Οι "Πύργοι" του Πειραιά

Μελετώντας μέσα από πηγές την νεώτερη ιστορία του Πειραιά, 
με σημείο εκκίνησης τα χρόνια της αναδημιουργίας της πόλης 
μετά τον εθνικό-απελευθερωτικό αγώνα του 1821, 
διαπιστώνουμε πως πέραν της παλαιάς μονής του Αγίου Σπυρίδωνα 
- η οποία έμοιαζε περισσότερο με φρούριο παρά με μοναστήρι -, 
ενός κεντρικού πανδοχείου στη σημερινή ακτή Τζελέπη, 
της παλαιάς τούρκικης Δογάνας(Τελωνείο)
 - περίπου στο σημείο όπου βρίσκεται και σήμερα 
το παλαιό κτίριο του Τελωνείου επί της ακτής Μιαούλη -, 
των αρχαίων ελληνιστικών και ρωμαϊκών ερειπίων 
καθώς και των διάσπαρτων αποθηκών, μαντριών, 
καλυβών, παραπηγμάτων και παραγκών, 
ο Πειραιάς ήταν ουσιαστικά έρημος και ακατοίκητος. 

Όταν με το πέρας των χρόνων η πόλη άρχισε να κατοικείται 
- ιδίως μετά την οριστική απελευθέρωση της Αττικής 
 και τη σύσταση του πρώτου ανεξάρτητου ελληνικού κράτους
 - ξεκίνησαν οι κατασκευές των πρώτων οικιών, 
οι οποίες ελλείψει κάποιου τοπικού αρχιτεκτονικού προτύπου,
 βασίζονταν είτε σε σχέδια κτιρίων που προϋπήρχαν 
στην πόλη των Αθηνών, είτε σε "εμπνεύσεις" των κατασκευαστών 
ή/και των ιδιοκτητών τους. 
Βέβαια, η συντριπτική πλειοψηφία των οικιών παρέμεναν
φτωχικά χαμόσπιτα και προσφυγικές παράγκες 
ελλείψει οικονομικών πόρων. 
Εξαίρεση αποτέλεσαν τα διάφορα μέγαρα 
και επαύλεις της εποχής που ανήκαν σε οικονομικώς εύρωστες οικογενειών.

Στον Πειραιά του 21ου αιώνα, εντύπωση μας προκαλούν 
δυο συγκεκριμένα κτίρια τα οποία ακολουθούν 
ένα αρχιτεκτονικό σχέδιο το οποίο παραπέμπει σε πύργο (κάστρο).
 Πιο συγκεκριμένα, στο σημερινό post θα αναφερθούμε 
στον πέτρινο πύργο του Πασαλιμανιο ύ καθώς 
και στα δίδυμα καστρόσπιτα του Μικρολίμανου.

• Οικία Τζιβανιώτη: 

Η οικία Τζιβανιώτη , η οποία σύμφωνα με πηγές αναφερόταν 
παλαιότερα και ως "οικία Σολωμού" ή ευρύτερα γνωστή 
ως "το πέτρινο σπίτι με τους φοίνικες" 
αποτελεί σημείο αναφοράς του λιμένα της Ζέας (Πασαλιμάνι). 
Ο λιθόκτιστος πύργος, βρίσκεται επί της παραλιακής ακτής Τρύφωνος Μουτζόπουλου, 
στη συμβολή με τις οδούς Κάνιγγος και Σηραγγείου, 
και ξεχωρίζει για το ιδιότυπο νεογοτθικό αρχιτεκτονικό μοτίβο του. 
Λογικά έχει κτιστεί στα τέλη του 19ου αιώνα επί των ερειπίων 
των αρχαίων νεώσοικων της Ζέας, 
στους οποίους έχουμε αναφερθεί εκτενέστατα 
σε προηγούμενες καταχωρήσεις του ιστολογίου μας. 
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως η ακριβώς παράπλευρη πολυκατοικία, 
επί της Ακτής Μουτζοπούλου και Σηραγγείου, 
"φιλοξενεί" στο υπόγειο τμήμα της αρχαιολογικά ευρήματα (διαβάστε σχετικά εδώ).

 

Ο χαρακτηριστικός καλοδιατηρημένος κήπος με τους φοίνικες 
δίνει μια ιδιαίτερη νότα σε ένα κτίριο το οποίο ούτως 
ή άλλως "κεντρίζει" τα βλέμματα κάθε Πειραιώτη 
ή επισκέπτη της πόλης που πραγματοποιεί τη διαδρομή
 από την πλατεία Αλεξάνδραςπρος την πλατεία Κανάρη και ανάποδα.

 

Στην πρόσοψη του πύργου, σχετικά κρυμμένη κάτω 
από τις φυλλωσιές των φοινικόδεντρων, υφίσταται μια επιγραφή  
που αναγράφει "Ι. Τζιβανιώτη - 1907".

 

Βέβαια, λογικά, ο "πύργος του Πασαλιμανιού" 

έχει κτιστεί μερικές δεκαετίες πριν το 1907 

καθώς έχει αποτυπωθεί στον φωτογραφικό φακό 

των αδερφών Ρωμαίδη κατά την διάρκεια 

της τελευταίας δεκαετίας του 19ου αιώνα. 

Ο πέτρινος πύργος έχει επισημανθεί στην παρακάτω 

- ελαφρώς επεξεργασμένη από τον γράφοντα - φωτογραφία 

εποχής εντός κύκλου. 

Επίσης, ο "πέτρινος πύργος" εμφανίζεται τμηματικώς 

και στην παρακάτω φωτογραφία του 1885 

(από το αρχείο του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου),

 που εικονίζει τα ευρήματα των ανασκαφών που πραγματοποιήθηκαν 

τότε για την αποκάλυψη των αρχαίων νεώσοικων της Ζέας. 

Το Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο  (ΕΛΙΑ) 

μας "προσφέρει" τις παρακάτω δυο φωτογραφίες, 

οι οποίες είναι εμφανώς μεταγενέστερες και τοποθετούνται 

χρονικά στις δεκαετίες 1950-1960. 

Πάντως αξίζει να σημειώσουμε πως τέτοιου είδους κατασκευές,

 που παραπέμπουν σε πύργους - επαύλεις, 

συνηθίζονταν σε περιοχές οι οποίες χρησίμευαν ως θέρετρα, 

όπως λ.χ. η Κηφισιά και η παραλιακή ζώνη του Φαλήρου

 (στο Παλαιό Φάληρο διασώζονται μέχρι και σήμερα ανάλογες κατασκευές). 

Άλλωστε, ας μην λησμονούμε πως στα τέλη του 19ου αιώνα, 

το Πασαλιμάνι προς την περιοχή της σημερινής πλατείας Αλεξάνδρας 

παρέμενε ακόμη σχετικά ερημικό και η όλη περιοχή οικοδομήθηκε 

μετά την κατασκευή της φημισμένης "συνοικίας των επαύλεων" 

από τον Τσίλλερ. 

• Δίδυμα πυργόσπιτα Μικρολίμανου (Καστέλλας)

Με τα δίδυμα πυργόσπιτα της οδού Παυσιλύπου , 

στο Μικρολίμανο  (πρώην Τουρκολίμανο), 

είχαμε ασχοληθεί ξανά στο παρελθόν έχοντας 

παρουσιάσει δυο σχετικές συνθέσεις / αντιπαραβολές 

(βλέπε σχετικό post εδώ).

Τα επιβλητικά πυργόσπιτα, δεσπόζουν σε κυρίαρχη θέση

 στην ανατολική πλευρά του λόφου της Καστέλλας, 

σε απόσταση αναπνοής από τον φυσικό λιμένα 

της αρχαίας Μουνιχίας (Τουρκολίμανο και αργότερα Μικρολίμανο). 

 

Η σημερινή εικόνα των δίδυμων κατασκευών είναι μάλλον αντιφατική. 

Ο εκ δεξιών πύργος στέκει εγκαταλειμμένος ενώ 

ο εξ'αριστερών έχει ανακατασκευασθεί / αποκατασταθεί και κατοικείται. 

Ανατρέχοντας σε παλαιότερες ιστορικές πηγές του Πειραιά, 

μπορούμε να συμπεράνουμε πως τα δίδυμα πυργόσπιτα 

της οδού Παυσίλυπου προϋπήρχαν της εξάπλωσης 

της πόλεως του Πειραιά προς την περιοχή του Τουρκολίμανου.

 Απόδειξη αποτελεί το παρακάτω απόσπασμα από 

το τοπογραφικό Σχέδιο της Πόλης του Πειραιά 

- όπου επισημαίνονται οι αλλαγές λόγω της επέκτασης εκείνης 

της εποχής στην νοτιοανατολική πλευρά του λόφου της Καστέλλας 

-, με ημερομηνία 7 Νοεμβρίου 1886 / ΦΕΚ 306, 

στο οποίο οι δίδυμοι πύργοι επισημαίνονται εμφανώς. 

Η οδός Μουνύχου, όπως καταγράφεται στο Σχέδιο Πόλης, 

είναι η σημερινή παραλιακή Ακτή Κουμουνδούρου.

Οι δίδυμοι πύργοι της οδού Παυσίλυπου είχαν την ατυχία 

να βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από την έπαυλη Κουμουνδούρου,

 η οποία δέσποζε πάνω από το Τουρκολίμανο, 

στο σημείο όπου σήμερα βρίσκονται οι εγκαταστάσεις 

του Ναυτικού Ομίλου Ελλάδος  (ΝΟΕ). 

Η μεγάλη πλειοψηφία των φωτογραφιών εποχής παρουσιάζουν 

τον φυσικό λιμένα της Μουνιχίας, με το σημείο αναφοράς του, 

δηλαδή την βίλα Κουμουνδούρου, και μοιραία 

τα δίδυμα πυργόσπιτα έμεναν "εκτός κάδρου". 

Υπάρχουν βέβαια και μερικές "εξαιρέσεις", 

όπως διακρίνουμε στις παρακάτω - ελαφρώς επεξεργασμένες 

- φωτογραφίες / cartes postales των αρχών του 20ου αιώνα:

Όπως παρατηρούμε, η συγκεκριμένη γωνία λήψης 

συμπεριλαμβάνει και τα δίδυμα καστρόσπιτα της οδού Παυσιλύπου 

(τα οποία έχουν επισημανθεί εντός κύκλου).

Ομοίως και στην παρακάτω γενικότερη άποψη 

του Τουρκολίμανου (Μικρολίμανου), μπορούμε να διακρίνουμε 

τα δίδυμα καστρόσπιτα της οδού Παυσίλυπου. 

Επιστρέφοντας στο παρόν, η οικοδομική δραστηριότητα 

που έχει αναπτυχθεί στην περιοχή του Μικρολίμανου 

και η δίχως όρια παρέμβαση που έχει συντελεστεί 

με το πέρας των δεκαετιών καθιστά απαγορευτική 

κάποια ανάλογη φωτογραφική λήψη που να συμπεριλαμβάνει 

και τα δίδυμα πυργόσπιτα. 

 

 

 

Σχετικά με την προέλευση της ονομασίας της οδού Παυσίλυπου , 
αξίζει να αναφέρουμε πως το "Παυσίλυπον" 
(Posillipo  στα ιταλικά και Posilleco στην ναπολετάνικη διάλεκτο),
 είναι η ονομασία μιας φημισμένης λοφώδους συνοικίας στη Napoli της Ιταλίας. 
Η συγκεκριμένη παραθαλάσσια συνοικία διαθέτει όμορφες επαύλεις 
και γνώρισε μεγάλη ακμή από τους αρχαίους ρωμαϊκούς χρόνους 
λόγω της ιδιαίτερης γεωγραφικής τοποθεσίας. 
Σαφέστατα η ονομασία της ιταλικής πόλης προήρθε 
από την αρχαία ελληνική λέξη "παυσίλυπον", 
ήτοι "αυτό που παύει την λύπη". 
συγκεκριμένη ονομασία και η χρήση της σχετίζεται άμεσα με μέρη 
που διακρίνονται για την ομορφιά και την ηρεμία τους.

 

Όποιος επιθυμεί να δει περισσότερες σύγχρονες φωτογραφίες 

των δίδυμων πυργόσπιτων σε ένα αυτοματοποιημένο 

slide show λίγων δευτερολέπτων μπορεί να πατήσει εδώ . 

Προτεινόμενα σχετικά posts: 

• Οι Νεώσοικοι της Ζέας (Μέρος Α)
• Οι Νεώσοικοι της Ζέας (Μέρος Β)
• Πειραιάς: Τότε και Σήμερα - 
• Τα Πυργόσπιτα της οδού Παυσίλυπου

Πηγές: 

Το συνταχθέν κείμενο είναι ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ

Πληροφορίες αντλήθηκαν από τα εξής: 

• "Οδωνυμικά του Πειραιά", 
• Μάρω Βουγιούκα / Βασίλης Μεγαρίδης, Εκδόσεις Φιλιππότη, 1996
• "Πειραιάς 1834-1912", 
• Σταματίνα Μαλικούτη, Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς
• "Πειραϊκό Λεύκωμα", 
• Στ. Καραμπερόπουλος, Εκδόσεις Κοινωνικής, Πειραιάς, 2010
• "Piraeus: From Porto Leone to the Manchester of the Orient",
• Liza Micheli, Editions Dromena, 1989

Φωτογραφίες: 

• Όλες οι σύγχρονες HDR φωτογραφίες 
• του κειμένου ανήκουν στον γράφοντα.
• Απαγορεύεται η χρήση ή/και αναδημοσίευση
• Όσον αφορά τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, 
• όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά και στο κυρίως
•  κείμενο, αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία των κύριων κατόχων τους. 
• Η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Πειραιά 1890, 
• αδερφών Ρωμαίδη, βρέθηκε στο διαδίκτυο 
• δίχως αναφορά πηγής προέλευσης.
• Η δεύτερη ασπρόμαυρη φωτογραφία 
• της οικίας Τζιβανιώτη ανήκει στο αρχείο 
• του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου.
• Η τρίτη και τέταρτη ασπρόμαυρη φωτογραφία 
• της οικίας Τζιβανιώτη ανήκουν στο αρχείο του ΕΛΙΑ.
• Το απόσπασμα του Σχεδίου Πόλεως 
• του Πειραιά έχει ληφθεί από το 
• "Πειραιάς 1834-1912", Σταματίνα Μαλικούτη, 
• Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς.
• Οι δυο έγχρωμες φωτογραφίες του Τουρκολίμανου 
• (Μικρολίμανου) έχουν ληφθεί 
• από το"Piraeus: From Porto Leone to the Manchester of the Orient", 
• Liza Micheli, Editions Dromena, 1989.

Από mlp-blo-g-spot.blogspot.com μέσω pireasnews.gr

read more “Οι "Πύργοι" του Πειραιά”

Βίντεο – σοκ! Τούρκος στρατοχωροφύλακας ξυλοκοπάει μέχρι αναισθησίας 12χρονο μικρό Κούρδο

Στα απάτητα βουνά της νοτιοανατολικής Τουρκίας, εκεί που το αντάρτικο μαίνεται και κάποιοι Κούρδοι, αρνούνται να υποκύψουν στον Παντουρκισμό της Άγκυρας και θέλουν την αυτονομία τους, η στρατιωτική μηχανή της Τουρκίας δείχνει το χειρότερο πρόσωπό της.

Στο βίντεο που θα δείτε οι... 
εικόνες σοκάρουν. Σοκάρει ο ψυχρός τρόπος του στρατοχωροφύλακα που “συλλαμβάνει” τον 12χρονο “τρομοκράτη”. Τον βάζει επάνω στις πέτρες, όχι σαν να είναι άνθρωπος, αλλά σαν ζώο και ξεσπάει το μένος του, αφήνοντας τον αναίσθητο.

Ο πόλεμος, μέσα στην ανηθικότητα του, από τότε που το ανθρώπινο γένος πολεμάει, έχει και αυτός κάποιους απαράβατους κανόνες τιμής και ηθικής. Και μπορεί να είναι ηθικό ίσως και τίμιο το να πολεμάς και να σκοτώνεις στη μάχη, είναι ανήθικο όμως την“μαγκιά” και τον τσαμπουκά σου να τον ξεσπάς σε ανυπεράσπιστα 12χρονα παιδιά.

Το βίντεο ξεκινάει δείχνοντας το παιδάκι να σκαρφαλώνει σε μια βουνοπλαγιά στο μέσω εκκαθαριστικών επιχειρήσεων του Τουρκικού στρατού (το πιο πιθανόν είναι πως τρέχει για να ξεφύγει από τα δακρυγόνα και τα χημικά που ρίχνουν). Από πίσω του ο “ατρόμητος” Τούρκος στρατιώτης, τρέχει για να το προλάβει. Τα υπόλοιπα παιδάκια που υπάρχουν στο πλάνο (είναι μικροί βοσκοί στα βουνά του Ντιγιαρμπακίρ) τρέχουν και διασκορπίζονται για να σωθούν. Στο κάτω μέρος του πλάνου διακρίνεται ο καπνός απο τα χημικά. Το παιδάκι σαστίζει και σταματά Ο Στρατοχωροφύλακας μόλις πλησιάζει τον 12χρονο τον χτυπάει με το όπλο του στην πλάτη και μετά στο σβέρκο. Τα πάντα μαυρίζουν από τον πόνο. Το 12χρονο κορμάκι του δεν αντέχει. Γονατίζει, πέφτει με το πρόσωπο στο χώμα. Δεν προλαβαίνει καν να βάλει τα χεράκια του να προφυλαχτεί. Ο Τούρκος υπερήφανος για το κατόρθωμα του, που ακινητοποίησε ένα ανυπεράσπιστο 12χρονο βοσκό, ξαναχτυπάει. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται αξιωματικός της Τουρκικής αστυνομίας, που φοράει αντιασφυξιογόνο μάσκα. Πλησιάζει το αναίσθητο κορμάκι του παιδιού, του ρίχνει μια υποτιμητική ματιά και μετά δια χειραψίας χαιρετά τον Στρατοχωροφύλακα. Προφανώς τον επαινεί για το δύσκολο κατόρθωμα του. Στη συνέχεια πάει στο παιδάκι , το κοιτάζει αναίσθητο καθώς είναι, του τραβάει το χέρι, διαπιστώνει ότι άντεξε στα χτυπήματα από τον υποκόπανο του όπλου και απομακρύνεται...

Αναρωτιόμαστε τα στρατοδικεία στην Τουρκία, είναι μόνο για όσους πάνε ενάντια στο σύστημα, ή αφορούν και Τούρκους στρατιώτες, όταν εγκληματούν σε πόλεμο;

onalert   

Aυτό το άρθρο προέρχεται από το: http://neakeratsiniou.blogspot.com/2011/11/12_2143.html#ixzz1eIktim5n
http://www.pireasnews.gr

read more “Βίντεο – σοκ! Τούρκος στρατοχωροφύλακας ξυλοκοπάει μέχρι αναισθησίας 12χρονο μικρό Κούρδο”

Το ιστορικό λεύκωμα του Γ. Ανωμερίτη: "Χριστόδουλος Καλέργης, ένας περιπλανώμενος ζωγράφος "εν νήσου Μυκόνου"

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΙΛΟΓΛΟΥ

Το διαχρονικό έργο του Χριστόδουλου Καλέργη καλύπτει ζωγραφικά την περίοδο 1698 έως 1740....

Όπως διαπιστώνει κι ο συγγραφέας κ. Γιώργος Ανωμερίτης, σίγουρα σε μια επόμενη έκδοση τα έργα του Καλέργη θα είναι πολύ περισσότερα, αφού μόλις τώρα άρχισε η συστηματική αποκάλυψη της δουλειάς του.

Το βιβλίο, με μια καλοστημένη δομή της ζωγραφικής διαδρομής του Καλέργη από τόπο σε τόπο και εκπληκτικές φωτογραφικές αποτυπώσεις της τοιχογραφικής του δουλειάς, με πολλές ολοσέλιδες εικόνες, αλλά και λεπτομέρειες των έργων του, εισάγει τον αναγνώστη, με μια γενική περιγραφή της μεταβυζαντινής αγιογραφίας στις Κυκλάδες, της ιστορίας των Καλλέργηδων και του Χριστόδουλου Καλέργη.

Ο Γιώργος Ανωμερίτης, όπως και στα προηγούμενα "κυκλαδικά" του βιβλία ("Βυζαντινό Πάρκο Τραγαίας - ένας νησιωτικός Μυστράς στην Κεντρική Νάξο", "Το Κάστρο της Νάξου και οι Εκκλησίες του", "Αγία Αικατερίνα Οίας Σαντορίνης", "Νάξος και Μικρές Κυκλάδες Άνωθεν" και πρόσφατα το "Μοναστήρια των Κυκλάδων με πατριαρχικά σταυροπηγιακά σιγίλλια") έτσι και σ' αυτό, που είναι και βιογραφικό και επομένως εποχικό, συνδυάζει τα γραπτά αποτελέσματα της έρευνάς του με σχολιασμένες ψηφιακές εικόνες των έργων του Καλέργη, των τόπων και των ναών που ιστόρησε, συνδυάζοντας πάλι κείμενο και εικόνα σε μια ευανάγνωστη ισορροπία.

Ο συγγραφέας του βιβλίου κ. Γιώργος Ανωμερίτης,  επεσήμανει ότι:

(α) ο Κρητικής καταγωγής και τέχνης Χριστόδουλος Καλέργης υπήρξε ο μόνος κυκλαδίτης ζωγράφος, ο οποίος παρήγαγε κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Ενετοκρατίας στην Πελοπόννησο σημαντικό ζωγραφικό έργο,

(β) υπήρξε γέννημα - θρέμμα της Μυκόνου με κύρια αναφορά στο Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα στο Μαράθι,

(γ) υπήρξε ταυτόχρονα σπουδαίος τοιχογράφος και εικονογράφος και

(δ) η κρυπτογραφημένη φράση που έθετε σε έργα του “Πολλαί αι πίκραι του επιστήμονος” ζητάει ακόμα την ερμηνεία μας.

Ο Χριστόδουλος Καλέργης (το έργο του καλύπτει την περίοδο 1698-1740) κόσμησε την αγιασμένη τέχνη της αγιογραφίας σε μια δύσκολη περίοδο για την Ελλάδα και την Ορθόδοξη Εκκλησία. Υπήρξε ταπεινός μα αριστουργηματικός, υπογράφοντας πάντα τα έργα του με τη φράση “καμού του ελαχίστου ζωγράφου Χριστόδουλου Καλέργη εκ νήσου Μύκονου”.

Η παρουσίαση του βιβλίου  που έγινε στο νησί της Μυκόνου στις 22/09/2011, υπήρξε για το νησί ένα μεγάλο πολιτιστικό γεγονός, το οποίο χαιρέτισαν όλοι και ιδιαίτερα ο πνευματικός κόσμος της Μυκόνου, αφού το τεράστιο ζωγραφικό έργο του Χριστόδουλου Καλέργη ήταν άγνωστο.

Σημειώνεται ότι το βιβλίο του Γιώργου Ανωμερίτη αποτελεί την πρώτη και μοναδική έκδοση του βίου και της ζωγραφικής πορείας του Χριστόδουλου Καλέργη.

Ο ίδιος ο συγγραφέας κλείνει τον πρόλογό του με μια υπόσχεση προοπτικής: "περπατώντας στα στενά της Μυκόνου και στους ναούς της, ένιωσα πως το έργο του Καλέργη δεν τελειώνει στην αποτύπωση αυτής της έκδοσης κι ας έχω στο αρχείο μου πάνω από 300 φωτογραφίες των έργων του. Αντιθέτως, πιστεύω ότι η αναζήτηση τώρα μόλις αρχίζει...

"Ο απλός και σεμνός ζωγράφος που πάντα γυρνούσε στο Μαράθι, κάπου θα μας περιμένει."

Το λεύκωμα που αποτελεί ιδανικό δώρο διατίθεται στα μεγάλα βιβλιοπωλεία.

Κεντρική διάθεση και πληροφορίες για το βιβλίο στο www.militos.gr

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ:

Ο Γιώργος Ανωμερίτης γεννήθηκε στη Νέα Σμύρνη το 1945. Το «πολιτικό» βιογραφικό του είναι γνωστό. Το ίδιο και τα επιστημονικά του εφόδια, το τεχνοκρατικό του έργο, τα άρθρα, οι μελέτες και οι αναλύσεις του για την ελληνική οικονομία. Λίγοι σίγουρα γνωρίζουν την κοινωνική του προσφορά κι ακόμα πιο λίγοι την αφοσίωσή του στις τέχνες.

Κι όμως, θα χρειάζονταν πολλές σελίδες για να περιγράψει κανείς το ξόδεμα του ερευνητικού του χρόνου στον κινηματογράφο, τη φωτογραφία, τη μουσική, τη ζωγραφική, τη λογοτεχνία, την ποίηση.

Τα πρώτα του ποιήματα τα παρουσίασε το 1964 σε κάποιες εκδηλώσεις τέχνης στη ΧΑΝ Αθηνών. Ηταν τα χρόνια της αναζήτησης, όταν ο χρόνος μοιραζόταν σε δύο γειτονικές πόρτες: της ΕΔΗΝ και της ΧΑΝ, στις δύο απέναντι γωνιές της Ακαδημίας με την Ομήρου. Ηταν τα χρόνια που μαζί με τα μουσικά και ποιητικά βραδινά πουλούσε εθελοντικά τις κάρτες της UNICEF, που πήγαινε και δούλευε στα εργοστάσια της Γερμανίας για να βοηθήσει τους ξένους εργάτες, που οργάνωνε συζητήσεις και διαδηλώσεις εναντίον του πολέμου των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, που έπαιρνε μέρος σε κατασκηνώσεις εργασίας του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών για τους απόκληρους.

Ηταν τα χρόνια των «Αυτοσχεδιασμών», τα πρώτα χρόνια του «Κύκλου της Ανοιξης», που γρήγορα έκλεισε από την επιβολή της εφτάχρονης τυραννίας. Η λογοτεχνική και ποιητική δουλειά των χρόνων της φυλακής πολλές φορές καταστράφηκε από τους διώκτες του στους αιφνίδιους ελέγχους των κελιών.

Ο,τι σώθηκε, ό,τι βγήκε κρυφά από τις φυλακές, χάρη στους κώδικες επικοινωνίας με την αδελφή του Μαρία, καταγράφεται στις «Αναφορές» και στη συνέχεια στα «Συλλογικά».

Στα μεταπολεμικά χρόνια οι κύκλοι των ποιημάτων συνεχίζονται με τις «Αποτυπώσεις» και τους «Επαναπροσδιορισμούς», που πάντα όμως κρατούν τις φόρμες και τις ρίζες τους στα χρόνια των αγώνων, της συνεχούς αναζήτησης, της καθημερινής πολιτικής και κοινωνικής παρουσίας του.

Μετά από την επιλογή των ποιημάτων αυτής της πορείας, πράγματι η ποίησή του «μετάγεται» σε μια ολόκληρη ζωή. Κι όπως και ο ίδιος γράφει, «μετάγεται η ζωή ενός ενεργού πολίτη», ενός ονειροκρίτη, ενός ανθρώπου που συμμετέχοντας στα κοινά παραμένει αρνητικά στους «απέξω», έστω και μέσα από έναν ποιητικό, αφαιρετικά, λόγο.

Από το 2009 μέχρι και σήμερα , ο  Γιώργος Ανωμερίτης έχει αναλάβει καθήκοντα διευθύνοντος συμβούλου του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς (ΟΛΠ)

ΠΗΓΗ: http://www.pireasnews.gr

Aυτό το άρθρο προέρχεται από το: http://neakeratsiniou.blogspot.com/2011/11/blog-post_6465.html#ixzz1e3Mg1hRe

read more “Το ιστορικό λεύκωμα του Γ. Ανωμερίτη: "Χριστόδουλος Καλέργης, ένας περιπλανώμενος ζωγράφος "εν νήσου Μυκόνου"”