση με την περιοχή). Μετά απ’ αυτό, έγινε η μεγαλύτερη ναυτική δύναμη στην Δυτ. Μεσόγειο και άρχισε να επεκτείνεται με αποικίες στην Κελτική, την Ιβηρία, κ.α.

Τέτοιες αποικίες-θυγατέρες της Μασσαλίας ήσαν (αλφαβητικώς): η Αγάθη (εκ του Αγαθή Τύχη - νυν Agde), η Αθηνούπολις[5], η Αλαλία[6], η Αντίπολις (νυν Antibe), το Εμπόριον (νυν Ampurias), το Ημεροσκοπείον (νυν Denia), η Λευκή Άκρα[7], η Μαίνακα ή Μαινάκη (νυν Βελέθ-Μάλαγα), η Νίκαια[8], η Ολβία (νυν Eoube), η Ροδανουσία[9], η Ρόδη (νυν Rosas), το Ταυροέντιον ή Ταυρόεις (νυν Taurenti)… Σ’ όλες αυτές τις πόλεις τα Εφέσια ιερά της Αρτέμιδος παρέδιδαν πως «ελληνιστί θύειν»… Αλλά και στα νεώτερα (βυζαντινά) χρόνια, οι Έλληνες της Μασσαλίας συνέχιζαν να «φτιάχνουν» αποικίες, όπως το Σεν Τροπέ, ένα μικρό ψαροχώρι, που έγινε κι αυτό κοσμοπολίτικο θέρετρο, κ.ά.

Στο λιμάνι της πόλεως υπήρχαν ναυπηγεία, μέγας ναύσταθμος, άραζαν πολλά πλοία, κατασκευάζονταν και επιδιορθώνονταν πολεμικές και πολιορκητικές μηχανές, κλπ. Το λιμάνι αυτό πλειστάκις είχε αποκρούσει βαρβαρικές επιδρομές, επιδόξων εισβολέων στην ενδοχώρα της (νυν) Γαλλίας. Γι’ αυτό έλεγαν, πως η Μασσαλία συνετέλεσε στην εξάπλωση του ρωμαϊκού μεγαλείου.

Το 155 π.Χ. η Μασσαλία εκάλεσε την Ρώμη να συνδράμει στον πόλεμό της με την Γαλατία. Η νικήτρια Ρώμη έδωσε στην Μασσαλία τα κατακτηθέντα εδάφη των ηττημένων.

Το 124 π.Χ. όμως, η Ρώμη, που ξανα-αναμείχθηκε στα της Μασσαλίας, προσάρτησε τα εδάφη, αλλά άφησε αυτόνομη την Μασσαλία και τις αποικίες της. Έτσι η Μασσαλία και οι θυγατέρες της διατήρησαν τον ελληνικό πολιτισμό… Οι Ρωμαίοι όμως συνέχισαν φίλα προσκείμενοι και προς απόδειξιν αυτού έστησαν ξόανο της Εφεσίας Αρτέμιδος, ίδιο κι απαράλλακτο του Εφεσίου, στο Αβεντίνο. Ο Μάριος και ο Πομπήιος, ως διοικητής της Ιβηρίας, προστάτευσαν την πόλη. Αλλά στον ρωμαϊκό εμφύλιο ευρέθη στην μέση. Σκέφθηκε τότε να ανακόψει την πορεία του Καίσαρος προς την Γαλατία. Υποσχέθηκε ουδετερότητα. Αλλά δεν την τήρησε, αφού φιλοξένησε τον Δομίτιο, που η σύγκλητος είχε αποστείλει διοικητή της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας. Αυτό εξόργισε τον Καίσαρα και τον ανάγκασε να στείλει (19.4.49 π.Χ.) εναντίον της Μασσαλίας τρεις λεγεώνες (υπό τον Τριβώνιο) και στόλο (υπό τον Βρούττο) στο στόμιο του Ροδανού. Και οι Μασσαλιώτες ηττήθησαν δις, την εποχή που ο Καίσαρ κατακτούσε την Ιβηρία… Εις μνήμην όμως των υπηρεσιών που άλλοτε προσέφερε η πόλη στην Ρώμη, ο Καίσαρ διατήρησε την αυτονομία της, μέσα στην Κελτο-γαλατική Ναρβωνησία! Έτσι εξακολούθησε να κατασκευάζει όπλα και μηχανές, αλλά αυτή η βιομηχανία της ολοένα και έφθινε πλέον…

Αλλά η Μασσαλία ποτέ δεν έχασε την πνευματικότητά της. Την αποκαλούσαν «Ελληνικό Πανεπιστήμιο στην Δύση», «Πόλη Διανοουμένων και Πολιτισμού», κλπ. η οποία «φιλέλληνας κατασκεύαζε τους Γαλάτες» και τα συμβόλαιά της συνέχιζαν να γράφονται στα ελληνικά… Είχε πείσει δε τους πιο διάσημους Ρωμαίους να μην αποδημούν στην πόλη των Αθηνών, αλλά να φοιτούν φιλοσοφία σε αυτήν… Η Μασσαλία ήταν «απαραίτητος προορισμός» για έναν νεαρό Ρωμαίο της εποχής! Πολλοί επιφανείς Ρωμαίοι εδιδάχθησαν την αρχαία ελληνική φιλοσοφία στην Μασσαλία.

Όπως λ.χ. ο Γνάιος Ιούλιος Αγρικόλας (40;–93 μ.X.), ο περίφημος Ρωμαίος στρατηγός, γνωστός για τις κατακτήσεις του στην Βρετανία, πενθερός του ιστοριογράφου Τάκιτου. Ανετράφη από την μητέρα του, Ιουλία Πόρκιλα, στην Μασσαλία, όπου και εμυήθη στην ελληνική φιλοσοφία.

Και οι Γαλάτες για τον ίδιο σκοπό, εσπούδαζαν φιλοσοφία, ελληνικά γράμματα και επιστήμες (ιδία Ιατρική) στην Μασσαλία. Και όχι μόνον με ίδιες δαπάνες, αλλά δαπάναις των δήμων τους (με δημόσιες υποτροφίες δηλαδή)!

Την εποχή αυτή, η πόλη είχε διαιρεθεί σε δυο τμήματα:

▶ Την Άνω Πόλη, όπου παρέμενε η ρωμαϊκή φρουρά, και ήταν η στρατιωτική πόλη, και

▶ Την Κάτω Πόλη, που ήταν καθαρά ελληνική.

Σήμερα, στο Δημαρχιακό Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλεως, που στεγάζεται στον πύργο Μπόρελυ (1766-1778) εκτίθενται πλούσιες σειρές από αρχαία ελληνικά έργα (γλυπτά, κ.ά.), από αιγυπτιακά, από ανατολικά, από επιγραφές, από χριστιανικές σαρκοφάγους, κ.ά.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ Α:
[1] βλ. σχ. «Ο υπέρ πολέμου λόγος του Αρχιδάμου υιού του βασιλιά της Σπάρτης Αγησιλάου Β' ως το έσχατο καταφύγιο των ελευθέρων ανθρώπων».
[2] Επί του ορθοβράχου αυτού εκτίσθη πολύ αργότερα (1853-1864) ο ΙΝ της Επισκοπούσης Παναγιάς - Notre Dame de la Garde. Με κωδωνοστάσιο ύψους 45 μ. Επί της κορυφής του κείται επιχρυσωμένο άγαλμα της Παναγίας, ύψους 9 μ.
[3] Το ίδιο ίσχυε και στην Κέρκυρα και τις Συρακούσες. Ο Θεόφραστος και ο Πλίνιος, καθώς καί πολλές αραβικές επιγραφές, παρουσιάζουν τον θεό Ήλιο ως γυναίκα - βλ. σχ. S. Pauly-Wissana «Actikel Saba», S1307.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ Β: [1] Είχε προηγηθεί ο «Περίπλους» του Μαρκιανού (410 π.Χ.) όπου επίσης μνημονεύονται δύο νησιά, η Αλβιών και η Ιουερνία, με την πρώτη να περιγράφεται ως το μεγαλύτερο. Η Αλβιώνα ετυμολογείται από την αρχαία ελληνική ρίζα -αλ (> άλφιτα, άλευρα, κλπ. που δίνει λέξεις σχετικές με το λευκό χρώμα > λατινικό albus = λευκός > Άλπεις > ρίζα –αρ > άργυρος, Αργεντινή, κλπ.) εκ της λευκότητος των κρητιδικής συστάσεως ακτών του Ντόβερ. Κατά τον ίδιο τρόπο ονοματοδοτήθηκε η Λευκάς, κ.ά. Μυθολογικώς, ο Αλβίων ήταν υιός του Ποσειδώνος, που θέλησε να αναμετρηθεί με τον Ηρακλή στην Λιγύα της Γαλατίας, με την βοήθεια του αδελφού του Δέρκυνου. Ο Ηρακλής όμως τους σκότωσε και τους δύο με πέτρες, μύθος που σηματοδοτεί την επικράτεια των Ελλήνων σε κάποιο πόλεμο ενάντια των εντοπίων. ▪ [2] Πληροφορίες για τα αρχαία πλοία της περιοχής έχουμε και από το ναυάγιο που βρέθηκε το 1967, σε βάθος 21 μ. στ’ ανοικτά του μικρού λιμανιού της πόλης Μαντράγκ, κοντά στην Τουλώνη. ▪ [3] κατά τον Γάλλο αρχαιολόγο Lallemand. ▪ [4] βλ. σχ. Βάλ. Μάξιμο (27 μ.Χ.). Έθιμο ανάλογο με το «Κείων νόμιμον» της Κέας, όπου φύεται άφθονο και καλής ποιότητας κώνειο (βλ. σχ. Θεόφρ.). Στο κυκλαδονήσι αυτό οι γέροι (άνω των 60 ετών) αυτοκτονούσαν υποχρεωτικά πίνοντας κώνειο βάσει νόμου (βλ. σχ. Ηρακλείδης Ποντικός). Παρόμοια έθιμα «ευθανασίας» γερόντων υπήρχαν στην Σαρδηνία, στην Κασπία (βλ. σχ. Στράβ.), κ.α. Υπήρχαν και πιο… βάρβαρα έθιμα. Οι Μασσαγέται Σκύθες (πρόγονοι των Τούρκων Μογγόλων), λ.χ., όχι μόνον θυσίαζαν τους γέροντες, αλλά μετά τους έτρωγαν κιόλας!.. ▪ [5] ή Αθηνόπολις: Αρχαία πόλη της Γαλατίας, που εκτίσθη από Μασσαλιώτες, ανάμεσα στην Αντίπολη και στο Τελωνείο. ▪ [6] Αποικία στην Κορσική, που ιδρύθηκε το 565 π.Χ. ▪ [7] Αποικία που ιδρύθηκε το 325/4 π.Χ. στην ΝΑ. Ιβηρία. Νυν Αλικάντε, ▪ [8] Αποικία που ιδρύθηκε εις ανάμνησιν της νίκης της Μασσαλίας κατά των Λιγύρων, 300 π.Χ. Νυν Nice. ▪ [9] Αποικία στην χώρα του Ροδανού. Δεν υπάρχει πλέον

http://www.pireasnews.gr/

Ο Χριστόδουλος των Ελλήνων

2012-01-28T20:39:00.002+02:00

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου
Σήμερα, 28 Ιανουαρίου 2012, συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από την αποδημία του Μεγάλου Έλληνα Ιεράρχη... του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Χριστοδούλου.

Ο Μεγάλος αυτός αγωνιστής της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού, είχε βρει ένα μαγικό τρόπο επικοινωνίας με τους συνέλληνες.

Με τους τρυφερούς αλλά συνάμα πύρινους λόγους του, κέρδιζε την εμπιστοσύνη και την αγάπη τους και τα μηνύματα του κηρύγματός του φώλιαζαν βαθειά μέσα στην καρδιά τους.

Χαρισματική και μοναδική η επικοινωνία του με τους νέους, που πίστευε πραγματικά πως είναι το αύριο της πατρίδος μας και πρέπει να έχουν ιδανικά και πίστη στις ικανότητές τους.

« Ελάτε στην εκκλησία όπως είστε, με το τζην, με το σκουλαρίκι ».

Γνώριζε ο Μακαριστός Χριστόδουλος πως την νεολαία πρώτα έπρεπε να την πλησιάσει με πιστικό τρόπο, να γίνει ένα με αυτούς, να δείξει πως κατανοεί τους προβληματισμούς τους και ακολούθως ήταν σίγουρος πως θα τον αποδέχονταν.

Έτσι, αργότερα όταν κατάλαβε πως γινόταν αποδεκτός από τους νέους και αφού τον ενημέρωσαν πως παντού οι νέοι, εκφράζονταν με την ατάκα «τον πάμε τον Χριστόδουλο» είπε την παροιμιώδη έκφραση για Ιεράρχη, «και εγώ σας πάω».

Έντονες και σκληρές οι αντιδράσεις του για όλα τα θέματα πολιτικής όταν ένιωθε πως ενοχλούσαν τον πατριωτισμό και την πίστη του χριστεπώνυμου πληρώματος.

Αυτές οι παρεμβάσεις του, ενόχλησαν την πολιτεία και ήταν μοιραία η σύγκρουση με τους κρατούντες.

Το 2000 ήταν έντονη η αντιπαράθεσή του με τον Υπουργό Δικαιοσύνης, κ. Μιχάλη Σταθόπουλο για το ζήτημα της Αρχής προστασίας προσωπικών δεδομένων.

Λίγους μήνες όμως μετά η σύγκρουση ήταν μετωπική και η αντιπαράθεση κτύπησε κόκκινο.

Ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, δηλώνει αντίθετος με την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες ( βουλή των Ελλήνων, 24 Μάιου 2000 ) ισχυριζόμενος ψευδώς πως την υπαγόρευσε η Ε.Ε.

Η αντίδραση της Ιεράς Συνόδου υπήρξε άμεση, με την διοργάνωση δύο λαοσυνάξεων, στην Θεσσαλονίκη (14 Ιουνίου) και στην Αθήνα (21 Ιουνίου). Εκατομμύρια λαού, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Χριστόδουλου στις δυο μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδος. Το επόμενο διάστημα όμως, το χάσμα μεταξύ εκκλησίας και πολιτείας μεγάλωσε και έδειχνε αγεφύρωτο. Προ της ανυποχωρητικότητας της πολιτείας, η εκκλησία αποφάσισε στις 14 Σεπτεμβρίου την συλλογή υπογραφών και ζητούσε την ενεργοποίηση του άρθρου 44 του Συντάγματος περί διενέργειας δημοψηφίσματος ( ο πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα Εθνικά θέματα…….που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα….). Η συλλογή διενεργήθηκε σε όλες τις εκκλησίες της Ελλάδος, διήρκησε περίπου ένα χρόνο και η συμμετοχή των τριών εκ. πιστών που υπέγραψαν, υπήρξε αβίαστη και εκούσια.

Στις 29 Αυγούστου 2001 ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, παρέδωσε τις υπογραφές στον τότε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωστή Στεφανόπουλο. Το αίτημα της εκκλησίας της Ελλάδος δεν έγινε δεκτό και μέχρι σήμερα οι κρατούντες απαγορεύουν την έστω προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες.

Γι΄ αυτό το ανοικτό μέχρι τις ημέρες μας τεράστιο ζήτημα, εύλογα στον κάθε πολίτη γεννούνται τα παρακάτω ερωτήματα:

1. Γιατί ο κ. Στεφανόπουλος ως Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, απέρριψε το δημοψήφισμα στην καταγεγραμμένη επιθυμία εκατομμυρίων πολιτών για την αναγραφή του θρησκεύματός τους στις ταυτότητες. Ποιος τον ώθησε ή τον ανάγκασε στην απόφαση παραβίασης του Συντάγματος της χώρας;

2. Γιατί ο κ. Σημίτης ως Πρωθυπουργός, ισχυρίσθηκε ψευδώς πως την απαγόρευση της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, την υπαγόρευσε η κομισιόν, όταν η ίδια η Ε.Ε. τον είχε διαψεύσει δια στόματος του επιτρόπου κ. Kovacs και του τότε Αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Fratini, οι οποίοι είχαν δηλώσει πως ουδέποτε απέστειλαν τέτοιο αίτημα στις Ελληνικές αρχές;

3. Γιατί ο κ. Καραμανλής ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αφού πρώτα συνυπόγραψε μαζί με την σύζυγό του το έντυπο της εκκλησίας μας για αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, όταν αργότερα έγινε Πρωθυπουργός, παρότι είχε δεσμευθεί για την επαναφορά, κώφευσε και «έπνιξε» το ζήτημα;

Τον Ιούνιο του 2007 διαγνώσθηκε πως ο Αρχιεπίσκοπος είχε χτυπηθεί από την επάρατο νόσο. Εγχειρίστηκε, έκανε θεραπεία, μετέβη για μεταμόσχευση στις ΗΠΑ αλλά δυστυχώς επέστρεψε χωρίς να γίνει η μεταμόσχευση επειδή η νόσος είχε κάνει πολλές μεταστάσεις και θα ήταν ανώφελη κάθε άλλη ιατρική ενέργεια.

Παρά την βεβαρυμμένη υγεία, ποτέ δεν έχασε το σθένος του, την πίστη του και την προσπάθεια να δίνει συμβουλές και κουράγιο στους άλλους.

Στις 28 Δεκεμβρίου 2007 βρήκε την δύναμη και το κουράγιο και ενόψει του νέου έτους, στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του προς τον Ελληνικό λαό, είπε μεταξύ των άλλων:

«κάθε Πρωτοχρονιά είναι συμβατική αφετηρία μιας νέας προσπάθειας. Κανείς ασφαλώς δεν θέλει να ζει σε ένα κόσμο παρακμής, αντιφάσεων, αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων, αδικίας και αμοραλισμού. Η κατάσταση δεν αλλάζει μαγικά και μηχανικά. Χρειάζονται να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν αντίσταση. Που παραμένουν πιστοί στις παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας. Οι αναθεωρητές πολύ κακή συγκυρία επέλεξαν για να γκρεμίσουν από τις καρδιές των Ελλήνων τα κάστρα των θυσιών. Σταθείτε όλοι όρθιοι στις επάλξεις σας και μην ξεπουλήσετε τα πρωτοτόκια σας. Διδάξτε στα παιδιά σας την αλήθεια, όπως την εβίωσαν οι αείμνηστοι Πατέρες μας. Ο λαός μας ξέρει να υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσιά του. Το έχει κατά επανάληψη αποδείξει και θα το αποδείξει και πάλι. Αντίσταση και ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ότι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ότι κινδυνεύει. Με πατρική αγάπη και ευχές».

Ήταν η τελευταία επικοινωνία του μακαριστού με το ποίμνιό του και ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω, που βρήκε την δύναμη ψυχής για να απευθύνει αυτά τα λόγια στον Ελληνικό λαό, όταν γνώριζε πως σε λίγες ημέρες θα αποδημήσει εις Κύριο. Ίσως του έδινε δύναμη η μεγάλη του πίστη στον Θεό και η μεγάλη του αγάπη προς τον λαό του. Αυτό το μήνυμα, θεωρώ πως είναι μία μεγάλη παρακαταθήκη στις δύσκολες ημέρες που περνά ο τόπος μας και ο λαός μας. Είναι ένα μήνυμα προφητικό και φαντάζει σαν να το είπε χθες.

Έτσι στις 28 Ιανουαρίου άφησε την τελευταία του πνοή, υποκύπτοντας στην επάρατο νόσο.

Ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία έγιναν σε μία ημέρα φτωχότεροι. Χάθηκε εκείνος που τους έδινε ελπίδα, που μιλούσε στις καρδιές τους και στην συνείδησή τους, που τους ανύψωνε το ηθικό και το φρόνημα, χάθηκε η ψυχή τους.

Ο Χριστόδουλος δεν ήταν μόνο Μέγας Ιεράρχης, ήταν Εθνικό Σύμβολο. Εξύψωσε την εκκλησία στα μάτια και τις ψυχές του λαού μας, αλλά ύψωσε και τα Εθνικά λάβαρα και πρωτοστάτησε, όχι μόνο στην σωτηρία της Χριστιανικής ψυχής μας, αλλά και στην σωτηρία της Εθνικής μας ψυχής.

Η απουσία του, κάθε μέρα γίνεται και πιο αισθητή, στις ζοφερές και ταραχώδεις ημέρες που περνάει η πατρίδα μας. Το κενό που άφησε είναι τεράστιο και δυστυχώς δεν υπάρχει κανένας που θα μπορούσε στο ελάχιστο να το αναπληρώσει.

Δυστυχώς, η Ελλάδα μας σήμερα είναι ένα ακέφαλο πτώμα που το κατασπαράσσουν τα όρνεα της νέας τάξεως πραγμάτων και της παγκοσμιοποίησης. Χαμογελούν και χορεύουν όλοι οι πολιτικάντηδες που ξεπουλούν την χώρα και πτωχεύουν τον λαό της . Όλοι εκείνοι οι διεθνιστές αριστερολάγνοι, οι καλοβολεμένοι των ΜΜΕ, που τρέμουν να μιλήσουν για τα Εθνικά θέματα, μήπως και τους μαλώσει «ο μεγάλος αδελφός».

Στις 28 Ιανουαρίου 2008, έφυγε ο Χριστόδουλος των Ελλήνων.

«Ο πρωτοπόρος, ο κοινωνικός εργάτης, ο άνθρωπος που διήνυσε όλη του την ζωή, διακονώντας τον θείο λόγο με πολυμέρεια, οξυδέρκεια, γλαφυρότητα, αγωνιστικότητα, ελευθερία, σεβασμό προς τον άνθρωπο, αφοσίωση στην Ορθόδοξη πίστη, αγάπη προς την πατρίδα» (από τον επικήδειο του Μητροπολίτου Σερρών, Θεολόγου για τον μακαριστό, στην Ιερά Μητρόπολη των Αθηνών).

Ο λαός μας ΠΟΤΕ δεν ξέχασε τον άνθρωπό του . Το απέδειξε και το Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2011, που η εφημερίδα «Δημοκρατία» στην έκδοσή της, είχε ένθετο αφιέρωμα στο Χριστόδουλο και από τις 11 το πρωί σε κανένα περίπτερο της Αθήνας δεν υπήρχε ούτε ένα φύλλο της εφημερίδας για δείγμα.

ΑΓΙΕ ΠΑΤΕΡΑ, ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΕ

ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ
http://www.pireasnews.gr

Η Ελλάδα «άφησε» τους Έλληνες της Πόλης, της Ίμβρου, της Τενέδου

2012-01-25T03:55:00.000+02:00

«Το θέμα είναι να γίνουν ουσιαστικά βήματα και τα οποία διαπιστώνουμε ότι είναι αργά και δειλά. Είναι ανάγκη να γίνει κατανοητό από όλους ότι το ζήτημα του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης και των νησιών Ίμβρου και Τενέδου είναι πριν από όλα ζήτημα σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Δεν αρκεί ένα κράτος να λέει ότι θα σεβαστώ μετά από εδώ τα ανθρώπινα και τα μειονοτικά δικαιώματα. Απαιτείται πρώτα από όλα η αποκατάσταση της δικαιοσύνης και η θεραπεία στο μέγιστο βαθμό των αδικιών του παρελθόντος από το ίδιο κράτος».

Αυτά δήλωσε στην «Ελευθερία» της Λάρισας ο Νίκος Ουζούνογλου, καθηγητής στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, ενώ από τον Δεκέμβριο του 2007 έχει εκλεγεί πρώτος πρόεδρος της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών, θέση στην οποία υπηρετεί και σήμερα.

Η συνέντευξη

* Την τελευταία περίοδο σε τουρκικές αλλά και σε ελληνικές εφημερίδες συναντώνται συχνά τίτλοι του είδους «οι Ρωμιοί της Κωνσταντινουπόλεως επιστρέφουν πίσω λόγω της οικονομικής κρίσης». Πώς σχολιάζετε αυτού του είδους τις «ειδήσεις»; Μπορείτε να μας πείτε αν «κρύβουν» κάτι;

- «Πρόκειται για ένα μέρος της προσπάθειας συγκάλυψης των μαζικής κλίμακας παραβιάσεων που έχει υποστεί ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης τις τελευταίες δεκαετίες από όργανα των ΜΜΕ που είχαν αναλάβει τότε τη συστηματική και συνεχή προπαγάνδα κατά της Ελληνικής Μειονότητας της Κωνσταντινούπολης, ώστε αυτή να «διαμονοποιηθεί» στα μάτια του κοινού πολίτη της Τουρκίας, με σκοπό να καταστεί στόχος των εθνικιστικών κύκλων. Αποτελεί μια συνέχιση της παραβίασης των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων από όργανα του κατευθυνόμενου Τύπου και συνέχιση της προπαγάνδας ότι οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης και των νήσων Ίμβρου και Τενέδου έφυγαν με τη θέλησή τους επειδή τις δεκαετίες 1960-2000 η Τουρκία διερχόταν οικονομική κρίση ή ότι οι Κωνσταντινουπολίτες ήθελαν να πηγαίνουν σε νησιά τα καλοκαίρια και δεν είχαν νησιά να πηγαίνουν στην Κωνσταντινούπολη! Επίσης οι ίδιοι κύκλοι στην προσπάθεια συγκάλυψης των κατά συρροή και εξακολούθηση παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θεωρούν ότι έχουν ομοιότητες: το ξερίζωμα των Ελλήνων της Τουρκίας με τη μετανάστευση εργατών από την Τουρκία στη Γερμανία μετά από τη δεκαετία του 1960. Πρόκειται για μια συνέχιση της παραβίασης των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ύβρη κατά των θυμάτων. Οι δημοσιογράφοι που παίζουν τον ρόλο αυτό, είτε στην Ελλάδα ή στην Τουρκία, πρέπει να ντρέπονται».

* Σε ένα άρθρο σας γράφετε: «Μια ερώτηση που συχνά κάνουν στους Ρωμιούς, πολλοί σημερινοί νέοι της Τουρκίας, είναι «γιατί φύγατε;». Μπορείτε εσείς να απαντήσετε σε αυτή την απορία των νέων της Τουρκίας;

- «Ναι, θέλω καταρχήν να τονίσω ότι πράγματι οι νέοι της σημερινής Τουρκίας γενικά δεν γνωρίζουν την πρόσφατη ιστορία. Αυτό δεν οφείλεται σε αδιαφορία αλλά στη συστηματική κρατική προπαγάνδα που μόλις τα τελευταία χρόνια εν μέρει αλλάζει όπως π.χ. όταν πρόσφατα ο πρωθυπουργός Ρ.Τ. Ερντογάν ζήτησε συγγνώμη από τους κατοίκους του Ντερσίμ που αφανίστηκαν την περίοδο 1937-38 με εντολές της τότε Τουρκικής Κυβέρνησης. Τα γεγονότα που δεν γνωρίζουν οι νέοι αναφέρονται στα σκληρά μέτρα κατά της μειονότητας στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα Σεπτεμβριανά (1955), οι απελάσεις του 1964 και κυρίως η στοχοποίηση της Ελληνικής Μειονότητας από το ανοικτό ή το βαθύ κράτος. Ευτυχώς χάρη σε γενναίους ιστορικούς που κατά πλειοψηφία είναι από την Τουρκία αλλά και το μνημειώδες βιβλίο του καθηγητή Σπύρου Βρυώνη «Ο Μηχανισμός της Καταστροφής» έχουν αποκαλύψει σε όλο το βάθος του το οργανωμένο κρατικό σχέδιο καταστροφής της Ελληνικής Μειονότητας. Εξάλλου αρκεί και μόνο να αναφέρουμε τι είχε πει ο για πολλά χρόνια ηγέτης του ανορθόδοξου πολέμου του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου Σαμπρί Γιρμιμπέσογλου το 1992 ότι «τα Σεπτεμβριανά υπήρξαν στην ιστορία η πλέον μεγαλειώδης επιχείρηση ανορθόδοξου πολέμου στην παγκόσμια ιστορία και είχε απόλυτη επιτυχία». Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε παραπάνω».

* Η σε βαθμό εξαφανισμού μείωση του Ρωμαίικου πληθυσμού της Πόλης πού οφείλεται κατά την άποψή σας;

- «Σε ένα καλά σχεδιασμένο σχέδιο αφανισμού που εφαρμόστηκε με συνέπεια και συστηματικό τρόπο. Το σχέδιο εφαρμόστηκε ανεξάρτητα αν οι σχέσεις μεταξύ της Ελλάδος και Τουρκίας ήταν φιλικές ή εχθρικές. Μάλιστα μπορούμε να πούμε ότι τα πλέον σκληρά ανθελληνικά μέτρα εφαρμόστηκαν όταν οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών ήταν άριστες. Ειδικότερα η χαριστική βολή δόθηκε με τις απελάσεις των «ETABLIS» Ελλήνων το 1964. Το μέτρο υπήρξε δυστυχώς άκρως αποτελεσματικό επειδή κανείς δεν έφερε το θέμα στα διεθνή όργανα και πρώτη ευθύνη φέρουν όλες οι Ελληνικές Κυβερνήσεις από τότε που ενώ η ενέργεια αυτή ουσιαστικά υπήρξε μια βάναυση καταπάτηση της Συνθήκης της Λωζάννης (1923) και της Άγκυρας (1930) δεν έχουν κάνει οποιαδήποτε ενέργεια στα πλαίσια του διεθνούς δικαίου. Οι απελαθέντες Έλληνες υπήκοοι του 1964, των οποίων όλοι η κινητή και ακίνητη περιουσία κατασχέθηκε, είχαν αποκτήσει το δικαίωμα παραμονής (ETABLIS) στην Κωνσταντινούπολη με τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923) πράγμα που δυστυχώς ακόμα και σήμερα μάλλον δεν το έχει καταλάβει η ελληνική διπλωματία».

* Σε ομιλία του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τον Μάιο του 2009, στην περιοχή Ντούζτζε και του υπουργού Εγκεμέν Μπαγίς στις 15 Δεκεμβρίου του 2010 στην εκδήλωση για το ‘Πρόγραμμα του Αιώνα, παραδέχονται ότι εφαρμόστηκαν διωγμοί κατά των μειονοτήτων, χαρακτηρίζοντας τις πρακτικές αυτές ως ‘φασιστικές’. Θα θέλαμε το δικό σας σχόλιο...

«Έχουν γίνει και άλλες παρόμοιες δηλώσεις. Το θέμα είναι να γίνουν ουσιαστικά βήματα και τα οποία διαπιστώνουμε ότι είναι αργά και δειλά. Είναι ανάγκη να γίνει κατανοητό από όλους ότι το ζήτημα του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης και των νησιών Ίμβρου και Τενέδου είναι πριν από όλα ζήτημα σεβασμού ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν αρκεί ένα κράτος να λέει ότι θα σεβαστώ μετά από εδώ τα ανθρώπινα και τα μειονοτικά δικαιώματα. Απαιτείται πρώτα από όλα η αποκατάσταση της δικαιοσύνης και η θεραπεία στο μέγιστο βαθμό των αδικιών του παρελθόντος από το ίδιο κράτος».

* Πώς κρίνετε όλα αυτά τα χρόνια την πολιτική που ακολούθησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις;

- «Με δύο λόγια δυστυχώς άστοχη, ασυνεπής και αδύναμη».

* Πώς βλέπετε το μέλλον, όσον αφορά την επίλυση των προβλημάτων των Ρωμιών που το 95% του πληθυσμού τους ζει εκτός Κωνσταντινουπόλεως;

- «Η ανάγκη της αποκατάστασης και θεραπείας των αδικιών του παρελθόντος είναι θέμα που χρειάζεται μια μακρόχρονη προσπάθεια με συνέπεια. Θα πρέπει η υπάρχουσα Ρωμαίικη Κοινότητα να συνεργαστεί στενά με την Κοινότητα των εκπατρισμένων Κωνσταντινουπολιτών πράγμα που έχει αρχίσει να γίνεται εδώ και αρκετό καιρό με τη συνεργασία της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολίτων που αποτελεί τον ενωτικό φορέα όλων των εκτός της Πόλης Κωνσταντινουπολιτών και του Συνδέσμου Υποστήριξης των Ρωμαίικων Κοινοτήτων Ιδρυμάτων της Πόλης. Παράλληλα είναι σημαντικό το ότι η προσπάθεια αποκατάστασης έχει θέσει σε πρώτη προτεραιότητα την υποστήριξη της Ομογενειακής Παιδείας που πάντοτε υπήρξε η ζωοφόρος πηγή του Ελληνισμού. Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι η αφύπνιση των συνειδήσεων εντός της Τουρκίας στους πολίτες για τις βάναυσες αδικίες που έχουν υποστεί οι Έλληνες και οι άλλες εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες. Οι προσπάθειες πρέπει να είναι συνεχείς, συστηματικές και να εμπεριέχουν την καρτερικότητα και την υπομονή. Σε αυτή την προσπάθεια κύριο στήριγμά μας είναι το πάντοτε σοφό Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και ο πολύ άξιος πηδαλιούχος της η Α.Θ.Π. ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης Βαρθολομαίος ο Α’».

Ποιος είναι

Ο Νίκος Ουζούνογλου, γεννήθηκε στη Χαλκηδόνα της Κωνσταντινούπολης το 1951. Ξεκίνησε το 1957 τις αστικές του σπουδές στο Ελληνικό Εκπαιδευτήριο της Χαλκηδόνας. Οι εποχές ήταν πολύ δύσκολες για τον Ελληνισμό της Πόλης που προσπαθούσε να συνέλθει από την νύκτα τρόμου της 6-7 Σεπτεμβρίου 1955 που είχε οργανωθεί από το Τουρκικό Κράτος, με σκοπό την εξόντωση της Ρωμιοσύνης. Συνέχισε τις Β’/βάθμιες σπουδές του στο Ζωγράφειο Γυμνάσιο (1963-69) του Πέρα. Έζησε από κοντά την περίοδο των μαζικών απελάσεων των Ελλήνων υπηκόων από την Κωνσταντινούπολη και τους συνεχείς διωγμούς κατά του Ελληνισμού της Πόλης και της Ίμβρου και Τενέδου. Επέτυχε μεταξύ των πρώτων 50 από τους 200.000 υποψηφίους στο Κρατικό Πολυτεχνείο της Κωνσταντινούπολης από όπου αποφοίτησε το 1973. Συνέχισε τις μεταπτυχιακές-διδακτορικές του σπουδές στο Ηνωμένο Βασίλειο Πανεπιστήμιο του Essex. Η προδοσία κατά του Κυπριακού Ελληνισμού σημάδεψε τη ζωή του βλέποντας την επανάληψη των γεγονότων του 1922 στη Μικρά Ασία. Ήλθε στην Ελλάδα με ταξιδιωτικό έγγραφο τέλη του 1976. Εργάστηκε σαν Ειδικός Επιστήμων στο Γραφείο Έρευνας και Τεχνολογίας του Ναυτικού την περίοδο 1977-84. Το 1981 έλαβε το Διεθνές Βραβείο G. Marconi για εργασία στο πλαίσιο της Υφηγεσίας σε θέμα Οπτικών Ινών. Εκλέχθηκε το 1984 Αναπληρωτής Καθηγητής στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και από το 1987 υπηρετεί ως καθηγητής στην ίδια Σχολή. Εκλέχθηκε τρεις φορές πρόεδρος της ίδιας Σχολής (1988-94) και πρώτος Διευθυντής του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Συστημάτων Επικοινωνιών και Υπολογιστών (1991-99). Η ίδρυση των συστηματικών διδακτορικών σπουδών, που επέτρεψε τη μείωση της μετανάστευσης των αριστούχων σπουδαστών, υπήρξε πρώτο του μέλημα με τη δημιουργία των απαραίτητων υποδομών και θεσμών. Αναγορεύτηκε το 1994 επίτιμος καθηγητής του Κρατικού Πολυτεχνείου της Αρμενίας και το 1996 μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Αρμενίας. Το Εργαστήριο Μικροκυμάτων και Οπτικών Ινών του Ε.Μ. Πολυτεχνείου που διευθύνει έχει συμβάλει στην ανάπτυξη πλήθους πρωτότυπων συστημάτων για την κάλυψη των αμυντικών αναγκών της χώρας κατά συντριπτική τους πλειοψηφία εντελώς αδαπάνως προς το Δημόσιο. Το 2006 αναγορεύτηκε ως IEEE Fellow που είναι τιμητικός τίτλος της Παγκόσμιας Ένωσης Ηλεκτρολόγων και Ηλεκτρονικών Μηχανικών. Εκλέχθηκε τον Δεκέμβριο του 2007 ως πρώτος πρόεδρος της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών, θέση στην οποία υπηρετεί και σήμερα. Είναι πρόεδρος του Σωματείου Νέος Κύκλος Κωνσταντινουπολιτών από το 2005.

http://www.diktionews.gr/

Οδυσσέας Ανδρούτσος: Ο μυημένος αρχιστράτηγος και ο πιο επικίνδυνος επαναστάτης του 1821

2012-01-08T16:50:00.000+02:00

Ο μυημένος αρχιστράτηγος και ο πιο επικίνδυνος επαναστάτης του 1821,αφού πρώτος διέβλεψε τον «κίνδυνο εκ Δυσμών».
• Η μυστική του βάπτιση στην Ιθάκη.
• Η μύηση του στο τάγμα των κρυπτοχριστιανών Αλεβίδων-Μπεκτασήδων του Αλή Πασά.

• Ιδρυτής της μυστικής εταιρίας Γεροπυριόβολος του Ολύμπου.
• Η υπογραφή της Συνθήκης Υποτέλειας ένα μήνα μετά τη δολοφονία του που καθιστά την Ελλάδα αγγλικό προτεκτοράτο με την απαρχή των δανείων.
• Ο χαμένος θησαυρός του και η απάτητη σπηλιά του, στη Βελίτσα του Παρνασσού.

Η ηρωική του καταγωγή και η μυστική του ανατροφή.

Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος ήταν ο γιος του αρματωλού Αντρούτσου Βερούση, από τις Λιβανάτες της Φθιώτιδος. Ο Αντρούτσος Βερούσης ήταν ένας από τους πιο σπουδαίους προεπαναστατικούς ήρωες και συνεργάτης του Λάμπρου Κατσώνη που αλώνιζε στο Αι γαίο του 18ου αιώνα.Ηταν τόσο ανδρείος πο λεμιστής, που είχε επιβάλει στο αρματολίκι του τη μάχη εκ του συστάδην. Είχε απαγορέψει δηλαδή τη χρήση πυροβόλων όπλων και πολεμούσε μόνο με σπάθες, ξίφη και μαχαίρια! Ο Βερούσης ήταν ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων στη προεπαναστατική Ελλάδα. Αυτό το αποδεικνύει και ο μαρτυρικός του θάνατος στην Πόλη, μετά τη σύλληψη του από τους Βενετσιάνους και την παράδοση του στην Πύλη. Βασανίστηκε και θανατώθηκε κατ' εντολή του Σουλτάνου και το σώμα του βυθίστηκε παραδειγματικά στα ανοιχτά του Βοσπόρου.

«...να επιθυμώ συνελεύσεις
εθνικός, να αγαπάω δίκαιους
διοικητάς, να είμαι λάτρης των
ενάρετων και φίλος των σοφών,
να διψάω την αυτονομίαν και
ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, επιθυμώντας μόνον και μόνον
Έλληνες να διοικούν και να βασιλεύουν εις Έλληνας»..,

Ο γιος τού ατρόμητου Βερουση γεννιέται από την Πρεβεζιάνα Ακρίβω Ταρλαμπά, στην Ιθάκη, στο νησί του «πολυμήχανου βασιλιά» και γι' αυτό παίρνει συμβολικά το όνομα του -Οδυσσεύς- σε μυστική, ελληνορθόδοξη βάπτιση αρματωλών. Πνευμα τική του μητέρα ήταν η Μαρουδιά Κατσώνη, γυναίκα του Λάμπρου Κατσώνη.

Το βαρύγδουπο αυτό όνομα, σαν αγιασμός τον δένει σφιχτά με την ηρωική του μοίρα, που όντως φαντάζει με σύγχρονη Οδύσσεια! Το 1798, ο άλλοτε αδελφοποιτός του πατέρα του, Αλή Πασάς ο Τεπενενλής, αφού κατέλαβε την Πρέβεζα από τον Σουλτάνο, παίρνει μαζί του κατά παράκληση της μάνας του, τον μικρό Οδυσσέα στα Γιάννενα, που εκείνη την εποχή υπήρξαν τόπος πολυεθνικός και ανεξίθρησκος. Ο ίδιος τον μυεί σεβόμενος όμως την Ορθόδοξη πίστη του- και στο μοναχικό τάγμα των Μπεκτασίδων-Αλεβίδων δερβίσιδων προστατεύοντας τον από την αναγκαστική κατάταξη στους Γενίτσαρους και τον πραγματικό εξισλαμισμό του από τους Τούρκους. Μαθαίνει έτσι το αρματολίκι στη σπουδαία «σχολή» του Πασά και γίνεται από μικρή ηλικία ο κορυφαίος της σωματο φυλακής του.

Ο Οδυσσέας, αψύς, περήφανος και μοναδικός γεννιέται και μεγαλώνει για να παίξει κυρίαρχο ρόλο τα επόμενα χρόνια στον κρίσιμο, γεωπολιτικό χώρο των νοτίων Βαλκα νίων του 19ου αιώνα. Σε μια συνηθισμένη διένεξη του με τους αξιωματούχους του Αλή, πυροβολεί τον αρχιαστυνόμο Ταχήρ Αμπάζη και αφού τελικό δικαιώνεται από τον Πασά, διορίζεται οπλαρχηγός στην πατρίδα του, την Ανατολική Στερεά, με αποστολή να επιβάλει την τάξη εξολοθρεύοντας τους κλέφτες.

Ο Ανδρούτσος όμως αποφεύγει διπλωμα τικά τη σύγκρουση του με την κλεφτουριά που τη θεωρεί προστάτιδα του λαού και συ νεργάζεται μαζί της καταδιώκοντας τους κοτσαμπάσηδες και όσους καταπίεζαν τους φτωχούς αγρότες της περιφέρειας. Η επιτυ χημένη διπλωματία του Οδυσσέα ικανοποιεί τον Πασά που τον παντρεύει με την κόρη του επιφανή Ηπειρώτη Χρήστου Καρέλη, Ελένη, δίνοντας του για προίκα την οπλαρχηγία της Λιβαδειάς και μέρος από τον μεγάλο θησαυρό του , καθώς επίσης επιβάλλει και στους εύπορους κατοίκους της περιοχής να προσφέρουν και αυτοί πλούσια δώρα στο ζευγάρι για τη στρατιωτική προστασία τους.

Η μύηση του στη Φιλική Εταιρία

Ο Οδυσσέας αποκτά έτσι από νωρίς στρα τιωτική και οικονομική δύναμη και γίνεται ο πρώτος της Ανατολικής Στερεάς, υπηρετώντας πιστά τα αντιοθωμανικά συμφέροντα του Αλή, μέχρι το 1818. Εκείνη τη χρονιά "φτάνει η ώρα" και μυείται στη Φιλική Εταιρία από τους αδερφούς Πετμεζά αποκτώντας πρόσβαση σε αρχαία και μεσαιωνικά ελληνικά κείμενα, που ίσως ο μέσος Έλληνας ούτε σήμερα δεν έχει! Πράγμα που μπορεί να αντιληφτεί κανείς αν μελετήσει τις σωζόμενες επιστολές του. Χαρακτηριστικότερη αυτών είναι η επιστολή στον πολιτικό Α. Λό-ντο , στην οποία αναπτύσσει μια ρητορικότατη επιχειρηματολογία, χρησιμοποιώντας τα λεγόμενα «Περί Σωκράτους δαψονίου» του Πλάτωνα και τα «Περί ενανθρωπίσεως του Λόγου» του Μεγάλου Αθανασίου! Άρα εκτός από το στρατιωτικό και οικονομικό "οπλοστάσιο", ο Οδυσσέας αρματώνεται και με ένα πλούσιο γνωστικό, μυστικιστικό και ηθικό υπόβαθρο γύρω από την τέχνη του πο λέμου, την στρατηγική και την Ιστορία του τόπου του.

Ο Ανδρούτσος αναλαμβάνει αμέσως τον νέο του ρόλο στις προπαρασκευαστικές ενέργειες του Αγώνα, ορκιζόμενος πίστη στο Γένος μέχρι θανάτου! Προτείνει κατ επανά ληψη στον ίδιο τον Αλή Πασά τον εκχριστιανισμό του και την συμμετοχή του στον Αγώνα εναντίον του Σουλτάνου, σύμφωνα με το παμβαλκανικό, απελευθερωτικό "όνειρο του Ρήγα" που προέβλεπε τον ξεσηκωμό όλων των βαλκανικών λαών, με επίκεντρο τον ελληνικό πολιτισμό. Βοηθά τον Αλή για τελευταία φορά στην πολιορκία των Ιωαννίνων από τα Οθωμανικά στρατεύματα, στοχεύοντας σε μια Ορθόδοξη ελληνοαλβανική συμμαχία, που αποτυγχάνει λόγω του Ομέρ Βρυώνη, που πείθει τον Αλή να αρνηθεί να γίνει χριστιανός. Αυτή η άρνηση είναι ιστορικά και η αρχή του τέλους του Πασά των Ιωαννίνων. Ετσι ο Ανδρούτσος αναχωρεί για τον νότο με άλλους 1500 μάχιμους Ελληνες...

Τα επόμενα χρόνια βρίσκουν τον Οδυσσέα αρχηγό των όπλων της Ανατολικής Στερεάς με απόφαση της Α' Εθνοσυνέλευσης, με μια σειρά έμπρακτων, στρατηγικών λαμπρών αποδείξεων από γνωστά και άγνωστα, στρα τιωτικά κατορθώματα. Κορυφαίο όλων η θρυλική μάχη στο Χάνι της Γραβιάς. H παγκόσμια ιστορία τον μεγαλώνει γι' αυτές τις νικηφόρες, σύγχρονες Θερμοπύλες, τεράστιας σημασίας, πρακτικής και συμβολικής. 117 παλικάρια και ο Οδυσσέας πολιορκημένοι νικητές στο Χάνι, αντιμέτωποι με 8.000 Τουρκαλβανούς υπό την διοίκηση του παλιού του συνεργάτη Ομερ Βρυώνη! 1 προς 70! Χωρίς λέιζερ, χημικά και πυρηνικά...

Αμέσως μετά την ανακατάληψη της Ακρόπολης των Αθηνών ανακηρύσσεται «Αρχιστράτηγος της Ανατολικής Στερεάς Ελλάδος» και στην επίσημη τελετή οι επίσκοποι Αθηνών και Θηβών τον περιέζωσαν με χρυσοστόλιστο σπαθί, που κατά την παράδοση άνηκε στον Ομέρ Βρυώνη.

Ο ρόλος του Τεκτονισμού στον Αγώνα

Πίσω από τη στρατηγική, τις ηρωικές μάχες του Αγώνα, το λαϊκό αίμα και τις θυσίες για την απελευθέρωση του Γένους, εξ αρχής υπήρξε ένα καθοριστικό παρασκήνιο σε επίπεδο κατευθυνόμενης πολιτικής, διπλωματίας, ευρωπαϊκου ελέγχου, τεκτονικών ομάδων και μυστικών εταιριών. Η ίδια η Φιλική Εταιρία βασίζει την εσωτερική οργάνωση της σε τεκτονικά πρότυπα προσαρμοσμένα στην ιδιοσυγκρασία των Ελλήνων. Αν και παρ' όλη την τεκτονική ιδιότητα ορισμένων ιδρυτών όπως ο Εμανουήλ Ξάνθος που μετανιώνει αργότερα γι αυτή, η Εταιρία δεν υπήρξε ποτέ παράρτημα του Τεκτονισμού. Σύμφωνα με τον Ε. Λιακόπουλο στο βιβλίο του "Ο Τεκτονισμός στην Ελλάδα", η Φιλική Εταιρία «δεν αποτέλεσε ποτέ κέντρο ουσιαστικών αποφάσεων, ούτε είχε σχεδιαστεί για να λειτουργήσει σαν μηχανισμός πολιτικών ζυμώσεων». Γι αυτό, «και μόνο η τύχη της Φιλικής Εταιρίας αρκεί να επιβεβαιώσει ότι αυτή δεν ήταν παράρτημα τεκτονικό». Χαρα κτηριστικό αντιμασωνικό είναι το γεγονός, πως για να μυηθεί κάποιος στην Εταιρία θα έπρεπε να είναι απαραίτητα Ορθόδοξος με ελληνική καταγωγή.

Η «Μαύρη Τρούπα» του Παρνασσού

Από το 1922 ως το 1925 όλα χα υπάρχοντα του Οδυσσέα φυλάσσονται στο απάτητο Άντρο του, τη Μαύρη Τρούπα της Βελίτσας. Ο Ανδρούτσος εκμεταλλευόμενος τη φυσική θέση της σπηλιάς, την μετατρέπει σε ένα κυριολεκτικά απόρθητο τόπο, ικανό να φιλοξενήσει τον ίδιο και τους ανθρώπους του, για μεγάλο χρονικό διάστημα, αν χρειαστεί. Προμηθεύεται και αποθηκεύει στο σπήλαιο όσα αγαθά θα χρειάζονταν οι άνθρωποι του, ακόμα και αν πολιορκηθούν, πράγμα που αποδεικνύεται από τον κατάλογο λαφύρων που κατάσχει η κυβέρνηση από τη Μαύρη Τρούπα. Προαισθανόμενος το τέλος του, η παράδοση λέει πως ο Οδυσσέας προνοεί και κρύβει το μεγαλύτερο μέρος του θησαυρού του σε τόπο που μόνο εκείνος θα μπορούσε να είχε πρόσβαση και σπάνιοι άντρες, αντίστοιχοι της δικιάς του σωματικής κατατομής και ευφυΐας.

Την κρυψώνα του Θησαυρου δεν την γνωρίζει κανείς! Ούτε η μάνα του, ούτε η γυναίκα του, ούτε ο γαμπρός του, ο γνωστός Άγγλος τυχοδιώκτης, Εδουάρδος Τρελόνι. Ο Ανδρού τσος ποντάρει στην πιθανότητα πως θα πραγματοποιηθεί η δίκη και πως θα επιστρέψει ξανά στη σπηλιά του. Πράγμα όμως, που δεν συμβαίνει ποτέ...

Τοπικοί θρύλοι λένε πως χρησιμοποίησε ως βοηθό του στο κρύψιμο του θησαυρού, τον πιστό του νέγρο υποτακτικό που τον ακολουθούσε παντού, μοναδικό μάρτυρα της κρυψώ νας, τον οποίο σκοτώνει και θάβει ο ίδιος με τιμές ήρωα.

Μια άλλη εκδοχή θέλει τον θησαυρό να τον καταχράζεται ο Άγγλος γαμπρός του. Εδουάρδος Τρελόνι, ο οποίος μετά την δολοφονία του

Αντρούτσου χωρίζει την αδερφή του, την οποία έχει παντρευτεί από συμφέρον μόνο και μόνο για να βρίσκεται κοντά στον Οδυσσέα και στα χρήματα. Φεύγει για την Αγγλία νύχτα, με καράβι που μεταφέρει ελληνικές αρχαιότητες και ξαναπαντρεύεται ζώντας βασιλικά μέχρι το τέλος της ζωής του... Το μόνο σίγουρο πάντως είναι πως δεν βρέθηκαν ποτέ ούτε γρόσια ούτε λίρες κατά την παράδοση του σπηλαίου στη κυβέρνηση, πράγμα που κατά καιρούς πυροδότησε και πυροδοτεί έρευνες από διάφορους φιλόδοξους θησαυρόθήρες για την ανεύρεση επιτέλους του θρυλικού «θησαυρού του Ανδρούτσου».,..

Παρ' όλα αυτά, στη πλάτη του ελληνικού ονείρου στήνονται τρεις πολιτικές παρατάξεις, βάσει της κρομγουελικής δομής του διαίρει και βασίλευε, για να διαπραγματευθούν την πορεία της ελληνικής ανεξαρτησίας.Έχοντας τον τεκτονικό μηχανισμό των Μεγάλων Δυνάμεων ως τη βασική τους σκακιέρα, παίζουν πάνω της την τύχη των Ελλήνων, πράγμα που ο ίδιος ο Οδυσσέας αντιλαμβά νεται από νωρίς και αντιδρά πρώτος πριν κι από τους Νικηταρά, Μακρυγιάννη, Παπαφλέσσα και Κολοκοτρώνη, θυσιάζοντας όπως θα δούμε τελικά τη ζωή του για την πραγματική ελευθερία.

• Η Γαλλική μερίδα θα προσαρτήσει το «αστικο-δημοκρατικό ρεύμα», το σοσιαλιστικότερο της εποχής. Τους προοδευτικούς λόγιους και οπλαρχηγούς που ιδεολογικά εμπνέονται από τον γαλλικό φιλελευθερισμό, αλλά πολιτικά στηρίζονταν στη ρωσική κρατική μηχανή. Με πρωτοπόρους τους Ζακυνθινούς αδερφούς Βιτάλη και τον αντιπρόσωπο της Φιλελληνικής Εταιρίας των Παρισίων, στρατηγό Ρος, πιέζουν προς την συνταγματική μοναρχία με βασιλιά τον δευτερότοκο γιο του Δούκα της Ορλεάνης, Νέμουρους ή τον δεκάχρονο Λουδοβίκο Κάρολο, δημιουργώντας το γαλλικό κόμμα, με κύριο πολιτικό εκφραστή του τον Ιωάννη Κωλέττη.

• Από την άλλη, ο πρώτος Τέκτων της Ελλάδος, Διονύσιος Ρώμας, ιδρύει μεταξύ άλλων στη Ζάκυνθο τη τεκτονική στοά αγγλικών συμφερόντων «Αναγεννηθείς Φοίνιξ» που θα παίξει καθοριστικό ρόλο στο στήσιμο της ελληνικής πολιτικής σκακιέρας. Μαζί με τους Τέκτονες Στεφάνου και Δραγώνα, και σε συνεργασία με τον Άγγλο διοικητή της Επτανήσου Άνταμ δημιουργούν την αγγλική μερίδα, με κύριο πολιτικό εκφραστή της τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο.

Το αγγλικό κόμμα χειραγωγεί από την μια το «συντηριτικό-συμβιβαστικό ρεύμα» των εφοπλιστών των νήσων και των πλούσιων Φαναριωτών και από την άλλη, «το αντιδραστικό ρεύμα» των κοτζαμπάσιδων και των τσιφλικάδων που έχαναν σταδιακά την παλαιά τους εξουσία.

• Η ρωσική μερίδα στηρίζεται από τους φιλοκαποδιστριακούς Ζαίμη, Θεοτόκη, Τουρτούρη, αδερφούς Παπαγιαννόπουλους και τον Ιγνάτιο επίσκοπο Ουγγροβλαχίας. Αυτό το κόμμα που προέβλεπε εν αγνοία του Καποδίστρια, να κυβερνήσει εκείνος την Ελλάδα με βοήθεια από τον Τσάρο και την Ορθόδοξη σύμπραξη των ομόδοξων ρωσικών Εκκλησιών, υπήρξε ο πιο αδύναμος τελικά πόλος επιρροής γιατί δε στηριζόταν στον τεκτονικό μηχανισμό, σε αντίθεση με τα ισχυρά κόμματα Αγγλικό και Γαλλικό. Μια άλλη πληγή της απομάκρυνσης των Ελλήνων από την ρωσική βοήθεια ήταν η προδοσία της Μεγάλης Αικατερίνης στον Ρώσο τουρκικό πόλεμο, οταν άφησε στο έλεος της Οθωμανικής Αυτοκρα τορίας τους Έλληνες συμμάχους της. Αίσθημα όχι και τόσο δίκαιο μακροπρόθεσμα, μιας και στη συνθήκη Κιουτσούκ - Καϊναρτζή οφείλεται η απίστευτη οικονομική ανάπτυξη των προεπαναστατημένων Ελλήνων...

Παρ' όλα αυτά ο Καποδίστριας διορίζεται παραδόξως πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος.

Ο λόγος αυτός της καθαρότητας του ρωσικού κόμματος από τεκτονικές μηχανορραφίες ήταν η βασική αιτία αυτό το κόμμα να αφομοιώσει σιγά-σιγά πολλούς απογοητευμένους οπλαρχηγούς και αγωνιστές όπως τον Νικηταρά, τον Ανδρούτσο και τον Καραϊσκάκη. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο Κολοκοτρώνης, που ενώ ξεκίνησε αρχικά να στηρίζει την αγγλική παράταξη ως μυημένος τέκτων στον «Αναγεννώμενο Φοίνικα», μεταπήδησε στο ρωσικό κόμμα και κατέληξε να φωνάζει, σαν τον Εμανουήλ Ξάνθο, «πως ότι είναι να κάνωμε, Θα το κάνωμε μόνοι μας».

Η μυστική εταιρία του Οδυσσέα Ανδρούτσου

Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος από την άλλη δεν υπήρξε ποτέ Τέκτων. Στηρίζει παρ' όλ αυτά για ένα μικρό χρονικό διάστημα τους προοδευτικότερους Γάλλους που είχαν μεγαλύτερη επιρροή στη Ρούμελη και ιδρύει, όπως συνέβαινε την εποχή εκείνη, την δικιά του πατριωτική, μυστική εταιρία, με τις συστάσεις του Νέγρη.

Μετά την αποδυνάμωση της Φιλικής Εταιρίας πολλοί αγωνιστές με δύναμη και κύρος δημιουργούν τις δικές τους πατριωτικές μυστικές εταιρίες, με σκοπό την αληθινή αντικαταστάτρια της Φιλικής και εγγυούνταν πως δεν θα εμπλακούν σε πάθη και συμφέροντα που χώριζαν την πολιτική από την στρατιωτική ηγεσία. Όλες αυτές οι "ιδιωτικές" εταιρίες χωρίς τεκτονικές πλάτες απο τυγχάνουν του εγχειρήματος τους η μια μετά την άλλη και μετατρέπονται πολύ γρήγορα σε εταιρίες πρακτόρων και δολοφόνων, όπως π.χ. η εταιρία Αδελφότης, των Γαλανόπουλου, Βαρβόγλη και Μποταϊτη, που στρέφεται συνωμοτικά κατά του Κολοκοτρώνη. Έτσι ο ξενοκίνητος Τεκτονισμός στην Ελλάδα κερδίζει όλο και περισσότερο την πολιτική ηγεσία, οδηγώντας τη χώρα προς τον εμφύλιο και το διαίρει και βασίλευε.

H αντίστοιχη πατριωτική, μυστική εταιρία του Οδυσσέα ονομάζεται Γεροπυριόβολος του Ολύμπου και σε αυτήν ανήκε και ο Καραϊσκάκης. Ο Γεροπυριόβολος του Ολύμπου διέπεται από τις ιδεολογικές αρχές του Οδυσσέα Ανδρούτσου που συνέκλιναν στη «Χάρτα του Ρήγα», προσπαθώντας να δημιουργήσει συνθήκες παμβαλκανικού ξεσηκωμού, στα πλαίσια επανάστασης της Βυζαντινής - Ρωμαίικης Αυτοκρατορίας.

Ο πραγματικός ξεσηκωμός στη Μολδοβλαχία, με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τους Ιερολοχίτες, έχει αποτύχει και η μεταφορά του στη παλαιά Ελλάδα ώστε να δημιουργηθεί ένα εθνοκράτος - προτεκτοράτο των Μεγάλων Δυνάμεων είναι πια γεγονός. Ο Οδυσσέας αντιλαμβάνεται την Αγγλογαλλική, τεκτονική, συνομωσία εναντίον της Ελλάδος και την επερχόμενη χρηματοπιστωτική χρεοκρατία των δανείων και ψάχνει, επί ματαίω, τρόπους εμπλοκής αρχικά του Αλή Πασά, και μετέπειτα των Αλβανών -Ορθοδόξων και Αλεβίτων- αλλά και των Σέρβων στην Επανάσταση.

Από τους τελευταίους, συνομιλεί με Μλάντιτς, Προντάνοβιτς και Χρήστο Ντάνκοβιτς που αγωνίζονται στο πλευρό τον Ελλήνων όπως ακριβώς είχε κάνει ο Γεωργάκης Ολυμπιος και άλλοι αγωνιστές στη Σερβία, το 1804 και μετά. Οι Σέρβοι αξιωματικοί μυούνται στην Φιλική και σε άλλες εταιρίες και ενώ θεωρείται δεδομένη η συνεπανάσταση του ηγέτη τους, Μίλος Ομπρένοβιτς, η έκβαση του ελληνικού Αγώνα και τα μεγάλα συμφέροντα αλλάζουν τα δεδομένα, με τους Βενετσιάνους να παίζουν για άλλη μια φορά καθοριστικό ρόλο.

Ο Νέγρης, ο Κωλέτης και ο γαλλοκρατουμενος Άρειος Πάγος που είναι η βασική, πολιτική αρχή της Ρούμελης πληροφορούνται τις αντιευρωπαϊκές κινήσεις του Ανδρούτσου και συνεργάζονται με τους κοτζαμπάσιδες εχθρούς του οπλαρχηγού για να τον βγάλουν από την μέση και να τον αντικαταστήσουν το γρηγορότερο.

Το αυτό πράττουν και οι Αγγλόφιλοι του Μαυροκορδάτου από την Πελοπόννησο που φοβούνται τη απίστευτη λαϊκή επιρροή του. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως γι αυτόν τον ήρωα και τα κατορθώματα του γράφτηκαν τα περισσότερα δημοτικά τραγούδια της εποχής. Φοβούνται ακόμα πιο πολύ την πολυμήχανη αντίληψη του δημοφιλή οπλαρχηγού και βλέπουν στο πρόσωπο του τον πιθανό εκφραστή του ρωσικού κόμματος και την ενδυνάμωση του.

Βέβαια το πατριωτικό ιδεολόγημα του Οδυσσέα ξεπερνά ακόμα και την ρωσική εμπλοκή, θέλοντας να σκαρώσει τους Βαλκανικούς πολέμους έναν αιώνα πριν και κατασκευάζοντας ένα πανβαλκανικό, βυζαντινό κράτος στην Ενδιάμεση Περιοχή, λύνοντας έτσι το Ανατολικό Ζήτημα πριν την οριστική διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας...

Η δολοφονία του "Λιονταριού της Ρούμελης"

Οι δολοφόνοι του, επιχειρούν πρώτα δια της πλαγίας οδού. Ο "Λέοντας της Ρούμελης" είναι άπιαστος. Στήνουν μια σειρά από δολοφονικές απόπειρες εναντίον του που όλες αποτυγχάνουν. Οι κυριότερες είναι τρεις. Η πρώτη από κάποιο Μπούσγο, που του ζητούν οι πρόκριτοι της Λιβαδειάς να τον δολοφονήσει. Η δεύτερη στο καράβι του καπετάν-Αντώνη Βισβίζη με ενέδρα που παραγγέλλει ο Κωλέτης και η τρίτη από τους Αγγλους δολοφόνους του Μαυροκορδάτου.

Σε επιστολή του Οδυσσέα, που διασώθηκε, παραπονιέται πως τρεις φορές η Κυβέρνηση αποπειράθηκε να τον δολοφονήσει και ότι, ενώ και τις τρεις φορές έπιασε τους δράστες και τους παρέδωσε στις Αρχές, αυτοί αφέθηκαν ελεύθεροι. Ο ίδιος γράφει πως «οι κυβερνήτες μας από τότε που πήραν το δάνειο, δεν σκέπτονται άλλο τίποτα, απ’ το να δολοφονούν εκείνους που υπερασπίζονται τα δίκαια του λαού... χρησιμοποιούν τα χρή ματα του δανείου όχι για τις ανάγκες του πολέμου... είκοσι ως τριάντα άνθρωποι έχουν πληρωθεί από τους ελεεινούς κυβερνήτες και τριγυρίζουν γιο να βρουν ευκαιρία να με δολοφονήσουν... θα αναγκαστώ να προτιμήσω τον τουρκικό ζυγό...»!

Ο Ανδρούτσος είναι ο μόνος που αντιλαμβάνεται πως οι οθωμανικές συνθήκες για τον ελληνισμό είναι πιο γόνιμες από την εθνικοποίηση ενός αγγλικού, οικονομικού προτεκτοράτου. Βλέπει την παγκόσμια τάξη πραγμάτων της νέας Αγγλοσαξωνικής Αυτοκρατορίας σε σύγκριση με την γερασμένη Οθωμανική, που οδεύει στο τέλος της. Βλέπει τον κίνδυνο εκ Δυσμών και δύο αιώνες μπροστά! Βλέπει το σήμερα!

Η σκληρή ιδιοσυγκρασία του και η απείθαρχη ορμή του για την απελευθέρωση της Ελλάδος από πάσης φύσεως αρχή τον καθιστούν πραγματικό γεωπολιτικό γνώστη, που προτείνει στον ίδιο τον Γέρο του Μοριά την ριψοκίνδυνη στροφή προς την καθ' ημάς Ανατολή, μέχρι να πέσει ο γερασμένος και αδύναμος μουσουλμάνος γίγαντας με τα πήλινα πόδια. Ηταν θέμα χρόνου, όποιο κι αν ήταν το τίμημα. Πριν το Γένος χαθεί στην σκληρή αγκαλιά της Δύσης από τον χειρότερο αυριανό αγγλικό ζυγό... Λέει χαρακτηρι στικά στον Κολοκοτρώνη, πως ορκιστήκαμε στο «Ελευθερία ή Θάνατος» και όχι στο «Ανεξαρτησία ή Θάνατος» (ή στο «Ασφάλεια ή Θάνατος»... ΠΒ).

Οι εχθροί του αλλάζουν σχέδιο και ψάχνουν κατηγορητήριο ωστε να δικασουν τον Οδυσσέα. Τον απομονώνουν πολιτικά και τον εξοντώνουν στρατιωτικά με μοναδική κατηγορία πως "εφόσον δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας". Του αφαιρούν τον βαθμό του και θέτουν σε κυκλοφορία φήμες ότι έρχεται από τον Μοριά ο Υψηλάντης με το Νικηταρά για να τον συλλάβουν, ενώ αντι θέτως έρχονταν για να εμποδίσουν την κά θοδο του Δράμαλη.Ήθελαν να τον αναγκά σουν να φτάσει στα άκρα από την απελπισία του και να καταφύγει σαν άλλος Αλκιβιάδης-στους Τούρκους, για να του κολλήσουν αμε τάκλητα τη ρετσινιά του προδότη. Πράγμα που δεν έγινε ποτέ βέβαια! Επικηρύσσεται το κεφάλι του με 5000 γρόσια από τον Κωλέττη και αφορίζεται για λαϊκίστικους λό γους από τον επίσκοπο Ιωσήφ, υπουργό Εκκλησιαστικών. Ο Μακρυγιάννης πληροφορείται τις φήμες και τον ενημερώνει... «Ενώ θηκαν σε ένα σώμα να σε βαρέσουνε, να μείνουν αυτοί στο ποδάρι σου.»

Οι εχθροί του Οδυσσέα βασίζονται προσχηματικά στα λεγόμενα "καπάκια" Στις προφορικές, ψεύτικες συνθήκες και πληροφορίες με τα οποία ο Ανδρούτσος συχνά εξα πατούσε τους Τούρκους, εξυπηρετώντας τον Αγώνα, όπως έπρατταν εκείνη την εποχή όλοι οι οπλαρχηγοί.

Οι εχθροί του, ωστόσο, είναι τόσο άνανδροι και άτιμοι που ανακαλούν την επικήρυξη και τον αφορισμό του παρακαλώντας τον οπλαρχηγό, λίγους μήνες μετά, να ανακόψει την κάθοδο του Δράμαλη. Από την άλλη ο ίδιος παραμένει τόσο ανδρείος και τίμιος που κτυπά τον Δράμαλη και τον εφοδιασμό του, ενώ είχε χίλιους δύο λόγους ζωής και θανάτου να αρνηθεί Τον Ιανουάριο του 1823, που αρχίζει ο πρώτος ελληνικός εμφύλιος πόλεμος, αποφεύγει να πάρει μέρος, διαλύοντας τα υπολείμματα της στρατιάς του Δράμαλη στην Ακρατα.

Το τέλος του σπουδαίου αυτού ήρωα ήταν άδικο και φριχτό! 'Οντας περήφανος και έχοντας εμπιστοσύνη στην ελληνική δίκαιοσύνη, παραδίδεται αμαχητί στο πρώην πρωτοπαλίκαρο του, τον Γκούρα, για να δικαστεί ως «ύποπτος για μυστικές συμφωνίες με τους Τούρκους», κατ' εντολή του Κωλέτη. Οδηγείται έτσι ως κρατούμενος από την σπηλιά του, τη Μαύρη Τρούπα της Βελίτσας, σε κελί της Ακροπόλεως Αθηνών! Δίκη φυσικά δε γίνεται ποτέ! Κάποιοι θέλουν να βγάλουν απλά από τη μέση τον "Σταυραετό της Ρούμελης"! Ο Κωλέτης, υποχείριο των ξένων δανειστών, παραγγέλλει στο πρώην πρωτοπαλίκαρο του, τον Γκουρα την δολοφονία του Οδυσσέα, τάζοντας του τη θέση του και εκείνος συνθηματικά γράφει εντολή θανάτου στον επίσης πρώην σύντροφο του Οδυσσέα, Μαμούρη: «Πούλα γρήγορο το λάδι για να μη πέσει η τιμή του και χαθεί»...

Οι δολοφόνοι του, τέσσερεις τον αριθμό, οι Μαμούρης, Τριαναταφυλλίνας, Τζαμάλας και ο στρατιώτης Θεοχάρης από το Λιδορίκι, μπαίνουν τη νύχτα προς ξημέρωμα, 4 προς 5 Ιουνίου 1825, στο κελί του Οδυσσέα. Πρέπει να τον σκοτώσουν με τα χέρια και με πέτρες και όχι με όπλα και μαχαίρια, για να φανεί αυτοκτονία. Όμως δεν μπορούν να τον κάνουν καλά κι ας είναι αλυσοδεμένος και πληγωμένος!

Η στιχομυθία που ακολουθεί είναι χαρακτηριστική: «Ξέρω πολύ καλά ποιοι είστε και γιατί ήρθατε εδώ μέσα. Ξέρω πολύ καλά ποιος σας έστειλε. Αν μου λύνατε το ένα χέρι θα βλέπατε ποιος είμαι κι εγώ.

Αυτές εδώ τις σαπιοκοιλιές δε τις συνερίζομαι, αλλά εσύ μωρέ Γιάννη γιατί;».

Του κάνουν το φριχτό «στρίψιμο» των γεννητικών οργάνων, του χτυπάνε με πέτρα τα γεννητικά όργανα και το πρόσωπο, τον στραγγαλίζουν και μετά τον ρίχνουν από τον Ιερό βράχο, κάτω -συμβολικά χωρίς να ξέρουν...- από τον ναό της Απτέρου Νίκης! Ο ιατροδικαστής αλλάζει το αρχικό ιατροδικαστικό πόρισμα κατόπιν πιέσεως και γράφει αυτοκτονία!

Μετά από 38 ολόκληρα χρόνια, ο φύλακας Κωνσταντίνος Καλατζής που άλλαξαν το μοιραίο βράδυ οι φονιάδες του, καταθέτει όλη την αλήθεια στην ελληνική δικαιοσύνη για την απάνθρωπη δολοφονία του ήρωα!

Ήρωας ή προφήτης;

Πιο σπουδαίο λοιπόν κι απ' την ανδρεία του και την πολυμήχανη αντίληψη του αναδεικνύεται το ήθος του ελεύθερου "Σταυραετού"! Δεν έπεσε από εχθρικό βόλι! Κανείς δεν τον κατάφερε! Ούτε από εμφύλιο χέρι! Κάλιο να ψόφαγε παρά να έριχνε σε Ρωμιό, όπως έλεγε!

Δολοφονήθηκε άνανδρα ενώ παραδόθηκε στη κυβέρνηση οικιοθελώς για να δικαστεί! Καθαρός ουρανός αστραπές δε φοβάται! Καθαρός ουρανός που σκοτείνιασε γιατί πήρε πρέφα τις πολιτικές μηχανορραφίες των καλαμαράδων στις ξένες αυλές, τα βρόμικα παιχνίδια των Μεγάλων Δυνάμεων και το ξεπούλημα της Ρωμιοσύνης! Κατάλαβε από νωρίς πως η Ελλάδα θα έπεφτε σε χειρότερο ζυγό από τον Τούρκικο! Και έτσι έγινε! Έλεγε συνέχεια χαρακτηριστικά τη φράση "οι καλαμαράδες θα μας φάνε το κεφάλι".

Ένα μήνα σχεδόν μετά από τη δολοφονία του ο Οδυσσέας Ανδρούτσος επιβεβαιώνεται άκρως προφητικός. H Ελλάδα δυστυχώς δεν διοικείται από 'Ελληνες! Ο Ιμπραήμ με τον αιγυπτιακό του στόλο εισβάλει στη Πελοπόννησο και καταπνίγει την Επανάσταση, που αποτυγχάνει σκόπιμα για δεύτερη φορά, μετά την Μολδοβλαχία. Οι Μεγάλες Δυνάμεις, με επικεφαλής την Αγγλία, για τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα εισηγούνται στους Τέκτονες πολιτικούς της Ελλάδος την υπογραφή της Συνθήκης Υποτέλειας (Act of Submission) στη Βασίλισσα, ώστε να σώσουν την Ελλάδα από τον Ιμπραήμ.

Οι πολιτικοί και ορισμένοι οπλαρχηγοί υπογράφουν στις 24 Ιουλίου του 1825 αυτή τη Συνθήκη της ντροπής όπου η χώρα βαφτίζεται αγγλικό προτεκτοράτο, πουλώντας την ελευθερία της, για την ανεξαρτησία της. Επιβάλλονται τα πρώτα αγγλικά δάνεια για την ανάπτυξη της χώρας και η σκόπιμη κα κοδιαχείριση τους, για να θεμελιωθεί η χιονοστιβάδα του σημερινού χρέους.

Ακολουθεί μετά από καιρό η ναυμαχία του Ναβαρίνου όπου οι ξένες δυνάμεις Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία νικούν για χάρη της Ελλάδος τον αιγυπτιακό στόλο και, μετά από τέσσερα χρόνια πολιτικών ζυμώσεων και την δολοφονία του Καποδίστρια, επιβάλουν τον ανήλικο Βαυαρό Όθωνα ως πρώτο βασιλιά του προτεκτοράτου και την χρόνια χρεοκρατία των δανείων και του δυτικού ελέγχου που υπομένουμε μέχρι σήμερα, ως νεοραγιάδες...

http://wwwaporrito.blogspot.com/

http://www.pireasnews.gr/

Πειραιάς: η περιοχή "Μνήμα του Γάλλου"

2011-12-23T07:06:00.002+02:00

Αφορμή για την έρευνα και συγγραφή του σημερινού post στάθηκε αρχικά ένα σχόλιο, το οποίο διάβασα στη φωτογραφική μου ιστοσελίδα, πριν από αρκετούς μήνες, κάτω από μια φωτογραφία ενός εγκαταλειμμένου κτιρίου το οποίο εκτείνεται επί των οδών Μπιζανίου και Αϊδινίου, στον Πειραιά. Από τότε "κύλησε αρκετό νερό στο αυλάκι" και πάμπολλες ώρες προσπάθειας εξεύρεσης πληροφοριών σε βάσεις δεδομένων, διαθέσιμη βιβλιογραφία αλλά και στο διαδίκτυο, σχετικά με ένα θέμα το οποίο αναφέρεται πολύ αποσπασματικά σε λιγοστές πηγές περί Πειραιά.

Το "Μνήμα του Γάλλου" ή "Γαλλικό Μνήμα" ή "Μνήμα Γάλλου Στρατιώτη"λοιπόν, αποτέλεσε την ονομασία μιας ολόκληρης περιοχής του Πειραιά, την οποία μπορούμε να οριοθετήσουμε κατά προσέγγιση μεταξύ των βορείων προπόδων του λόφου της Καστέλλας ("κάτω" από την σημερινή οδό Τζαβέλλα και προς την λεωφόρο Ομηρίδου Σκυλίτση), πέριξ των γραμμών του ΗΣΑΠ (στο ύψος της λεωφόρου Ομηρίδου Σκυλίτση) και προς το Νέο Φάληρο (ως το ύψος του σημερινού γηπέδου Γ. Καραϊσκάκης). Η ονομασία της ευρύτερης αυτής περιοχής κατ' αυτόν τον τρόπο - όπως μαρτυρούν και σχετικοί χάρτες - οφειλόταν στην ύπαρξηενός Γαλλικού Νεκροταφείου - σε έκταση η οποία παραχωρήθηκε από το ελληνικό κράτος για τον ενταφιασμό των θυμάτων της τρομερής επιδημίας χολέρας που έπληξε την πόλη του Πειραιά κατά τη διάρκεια της αγγλο-γαλλικής κατοχής του Πειραιάτο διάστημα 1854-1857 καθώς και ενός μνημείου υπέρ των πεσόντων Γάλλων το οποίο βρισκόταν εκτός του νεκροταφείου που προαναφέραμε.

Για να κατανοήσουμε όμως καλύτερα τα παραπάνω, κρίνω αρχικά απαραίτητη την παράθεση μιας σύντομης ιστορικής αναδρομής.

Ιστορικά Στοιχεία - Κριμαϊκός Πόλεμος:

Το 1853, το φημισμένο Ανατολικό Ζήτημα περνά μια από τις οξύτερες φάσεις του καθώς ξεσπά ο Κριμαϊκός πόλεμος, ο οποίος είχε ως επίσημη αφορμή τη διαφωνία μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής για το καθεστώς των Αγίων Τόπων. Επί της ουσίας πάντως, τόσο οι καθολικοί (Άγγλοι/Γάλλοι) όσο και οι ορθόδοξοι(Ρώσοι) είχαν βαθύτερα γεωπολιτικά συμφέροντα στο ανατολικό τμήμα της Μεσογείου ενώ σημαντικό ρόλο στο όλο ζήτημα διαδραμάτιζε η παρουσία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Υψηλή Πύλη, με σχετικές πιέσεις εκ μέρους της Γαλλίας και του Ναπολέοντα Γ', "ανανέωσε" το Φεβρουάριο του 1852 μια σειρά από προνομιακές παραχωρήσεις που είχαν δοθεί κατά το παρελθόν στην καθολική εκκλησία και αφορούσαν τους Αγίους Τόπους, πράγμα το οποίο εξόργισε τη Ρωσία η οποία ζήτησε την ακύρωση της απόφασης, την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της ορθόδοξης εκκλησίας στους Αγίους Τόπους και την απόδοση των ιερών προσκυνημάτων στην ορθόδοξη εκκλησία.

Μετά την αποτυχία των σχετικών διπλωματικών διαβουλεύσεων μεταξύ Ρωσίας καιΤουρκίας, ρωσικές δυνάμεις εισέβαλαν στα εδάφη των παραδουνάβιων περιοχών, χωρίς να κηρυχθεί επίσημα πόλεμος. Ταυτόχρονα, ο αγγλογαλλικός στόλος που έπλεε στη Μεσόγειο έφτασε το καλοκαίρι του 1853 στα Στενά του Βοσπόρου ώστε προστατεύσει την Κωνσταντινούπολη από πιθανή ρωσική εισβολή. Οι Τούρκοι με τη σειρά τους, με τις "ευλογίες" της Αγγλίας και Γαλλίας, επιτίθενται στις 4 Οκτωβρίου 1853 εναντίον των ρωσικών στρατευμάτων στη περιοχή της Βλαχίας και τους νικούν. Οι Ρώσοι απαντούν με καταστροφή του τουρκικού στόλου στη Σινώπηστις 30 Νοεμβρίου του ιδίου χρόνου ενώ η είσοδος του αγγλογαλλικού στόλου στονΕύξεινο Πόντο αποτελεί την αφορμή να γενικευτούν οι συγκρούσεις με πολεμικές επιχειρήσεις που έλαβαν χώρα αρχικά στην περιοχή της Δοβρουτσάς και κατόπιν στην Κριμαία. Στις 12 Μαρτίου 1854, η Αγγλία και η Γαλλία υπέγραψαν στην Κωνσταντινούπολη συνθήκη συμμαχίας με την Τουρκία και στις 28 Μαρτίουκηρύττουν πόλεμο κατά τη Ρωσίας. Η πτώση της Σεβαστούπολης, όπου βρισκόταν ο ναύσταθμος του ρωσικού στόλου στον Εύξεινο, ύστερα από δεκάμηνη πολιορκία, τοΣεπτέμβριο του 1855, σήμανε ουσιαστικά τη λήξη του Κριμαϊκού Πολέμου και τοΜάρτιο του 1856 υπογράφτηκε στο Παρίσι (Συνθήκη των Παρισίων) η οποία ουσιαστικά συν τοις άλλοις αποτέλεσε μια επισφράγιση των θέσεων των Δυτικών Δυνάμεων στο Ανατολικό ζήτημα και η επικύρωση του δόγματος της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ιστορικά Στοιχεία - Η στάση της Ελλάδας:

Όταν ξέσπασε ο Κριμαϊκός πόλεμος, δημιουργήθηκε η εντύπωση στον ελεύθερο αλλά και στον υπόδουλο ελληνισμό περιοχών που δεν ανήκαν ακόμη στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος, πως μια πιθανή νίκη της Ρωσίας θα σήμανε και την πραγμάτωση των εθνικών απελευθερωτικών πόθων. Έτσι λοιπόν εκδηλώθηκαν επαναστατικά κινήματα στη Θεσσαλία, στην Ήπειρο και στην Μακεδονία. Οι τουρκικές δυνάμεις κατέστειλαν τις επαναστατικές εστίες, οι οποίες έμειναν αβοήθητες από την ολότελα απροετοίμαστη ελληνική πολιτική σκηνή που ήταν διαιρεμένη σε κόμματα προσανατολισμένα προς την πολιτική των τριών μεγάλων δυνάμεων (αγγλικό, ρωσικό και γαλλικό).

Λόγω της στάσεως του βασιλέα της Ελλάδας Όθωνα, ο οποίος ήταν υπέρμαχος της εκστρατείας στη Θεσσαλία, μια γαλλική μοίρα του γαλλικού στόλου κατέλαβε τονΠειραιά (τέλη Μαΐου 1854) με πρόσχημα τον εξαναγκασμό της Ελλάδας σε ουδετερότητα κατά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο. Παρότι ο Κριμαϊκός Πόλεμος έληξε το 1856 με τη συνθήκη των Παρισίων, η ταπεινωτική αγγλογαλλική κατοχή του Πειραιά συνεχίστηκε μέχρι το 1857.

Η Συμμαχική Κατοχή του Πειραιά και η Χολέρα

H Αγγλογαλλική Κατοχή του Πειραιά, από το Μάιο του 1854 έως το 1857, σημάδεψε την ιστορία της πόλης, την καθημερινότητα αλλά και τις οικονομικές/εμπορικές δραστηριότητες της περιοχής, πέρα από τις πολιτικές/διπλωματικές εξελίξεις και ζυμώσεις που επέφερε σε πανελλαδικό επίπεδο. Ο Πειραιάς του 1850εξελισσόταν στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας και βασιζόταν κυρίως στο εμπόριο. Αξίζει να θυμίσουμε ότι προ της αγγλογαλλικής κατοχής του 1854, είχε προηγηθεί ο αποκλεισμός του Πειραιά από του Άγγλους το 1850, το οποίο ήδη είχε επιφέρει ανωμαλίες στις εμπορικές και οικονομικές δραστηριότητες της πόλης.

Στις 12/24 Μαΐου του 1824, 3000 Γάλλοι στρατιώτες αποβιβάστηκαν στον Πειραιάμε επικεφαλής τον Ναύαρχο Τινάν (Marie Charles Adelbert Le Barbier de Tinan), ενώ στη συνέχεια ακολούθησαν και αγγλικές δυνάμεις σε αναλογία περίπου 1 προς 10. Εν τέλει στον Πειραιά αποβιβάστηκαν περίπου 10.000 Γάλλοι στρατιώτες και 1.000 Βρετανοί.

Το τραγικότερο γεγονός της αγγλο-γαλλικής κατοχής υπήρξε βεβαίως η επιδημία της χολέρας που ξέσπασε το καλοκαίρι του 1854, εποχή του χρόνου κατά την οποία οΠειραιάς ήταν - ως συνήθως εκείνη την εποχή - γεμάτος από Αθηναίους που παραθέριζαν. Η επιδημία, η οποία ξεκίνησε σύμφωνα με όλες τις πηγές από τηνΚοπεγχάγη, εξαπλώθηκε στα λιμάνια της Βαλτικής και στις ακτές της Ιταλίας και της Γαλλίας. Στον Πειραιά μάλλον "έφθασε" μέσω γαλλικών πλοίων που μετέφεραν τραυματίες από το μέτωπο του Κριμαϊκού Πολέμου, πολλοί από τους οποίους είχαν ήδη προσβληθεί από τη νόσο. Τα πρώτα κρούσματα χολέρας στον Πειραιά αναφέρθηκαν την 25η Ιουνίου του 1824. Ο Γάλλος ναύαρχος Τινάν αρνήθηκε την έγκαιρη ίδρυση υγειονομικής ζώνης μεταξύ Πειραιά και Αθήνας για την πρόληψη της μετάδοσης της χολέρας με τελικό αποτέλεσμα των θάνατο περίπου 3000 κατοίκων μόνο στον Πειραιά και στην Αθήνα, δίχως να υπολογίζουμε και άλλα μέρη στην υπόλοιπη Ελλάδα. Ο προαναφερόμενος Ναύαρχος Τιναν, είναι το ίδιο πρόσωπο που "άφησε" παρακαταθήκη στον Πειραιά έναν κήπο, ο οποίος αποκαλείται ως τις ημέρες μας με το όνομά του (Τινάνειος Κήπος) και στον οποίο έχουμε αναφερθεί σε ξεχωριστό post μέσα από αυτό το ιστολόγιο.

Η φονική επιδημία της "Ξένης", όπως ονομάστηκε, αποτέλεσε μια φοβερή δοκιμασία την οποία περιγράφει με λόγια γλαφυρά ο Εμμανουήλ Λυκούδης στο διήγημα του"Η Ξένη του 1854": "ήταν γραφτό να στήση στον άμοιρο, στον πολυβασανισμένο τούτο τόπο, το μαύρο τσαντήρι της, στριγγλιάρα γύφτισσα, η πρασινοκίτρινη αμαζόνα του θανάτου, η Επιδημία". Το φθινόπωρο του 1854 κάθε "κρούσμα" σήμαινε αυτόματα και "θάνατος". Όσες οικογένειες είχαν την οικονομική δυνατότητα εγκατέλειπαν την Αθήνα και τον Πειραιά και κατέφευγαν στην επαρχία ή στο εξωτερικό, οι δε οικονομικά ασθενέστεροι παρέμεναν στην Αθήνα και στον Πειραιά. Στους δρόμους συχνές ήταν οι λιτανείες, η εικόνα των ιππήλατων αμαξιών - νεκροφόρων καθώς και οι κήρυκες που διάβαζαν τις προειδοποιητικές ανακοινώσεις κυβέρνησης.

Αξίζει να αναφέρουμε επίσης πως κατά τη διάρκεια της δύσκολης αυτής περιόδου, δήμαρχοι στον Πειραιά διατέλεσαν ο Πέτρος Όμηρίδης - Σκυλίτσης (Νοέμβριος 1848 - Ιούλιος 1854), ο Σωτήριος Ρετσινόπουλος ως Δημαρχεύων για ένα χρόνο από τον Ιούλιο του 1854 έως τον Ιούνιο του 1855 και ο Λουκάς Ράλλης ο οποίος ανέλαβε στις 16 Ιουνίου 1855 και παρέμεινε Δήμαρχος της πόλης για πάνω από δέκα χρόνια (βλέπε σχετικό με τον Λουκά Ράλλη post εδώ)

Το Γαλλικό Νεκροταφείο και το Μνημείο του Γάλλου:

Όπως ήταν φυσικό και επόμενο, ανάμεσα στα θύματα της χολέρας δεν υπήρξαν μονάχα Έλληνες αλλά πλήθος στρατιωτών που ανήκαν στις αγγλο-γαλλικές δυνάμεις κατοχής. Η ανάγκη για τον ενταφιασμό των θυμάτων αυτών οδήγησε στο σχεδιασμό ενός ειδικού νεκροταφείου μεταξύ της θέσης Λάκκα (Γούβα) του Βάβουλα καιΝέου Φαλήρου, περιοχή η οποία όπως ήδη προαναφέραμε στον πρόλογο έμεινε γνωστή υπό την ονομασία "Μνήμα του Γάλλου". Σύμφωνα λοιπόν με το ΦΕΚ 12/2 Μαίου 1858 και το Παραχωρητήριο 34/8 του ιδίου μήνα και χρόνου "περί παραχωρήσεως δωρεάν εις τας κυβερνήσεις Γαλλίας και Αγγλίας της κατά τον δήμον Πειραιώς εις την θέσιν Βοιδολείβαδον υπαρχούσης εθνικής γης" παραχωρήθηκε στις δυνάμεις κατοχής μια έκταση περίπου 20.000 τ.μ. Η θέση Βοιδολίβαδον ήΒοιδολείβαδον εμφανώς αναφέρεται σε μια μεγάλη πεδινή έκταση στην οποία έβοσκαν βοοειδή και σύμφωνα με πηγές τοποθετείται στο έρημο εκείνη την εποχήΝέο Φάληρο, από το ύψος του σημερινού γηπέδου Γ. Καραισκάκης μέχρι την αρχή περίπου της σημερινής λεωφόρου Συγγρού. Η τοπωνυμία Βοιδολίβαδο συναντάται και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.

Η Μαλικούτη, στο εξαιρετικό σύγγραμμα "Πειραιάς 1834-1912, Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς" τοποθετεί το Γαλλικό νεκροταφείο στην περιοχή που περικλείεται από τις οδούς Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ρεπετσά, Μιλτιάδου και Αλεξάνδρου, δηλαδή πέριξ της σημερινής οδού Τζαβέλα.

Βέβαια παρατηρώντας προσεκτικά και με μεγέθυνση έναν χάρτη του Πειραιά τωντελών του 19ου αιώνα (πηγή: "Piraeus: From Porto Leone to the Manchester of the Orient", Liza Micheli, Editions Dromena, 1989) θα παρατηρήσουμε πως τοΓαλλικό νεκροταφείο τοποθετείται εμφανώς πέρα από τις σημερινές γραμμές του ΗΣΑΠ επί της έκτασης όπου σήμερα βρίσκεται το parking του γηπέδου Γ. Καραϊσκάκης ή/και οι κατεδαφισμένες πλέον εγκαταστάσεις του εργοστασίου "Αιγαίον".

Εξετάζοντας προσεκτικά μόνο το άνω δεξιά τμήμα του χάρτη βλέπουμε την τοποθέτηση του γαλλικού μνημείου υπέρ των πεσόντων Γάλλων (στο τέρμα της σημερινής οδού Αιδινίου) το οποίο αναγράφεται στα γαλλικά ως "Monument des Anglais et des Francais morts en 1854" και το Γαλλικό Νεκροταφείο(αναγράφεται ως Cimetière).

Οι παρακάτω φωτογραφίες προέρχονται από τα αρχεία και τη βάση δεδομένων τουΓαλλικού Υπουργείου Πολιτισμού και έχουν ληφθεί στις 21 Μαρτίου του 1917. Σε αυτό το σημείο, οφείλουμε να σημειώσουμε πως το 1917, μετά την λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. γαλλικά στρατεύματα επιβιβάστηκαν ξανά στον Πειραιά λόγω του Εθνικού Διχασμού και του χωρισμού της Ελλάδας σε φιλοβασιλικούς και φιλοβενιζελικούς. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας τους, τα γαλλικά στρατεύματα συνοδεύονταν από φωτογράφους οι οποίοι έχουν αποθανατίσει την παρουσία τους στην Ελλάδα, φωτογραφίες οι οποίες έχουν ψηφιοποιηθεί και καταχωρηθεί σε βάση δεδομένων.

Μέσα από αυτή τη σειρά φωτογραφιών "αλιεύθηκαν" οι τρεις παρακάτω φωτογραφίες οι οποίες έχουν επεξεργαστεί ελαφρώς από τον γράφοντα:

Στην πρώτη φωτογραφία, εικονίζεται το Γαλλικό Νεκροταφείο το οποίο αναφέρεται ως "Cimetière de Phalère / Cimetière anglo-français" ήτοι "Νεκροταφείο του Φαλήρου / Αγγλο-γαλλικό Νεκροταφείο". Το σημαντικό εύρημα, κατά την άποψή μου στη συγκεκριμένη φωτογραφία είναι το κτίριο που εικονίζεται στο βάθος της εικόνας το οποίο ταυτίζεται αρχιτεκτονικά σχεδόν απόλυτα με το παλαιό και εγκαταλειμμένο (σήμερα) εργοστάσιο οινοπνευματωδών "Ηβη", επί της λεωφόρου Αθηνών - Πειραιώς 64, γεγονός που ενισχύει την άποψή ότι το νεκροταφείο βρισκόταν κατά προσέγγιση στο σημερινό χώρο στάθμευσης του ποδοσφαιρικού γηπέδου Γ. Καραϊσκάκης και οριακά σε τμήμα των σημερινών οικοπέδων της ΧΡΩΠΕΙ. Η φωτογραφία όπως προείπαμε είναι του 1917 και το συγκεκριμένο εργοστάσιο οικοδομήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα (1884).

Στη δεύτερη φωτογραφία η λεζάντα στα γαλλικά αναφέρει: "Cimetière de Phalère (21 mars 1917). Monument aux militaires de la brigade Mayran (anglo-français) morts au Pirée en 1854" ήτοι "Νεκροταφείο Φαλήρου (21 Μαρτίου 1917) Μνημείο υπέρ των στρατιωτών της Ταξιαρχίας Mayran (αγγλο-γαλλική) που πέθαναν στον Πειραιά το 1854". Η ταξιαρχία του στρατηγού Mayranσυμμετείχε στον Κριμαϊκό Πόλεμο και μετά κατέληξε στον Πειραιά. Μάλιστα, υφίσταται και ένα βιβλίο το οποίο ουσιαστικά αποτελεί το προσωπικό ημερολόγιο ενός στρατιώτη της αγγλο-γαλλικής κατοχής του Πειραιά το 1854-1855. (Βλέπεεδώ: En Grèce. La Brigade Mayran (division Forey) au Pirée. Souvenir de l'occupation anglo-française. 1854-55. Journal d'un soldat: par U. P. B. Polissé, ancien sous-officier au 98e de ligne)

Τέλος στη τρίτη φωτογραφία, η λεζάντα αναφέρει "Cimetière de Phalère (21 mars 1917). Monument aux morts élevé par le Souvenir Français" και εικονίζεται ένα τύμβος υπέρ των πεσόντων ο οποίος, όπως παρατηρούμε, ομοιάζει αρκετά με τον αντίστοιχο τύμβο του Γ. Καραΐσκάκη, επί της ομώνυμης πλατείας, στο Νέο Φάληρο.

Όπως αναφέρεται σε άλλες πηγές, αρκετά από τα μνήματα του Γαλλικού Νεκροταφείου του νέου Φαλήρου, μεταφέρθηκαν το 1966 στο Πολεμικό Κοιμητήριο Παλαιού Φαλήρου (Phaleron War Cemetery), το οποίο είναι ευρύτερα γνωστό ως "Συμμαχικό Νεκροταφείο", επί της λεωφόρου Ποσειδώνος.

Στο δε τέρμα της οδού Αϊδινίου, επί του μικρού σχηματιζόμενου λοφίσκου, υφίστατο όπως αναφέρεται και στον χάρτη που παραθέσαμε, ένα ακόμη μνημείουπέρ των νεκρών Αγγλο-γάλλων του 1854, το οποίο παρέμενε - επί της μικρής πλατείας που σχηματίζεται στο τέλος της οδού - μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1960, σύμφωνα και με τις μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής.

Η σημερινή εικόνα της μικρής πλατείας στο τέρμα της οδού Αϊδινίου είναι η παρακάτω:

Με το πέρασμα των χρόνων και την κατάργηση του νεκροταφείου, το τοπωνύμιο "Μνήμα του Γάλλου", όπως και πολλά άλλα αντίστοιχα τοπωνύμια του Πειραιά, έπαψε να χρησιμοποιείται.

Από το http://mlp-blo-g-spot.blogspot.com μέσω http://www.pireasnews.gr/

Aυτό το άρθρο προέρχεται από το: http://neakeratsiniou.blogspot.com/2011/12/blog-post_23.html#ixzz1hKZWhlaP