Δ. ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΗΣ: Παρουσίαση του βιβλίου του "Μικρασίας Έρως"

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο διακεκριμένος συγγραφέας Δημήτρης Καραβασίλης σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου του " Μικρασίας Έρως" , που θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου , 7:00 μ.μ. - 10:00 μ.μ.,στην αίθουσα Κωστής Παλαμάς, στον φιλολογικό σύλλογο Παρνασσός,Πλατεία Καρύτση 8,Αθήνα.

Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.

Θα υπάρχουν χοροί και τραγούδια από τα μέρη της Μικρασίας.

Μια πρώτη γεύση μπορείτε να πάρετε από το βίντεο παρουσίασης του βιβλίου εδώ:

read more “Δ. ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΗΣ: Παρουσίαση του βιβλίου του "Μικρασίας Έρως"”

Γ. Λεκάκης : Πρόσκληση στην παρουσίαση του βιβλίου του για την Ίμβρο

Ο Σύλλογος Ιμβρίων σας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου του Πειραιώτη συγγραφέα Γιώργου Λεκάκη με τίτλο «Ίμβρος παιπαλόεσσα, το ιερό νησί του Ερμού, τ’ ουρανού και των δακρύων» που διοργανώνει την Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2011 και ώρα 7 μ.μ. στην αίθουσα εκδηλώσεων του Συλλόγου Ιμβρίων, οδός Ελ. Βενιζέλου 80, στην Ν. Σμύρνη (1ος όροφος).


Τον συγγραφέα θα προλογίσουν ο πρόεδρος της Παμμακεδονικής Ένωσης Ευρώπης Αρχιμανδρίτης κ. Παντελεήμων Τσορμπατζόγλου, η συγγραφέας και εκπαιδευτικός κ. Νανίνα Σακκά-Νικολακοπούλου και ο πρόεδρος του Συλλόγου Ιμβρίων κ. Πάρις Ασανάκης.


Θα ακολουθήσουν τα εγκαίνια έκθεσης φωτογραφίας με θέμα την «Ίμβρο» που διοργανώνει ο Σύλλογος Ιμβρίων από κοινού με τον Σύλλογο Μικρασιατών Ξάνθης (και θα διαρκέσει μέχρι τις 6 Φεβρουαρίου 2011), η οποία περιλαμβάνει φωτογραφίες των Σεφκέτ Καρασαμπάν, Ιωάννη Καναργιέλη και Γιώργου Λεκάκη, καθώς επίσης και πίνακες ζωγραφικής της Άννας Αυγέρη.






Η παρουσία σας θα μας δώσει ιδιαίτερη χαρά και τιμή.

read more “Γ. Λεκάκης : Πρόσκληση στην παρουσίαση του βιβλίου του για την Ίμβρο”

Γιώργο Παπανδρέου, αν θες να μάθεις ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΖΕΡΟΥΜ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, δες αυτό το βίντεο, στο 3.42 ΑΚΟΥ τι λέει ο γέροντας....

Γι αυτό ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΣΤΕΦΑΝΙ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΜΑΣ κύριε πρωθυπουργέ της Ελλάδας! Τ ακούς;

read more “Γιώργο Παπανδρέου, αν θες να μάθεις ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΖΕΡΟΥΜ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, δες αυτό το βίντεο, στο 3.42 ΑΚΟΥ τι λέει ο γέροντας....”

Η Μικρασιατική Άμυνα η Εθνοσυνέλευση του Πόντου και η Αυτονομία της Ιωνίας

Η ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ

ΣΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ

Του Βλάση Αγτζίδη
Οι Έλληνες στη Μικρά Ασία ήταν 2.601.312 πριν το 1915 με βάση τις οθωμανικές στατιστικές. Αποτελούσαν έναν ολόκληρο ελληνικό κόσμο, που συνέβαλλε καθοριστικά στη δημιουργία του κράτους της Ελλάδας. Πίστεψαν ότι το κράτος αυτό ήταν ικανό να διαχειριστεί την εθνική υπόθεση και συμπαρατάχτηκαν μαζί του σε σκληρούς αγώνες. Στις κρίσιμες όμως στιγμές ένοιωσαν ότι μόνο αν στηριχτούν στις δικές τους δυνάμεις μπορούν να ελπίσουν στη χειραφέτησή τους. Η Ελλάδα δεν φάνηκε ικανή να διαχειριστεί αποτελεσματικά την μεγάλη πρόκληση που προέβαλε με την ήττα της Τουρκίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Έτσι οι κύριες ελληνικές ομάδες της Μικράς Ασίας στην Ιωνία και στον Πόντο, ανέπτυξαν τις δικιές τους αυτόνομες πολιτικές οργανώσεις, επιχειρώντας να καλύψουν με τον τρόπο αυτό τα κενά της ελλαδικής πολιτικής.


Αυτόνομη Ιωνία


Οι Έλληνες της Ιωνίας, διαισθανόμενοι από τις αρχές του 1921 την πιθανότητα παραίτησης της Ελλάδας από το μικρασιατικό εγχείρημα προσπάθησαν να δημιουργήσουν δικές τους οργανώσεις με στόχο την αυτονόμηση της Ιωνίας και της δημιουργίας Μικρασιατικού Κράτους. Οι αμφιβολίες του μικρασιατικού ελληνισμού για τις προθέσεις της ελλαδικής ηγεσίας, οδήγησε τους Έλληνες της Μικράς Ασίας που υποστήριζαν τους Φιλελεύθερους;, να κερδίσουν με τη μεσολάβηση του του Βενιζέλου την υποστήριξη των Βρετανών για τη δημιουργία αυτόνομου Ιωνικού Κράτους, το οποίο όπως πίστευαν θα ήταν "οικονομικά δυναμικότερο", "ναυτικό και εμπορικό", "φιλελεύθερο", "φιλοπρόοδο" "εξευρωπαϊσμένο", "φιλοδυτικό" και από φυλετική άποψη το "αντιπροσωπευτικότερο" τμήμα του ελληνισμού. Εκπρόσωποι αυτής της τάσης συναντήθηκαν με τον Βρετανό πρωθυπουργό, ο οποίος απέφυγε να δεσμευτεί σε οτιδήποτε. Τον Οκτώβριο του 1921 ιδρύθηκε στη Σμύρνη οργάνωση με το όνομα "Μικρασιατική ’μυνα". Επιτροπές της ’μυνας δημιουργήθηκαν επίσης στο Λονδίνο, στο Βουκουρέστι κ.ά. Παρότι ο στρατηγός Παπούλας αντιμετώπισε ευνοϊκά τους στόχους της ’μυνας, ο αρμοστής της Σμύρνης Στεργιάδης απαγόρευσε ουσιαστικά τη δράση της ’μυνας στις περιοχές που ήλεγχε. Το Φεβρουάριο του 1922 η ’μυνα ήρθε σε επαφή με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Γούναρη, ο οποίος απέτρεψε τον στρατηγό Παπούλα να κηρύξει την αυτονομία της Μικράς Ασίας, θεωρώντας ως μη ρεαλιστικό το στόχο. Η ’μυνα υπολόγιζε ότι θα μπορούσε η Αυτονομία να υποστηριχτεί από 55.000-60.000 Μικρασιάτες στρατεύσιμους. Η απόρριψη της πρότασης αυτής από τον Γούναρη, υπέκρυπτε στην πραγματικότητα το φόβο του για τη δημιουργία ενός βενιζελικού και αντιβασιλικού χώρου στην Ιωνία, ο οποίος θα λειτουργούσε ως καταλύτης και στην ίδια τη βαλκανική Ελλάδα. Το σχέδιο της Μικρασιατικής ’μυνας ήταν να καλέσει σε παλλαϊκό συλλαλητήριο στη Σμύρνη που θα ζητούσε από το στρατηγό Παπούλα να ανακηρύξη "την αυτονομίαν της χώρας και τον χωρισμόν από το ανίσχυρον καθεστώς των Αθηνών". Δυστυχώς ο Παπούλας δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τους δισταγμούς του, οι οποίοι οφείλονταν σε ψευδείς υποσχέσεις του Γούναρη για αποστολή ενίσχυσης στο μέτωπο. Ο ίδιος ο Γούναρης, όπως και ο Βενιζέλος, συμβούλευσαν τη Μικρασιατική ’μυνα να συνεννοείται μόνο με τον Στεργιάδη. Στις 26 Μαϊου ο στρατηγός Παπούλας παύθηκε από στρατηγός της στρατιάς. Αυτό πρακτικά σήμαινε και τη λήξη των προσπαθειών για τη δημιουργία της Αυτόνομης Ιωνίας.


Στη βόρεια πλευρά της Μικράς Ασίας, στον Πόντο, οι Έλληνες είχαν από πολύ νωρίς διαπιστώσει την πλήρη ανεπάρκεια των ελλαδικών κυβερνήσεων, τόσο των βενιζελικών όσο και των βασιλικών. Έτσι από νωρίς άρχισαν τη συγκρότηση πολιτικού και στρατιωτικού κινήματος που θα επιχειρούσε τη δημιουργία της Ελληνικής Δημοκρατίας του Πόντου.


Ανεξάρτητος Πόντος


Η ελληνική ποντιακή ομάδα διεύρυνε τους τότε ιδεολογικούς προσανατολισμούς, που αποσκοπούσαν στην αποκλειστική επέκταση των ορίων του έθνους-κράτους, ώστε να επιτευχθεί η ένταξη των αλύτρωτων πληθυσμών, με την πρότασή της για δημιουργία δεύτερου ελληνικού κράτους στην περιοχή του μικρασιατικού Πόντου. Μια πρόταση, που δημιούργησε προφανή αμηχανία στο ελλαδικό κέντρο, με αποτέλεσμα την αποφασιστικής σημασίας καθυστέρηση στη διαμόρφωση ενός μοντέλου απελευθέρωσης των αλύτρωτων, που θα εμπεριείχε το σύνολο των προτάσεων τους και θα αξιοποιούσε πλήρως τη δυναμική τους. Οι ίδιοι οι Πόντιοι οργάνωσαν τη διεκδίκηση των αιτημάτων τους, τόσο πολιτικά όσο και ιδεολογικά. Στις 23 Ιουνίου 1919 έλαβε χώρα στο κατεχόμενο από τους Βρετανούς Βατούμι, η πρώτη συγκέντρωση του Διαρκούς Γενικού Συμβουλίου των Ποντίων Ελλήνων, το οποίο εξέλεξε το Εθνικό Συμβούλιο του Πόντου. Έντυπο όργανο του Συμβουλίου ήταν η εφημερίδα Ελεύθερος Πόντος, η οποία εκδόθηκε στο τυπογραφείο της εφημερίδας Αργοναύτης. Ενα χρόνο αργότερα το Συμβούλιο μετονομάσθηκε σε Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων Ποντίων, με στόχο να καταστεί κυβέρνηση εξορίας. Η Εθνοσυνέλευσις του Πόντου, η "Ανατολική Βουλή του Ελληνισμού", όπως αποκαλούνταν, αποφάσισε ότι "το συμφέρον της πατρίδος απαιτεί την οριστικήν αναγνώρισιν της ελευθερίας του Πόντου και την δημιουργία Ελληνικού ανεξαρτήτου κράτους". Η δημιουργία της Δημοκρατίας του Ποντου θεωρήθηκε ότι θα έλυνε σε μεγάλο βαθμό και το εθνικό ζήτημα των χιλιάδων Ελλήνων της Ρωσίας, ώστε να απελευθερωθούν οι 350.000 Έλληνες που βρίσκονταν στον Πόντο και για να επανέλθουν στις εστίες τους οι 500.000 των φυγάδων Ποντίων, οι οποίοι βρίσκονταν σε άθλια κατάσταση στη νότια Ρωσία και στον Καύκασο.


Η επικράτηση των μπολσεβίκων έδωσε θανάσιμο χτύπημα στο Ποντιακό Κίνημα, εφόσον οι μπολσεβίκοι είχαν επιλλέξει τη συμμαχία με τους Τούρκους εθνικιστές. Απέκοψαν τα μετόπισθεν των Ελλήνων ανταρτών στον Πόντο, που ήταν οι ελληνικές παροικίες της Ρωσίας και διέλυσαν τα δίκτυα επικοινωνίας των Ποντίων. Η εξέλιξη αυτή, συνδυασμένη με την έλλειψη κάθε βοήθειας από τη βαλκανική Ελλάδα οδήγησε στην ήττα το κίνημα και στην ολοκλήρωση των εθνικών εκκαθαρίσεων που είχε αρχίσει ο τουρκικός εθνικισμός από το 1916.


Ένα από τα ερωτήματα που θέτονται σήμερα, είναι το πόσο ο Ελ. Βενιζέλος είχε δικαίωμα να υπογράψει στη Λωζάννη την ανταλλαγή των πληθυσμών και την απόδοση των ελληνικών περιουσιών της Μικράς Ασίας στην τουρκική κυβέρνηση, τη στιγμή που οι Μικρασιάτες, Ίωνες και Πόντιοι, διέθεταν τις δικές τους πολιτικές εκφράσεις, οι οποίες βεβαίως ουδόλως συναίνεσαν στο μεγάλο παζάρι που έγινε ερήμην τους.

read more “Η Μικρασιατική Άμυνα η Εθνοσυνέλευση του Πόντου και η Αυτονομία της Ιωνίας”

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ ΣΤΗΝ ΚΑΣΤΕΛΛΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΟΜΑΔΑ ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ

Φωτογραφική επιμέλεια adi

Κείμενο adi

Την προηγούμενη Δευτέρα (6/12/2010) αποφασίσαμε το βραδάκι να πάμε στο φημισμένο ¨Στοιχειωμένο σπίτι της Καστέλλας¨ ή αλλιώς το ¨Σπίτι του Μαυρομιχάλη¨. Το ακριβές σημείο που βρίσκεται είναι στην περιοχή ¨Βοτσαλάκια¨ λίγα μέτρα μετά τα γήπεδα μπάσκετ και απέναντι από το νησάκι Κουμουνδούρου. Η πρόσβαση δεν είναι πολύ δύσκολη, απλώς θα χρειαστούν λίγα μέτρα σκαρφαλώματος από τη μεριά της παραλίας ( από τη μεριά του δρόμου αφενός οι σιδερένιες πόρτες εισόδου είναι κλειδωμένες με λουκέτα και αφετέρου απέναντι υπάρχουν κατοικημένες πολυκατοικίες).

Έχουν ακουστεί πολλές ιστορίες γύρω από αυτό το παλιό αρχοντικό. Φημολογείται οτι άνηκε στους Μαυρομιχαλαίους και ο θρύλος λέει πως επί Τουρκοκρατίας κάποιος τούρκος είχε βιάσει και σκοτώσει μια κοπέλα στο σπίτι αυτό και από τότε το πνεύμα της εμφανίζεται ως μια λευκή φασματική μορφή η οποία στοιχειώνει το χώρο αυτό. Υπάρχουν πολλές αναφορές από προσωπικές εμπειρίες ατόμων που είδαν την συγκεκριμένη κοπέλα να στέκεται στο παράθυρο του 1ου ορόφου, αλλά φυσικά καμία δεν μπορεί να διασταυρωθεί. Επίσης λέγεται πως το αρχοντικό αυτό επικοινωνεί με τη σπηλιά του Παρασκευά, αλλά δυστυχώς δεν καταφέραμε να μπούμε λόγω κάποιου άστεγου που ήταν μέσα. Βέβαια μία από αυτές τις μέρες θα ξαναπάμε να κάνουμε άλλη μια προσπάθεια γιατί θεωρώ πως θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Σαν προσωπική εμπειρία: Τα ερείπια του σπιτιού δημιουργούν ένα ¨στοιχειωμένο σκηνικό¨ και σε συνδυασμό βέβαια με το παρελθόν του, η όψη του αποκτά άλλη εικόνα. Δεν αντικρύσαμε , νιώσαμε, ακούσαμε τίποτα περίεργο, μόνο τη βαριά και ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα που προκαλεί η ίδια η ιστορία του σπιτιού.

Μύθος ή πραγματικότητα, φάντασμα ή φαντασία… όπως και να έχει και αυτό, όπως και κάθε παλαιό κτήριο, έχει την δική του ιστορία να μας πεί ακόμα και μέσα από τα χαλάσματά του.

Διαβάστε περισσότερα: http://paysanias.blogspot.com/2010/12/blog-post_29.html#ixzz19XhBXlDf

read more “ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ ΣΤΗΝ ΚΑΣΤΕΛΛΑ”

Ηλιούγεννα - Το αρχαίο Ελληνικό έθιμο των Χριστουγέννων

Τα Χριστούγεννα η εορτή της ανάμνησης της γεννήσεως του Ιησού Χριστού δηλαδή, αποτελούν την μεγαλύτερη γιορτή του Χριστιανισμού, αποτελώντας ημέρες χαράς για όλον τον Χριστιανικό κόσμο. Λόγω βέβαια της «οικονομικής εκμετάλλευσης» και του τεράστιου «οικονομικού τζίρου της εορτής» τα Χριστούγεννα εορτάζονται πλέον σχεδόν σε όλο τον κόσμο.
Ιχνηλατώντας την ιστορικότητα της εορτής ανακαλύπτουμε ενδιαφέροντα στοιχεία που αφορούν την ημερομηνία της εορτής, αλλά και συσχετίσεις με συνήθειες στον αρχαίο κόσμο. Αναζητώντας την ακριβή ημερομηνία γενέσεως του Ιησού ανακαλύπτουμε ότι αφενός στην... καινή Διαθήκη δεν γίνεται αναφορά για την εορτή Χριστουγέννων και αφετέρου ότι κανείς από τους Αποστόλους δεν τήρησε την 25η Δεκεμβρίου ως γενέθλια ημέρα του. Στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός, (υπολογίζεται πως γεννήθηκε μεταξύ του 6 - 2 π. X.) Υπάρχουν όμως ενδείξεις που συνηγορούν στην Φθινοπωρινή γέννηση του, και όχι στην χειμερινή.Το εδάφιο από το Ευαγγέλιο του Λουκά παραδείγματος χάριν αναφέρει:
«Οι ποιμένες ήσαν κατά το αυτό μέρος διανυκτερεύοντες εν τοις αγροίς, και φυλάττοντες φύλακας της νυκτός επί το ποίμνιον αυτών» (2: 8). Η φράση αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις πρακτικές των βοσκών καθώς τον χειμώνα λόγω του ψύχους οι ποιμένες δεν διανυκτερεύουν στους αγρούς. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η γέννηση του Ιησού δεν έγινε το Δεκέμβριο αλλά το Φθινόπωρο εφόσον τα κοπάδια δεν ήταν στις στάνες. Γνωρίζουμε επίσης ότι η γέννηση συνέπεσε, με την απογραφή, που συνήθως γινόταν μετά την συγκομιδή, κατά τις αρχές Οκτωβρίου. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης επίσης συσχετίζει την γέννηση του Ιησού Χριστού με την εορτή της «Σκηνοπηγίας», η οποία γινόταν τον Οκτώβρη.


Στην Αγία Γραφή γενέθλιες και ονομαστικές εορτές δεν συνιστούνται. Στην πραγματικότητα τα Χριστούγεννα δεν συμπεριλαμβάνοντα στις αρχαίες γιορτές της Χριστιανικής Εκκλησίας, και μάλιστα η τήρηση των γενεθλίων καταδικάζονταν σαν ένα αρχαίο Ελληνικό "ειδωλολατρικό" έθιμο απεχθές στους Χριστιανούς. Ημέρα μνήμης των αγίων και μαρτύρων όριζαν αυτή του θανάτου. Η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια αναφέρει σχετικά : «Τα Χριστούγεννα δεν ήταν ανάμεσα στις πρώτες εορτές της Εκκλησίας. Ο Ειρηναίος και ο Τερτυλλιανός την παραλείπουν από τους καταλόγους των εορτών» Έτσι Τα Χριστούγεννα ως εορτή των γενεθλίων του δεν γιορτάζονταν τα πρώτα 300 χρόνια. Η καθιέρωση της 25ης Δεκεμβρίου ως ημέρα των Χριστουγέννων έγινε στη Ρώμη από τον Πάπα Ιούλιο τον Α, τον 4ο μ.χ. αιώνα, μετά από έρευνα που έγινε στα αρχεία της Ρώμης για την χρονιά επί Αυγούστου απογραφής, και κατόπιν υπολογισμών βάση των Ευαγγελίων. Ένα στοιχείο που λήφθηκε υπόψιν είναι το η φράση από το κατ’ Ιωάννη γ’30«Εκέινον δει αυξάνειν, εμέ ελατούσθαι»


Στην πραγματικότητα όμως αυτό συνέβη διότι η συγκεκριμένη ημερομηνία συνέπεφτε με τις αρχαίες εορτές του Χειμερινού Ηλιοστασίου και την «Επιστροφή» του Ηλίου. Έκτοτε ο Χριστός όφειλε να είναι ο Ήλιος ο δίδων το φως εις τον κόσμο. Πριν εορταζόταν στις 6 Ιανουαρίου μαζί με τη βάπτιση του Ιησού (Θεοφάνεια). Αργότερα το έθιμο πιθανολογείται ότι μεταφέρθηκε στην Ανατολή, πιθανόν από τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό το 378-381 περίπου μ.Χ. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος (345-407 μ.Χ.) σε ομιλία του για τη γέννηση του Χριστού, αναφέρει ότι είχε αρχίσει στην Αντιόχεια να γιορτάζονται τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου. Το σίγουρο είναι ότι την εποχή του Ιουστινιανού, τον 6ο αιώνα, ο εορτασμός των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου είχε εξαπλωθεί σχεδόν σε όλη την Ανατολή.

Τι εόρταζαν οι Αρχαίοι Έλληνες την περίοδο των Χριστουγέννων;




Οι αρχαίοι Έλληνες κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου γιόρταζαν την γέννηση του Διονύσου. Ο Διόνυσος αποκαλούταν «σωτήρ» και θείο «βρέφος», το οποίο γεννήθηκε από την παρθένο Σέμελη. Ήταν ο καλός «Ποιμήν», του οποίου οι ιερείς κρατούν την ποιμενική ράβδο, όπως συνέβαινε και με τον Όσιρη. Τον χειμώνα θρηνούσαν το σκοτωμό του Διονύσου από τους Τιτάνες, αλλά στις 30 Δεκεμβρίου εόρταζαν την αναγέννησή του. Οι γυναίκες-ιέρειες ανέβαιναν στην κορυφή του ιερού βουνού και κρατώντας ένα νεογέννητο βρέφος φώναζαν «ο Διόνυσος ξαναγεννήθηκε. Ο Διόνυσος ζει» , ενώ σε επιγραφή αφιερωμένη στον Διόνυσο αναγράφεται:«Εγώ είμαι που σε προστατεύω και σε οδηγώ, εγώ είμαι το 'Αλφα και το Ωμέγα».


Αυτή η αρχαία Ελληνική γιορτή, είχε επίσης ταυτιστεί και με την γιορτή του Ηλίου, τον οποίο οι αρχαίοι λαοί είχαν θεοποιήσει. Συγκεκριμένα στους Έλληνες, είχε ταυτιστεί με τον Φωτοφόρο Απόλλωνα του Ηλίου, ο οποίος απεικονιζόταν πάνω στο ιπτάμενο άρμα του να μοιράζει το φως του Ηλίου. Οι αρχαίοι λαοί αναπαριστούσαν την κίνηση του ήλιου με την ζωή ενός ανθρώπου που γεννιόταν κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου που μεγάλωνε βαθμιαία καθώς αυξάνονταν και οι ώρες που ο ήλιος φωταγωγούσε την Γη, και πέθαινε ή ανασταίνονταν τον Μάρτιο την ημέρα της Εαρινής Ισημερίας, συμβολίζοντας με αυτόν τον τρόπο την αναγέννηση του φυτικού βασιλείου μέσα από την μήτρα της Γης. Το χειμερινό Ηλιοστάσιο 22-25 Δεκεμβρίου σημαίνει την αρχή του χειμώνα, και ο Ηλιος αρχίζει βαθμιαία να αυξάνει την ημέρα έως ότου εξισωθεί με την νύχτα, κατά την Ιση-μερία τον Μάρτιο. Τότε ο Ήλιος νικά το σκοτάδι, και έρχεται η άνοιξη, η εποχή της αναγέννησης για την φύση.




Η εορτή αυτή πέρασε και στην αρχαία Ρώμη με τις δημοφιλείς γιορτές των Σατουρνάλιων, προς τιμήν του Κρόνου τον Δεκέμβριο αλλά και της θεάς Δήμητρας, γι΄ αυτό και έκαναν θυσίες χοίρων για την ευφορία της γης . Τα Σατουρνάλια ήταν από τις σημαντικότερες και ονομάζονταν: « DIES INVICTI SOLIS », δηλαδή «Ημέρα του αήττητου ήλιου». Μια γιορτή που φυσικά την είχαν πάρει απο την γιορτή του Φωτοφόρου Απόλλωνα - Ηλίου!


Στην αρχαία Ρώμη, η εορτή άρχιζε στις 17 Δεκεμβρίου και διαρκούσε επτά ήμερες. Στην εορτή αυτή αντάλλασσαν δώρα, συνήθως λαμπάδες και στα παιδία έδιναν πήλινες κούκλες και γλυκά σε σχήμα βρέφους για να θυμίζουν το Κρόνο, που τρώει τα παιδιά του. Σταδιακά λοιπόν τα γενέθλια του θεού Ήλιου μετατράπηκαν σε γενέθλια του Υιού του Θεού. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οι «εθνικοί» αποκαλούσαν την Πρώτη Ημέρα της εβδομάδας Ημέρα του θεού-Κυρίου Ήλιου, ορολογία την οποία αργότερα χρησιμοποίησαν και οι εκκλησιαστικοί Πατέρες για λόγους σκοπιμότητας ίσως. Κάτι που διασώζεται έως σήμερα στα Αγγλικά ως SUN-DAY, στα Γερμανικά SONN-TAG.
Ο Ιουστίνος ο μάρτυς (114-165 μ.Χ.) γράφει στη 2η απολογία του για τον Ιησού «...σταυρώθηκε, πριν το Σάββατο, ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ "ΚΡΟΝΟΥ" και την επόμενη ημέρα ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ (θεού) "ΗΛΙΟΥ" και η οποία μετονομάσθηκε σε ΚΥΡΙΑΚΗ, αναστήθηκε και εμφανίσθηκε στους μαθητές Του...»


Οι Αιγύπτιοι στις 25 Δεκεμβρίου εόρταζαν την γέννηση του θεού-ήλιου Όσιρη. Μετά την δολοφονία του ένα δένδρο ξεφύτρωσε στο οποίο ο Ίσις,σε κάθε επέτειο της γέννησης του στις 25 Δεκεμβρίου, άφηνε δώρα γύρω από το δένδρο. Οι Βαβυλώνιοι, και οι Φοίνικες ονόμαζαν το θεό-ήλιο Βαάλ , οι Πέρσες λάτρευαν τη γέννηση του Αήττητου-ήλιου και θεού Μίθρα Βασιλιά, ενώ οι Βραχμάνοι στην γέννηση του ψάλλουν: «Εγέρσου ω βασιλιά του κόσμου, έλα σε μας από τις σκηνές σου».


Εκτός όμως της ημέρας της γέννησης και πολλές από τις παραδόσεις που συνδέονται με τα Χριστούγεννα (ανταλλαγή δώρων, στολισμοί, κάλαντα, Χριστουγεννιάτικο δέντρο κλπ.) έχουν τις ρίζες τους σε παλαιότερες θρησκείες. Πιο συγκεκριμένα τα κάλαντα!
Πίσω από τα κάλαντα κρύβεται ένα αρχαίο Ελληνικό έθιμο με το όνομα Ειρεσιώνη, που αναφέρεται ήδη από τον Όμηρο, ο οποίος ευρισκόμενος στην Σάμο, σκάρωσε διάφορα τραγούδια τα οποία μαζί με μια ομάδα παιδιών τα τραγουδούσαν στα σπίτια των πλουσίων ευχόμενοι πλούτο, χαρά και ειρήνη. Συμβόλιζε την ευφορία και γονιμότητα της γης και εορτάζονταν δυο φορές το χρόνο, μια την άνοιξη με σκοπό την παράκληση των ανθρώπων προς τους θεούς κυρίως του Απόλλωνος-ήλιου και των Ωρών για προστασία της σποράς και μια το φθινόπωρο, για να τους ευχαριστήσουν για την συγκομιδή των καρπών. Ταυτόχρονα με τις ευχαριστίες προς τους θεούς, έδιναν ευχές και στους συνανθρώπους.






Τα παιδιά γύριζαν από σπίτι σε σπίτι, κρατώντας ελιάς ή δάφνης στολισμένα με μαλλί (σύμβολο υγείας και ομορφιάς) και καρπούς κάθε λογής, τραγουδώντας για καλύτερη τύχη και γονιμότητα της γης. Πολλά από τα παιδιά έφεραν τον κλάδο σπίτι τους και τον κρεμούσαν στην πόρτα όπου έμενε όλο το έτος.(κάτι που συνηθίζουμε να κάνουμε σήμερα την Πρωτομαγιά).


Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Αποστόλου Αρβανιτόπουλου, σχετικό με τα έθιμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου και των καλάνδων, μας σώζει ο Φίλιππος Βρετάκος στο βιβλίο του "Οι δώδεκα μήνες του έτους και αι κυριώτεραι εορταί των". Σε αυτό το βιβλίο του ο Φίλιππος Βρετάκος μας λέει:
"Το χριστουγεννιάτικον δένδρον συμβολίζει την αιωνιότητα της ζωής, διότι δεν γηράσκει και δεν χάνει, επομένως, την νεότητά του. Το δένδρον όμως των Χριστουγέννων δεν το ευρίσκω, εγώ τουλάχιστον, ως ξενικήν συνήθειαν, ως νομίζεται γενικώς, αλλ' εν μέρει ως αρχαίαν ελληνικήν. Είναι, δηλαδή, υπολείμματα της περιφήμου "ειρεσιώνης", και της "ικετηρίας" των αρχαίων Ελλήνων, και μάλιστα των αρχαίων Αθηναίων. Ήσαν δε η μεν Ικετηρία κλάδος ελαίας, από του οποίου εκρέμων ποκάρια μαλλιού, και έφερον αυτόν όσοι ήθελον να ικετεύσουν τον Θεόν ομαδικώς, δια την απαλλαγήν του τόπου από δεινού τινός κακού, π.χ. από νοσήματος, πανώλους, χολέρας ή ομοίου. Ως επί το πολύ, όμως, εβάσταζε την Ικετηρίαν άνθρωπος, ο οποίος ήθελε να τεθή υπό την προστασίαν θεού και της ανωτέρας αρχής, για να προβή εις αποκαλύψεις εναντίον ισχυρών ανθρώπων ή αρχόντων." ("Κληρονομία του αρχαίου κόσμου", εφημερίς "Εθνος", 31 Δεκεμ.1937)


Το χριστουγεννιάτικο δέντρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Γερμανία στο τέλος του 16ου, αλλά έως τις αρχές του 19ου αιώνα δεν ήταν διαδεδομένο ευρέως - τοποθετούνταν μόνο στις εκκλησίες. Το δέντρο ως Χριστιανικό σύμβολο, συμβολίζει την ευτυχία που κρύβει για τον άνθρωπο η γέννηση του Χριστού. Σταδιακά το δένδρο άρχισε να γεμίζει με διάφορα χρήσιμα είδη- κυρίως φαγώσιμα κι αργότερα ρούχα κι άλλα είδη καθημερινής χρήσης, (κάτι που γινόταν στους αρχαίους Ελληνικούς ναούς) συμβολίζοντας την προσφορά των Θείων Δώρων. Στην σύγχρονη Ελλάδα το έθιμο το εισήγαγαν οι Βαυαροί με τον στολισμό στα ανάκτορα του Όθωνα το 1833. Μετά τον το Β’ παγκόσμιο πόλεμο το δέντρο με τις πολύχρωμες μπάλες μπήκε σε όλα τα ελληνικά σπίτια.


Φυσικά μεγάλη εντύπωση προκαλεί και το μυθολογικό γεγονός του "Αγιοβασίλη" με το έλκηθρο του που το κινούν οι ιπτάμενοι τάρανδοι. Ούτε αυτό όπως καταλαβαίνετε, δεν θα μπορούσε να μην παρθεί απο την Αρχαία Ελλάδα. Όπως αναφέραμε πιο πρίν , τον μήνα Δεκέμβριο, οι Έλληνες γιόρταζαν τον Διόνυσο αλλά και τον Φωτοφόρο Απόλλωνα-Ηλίου παριστάνοντας τον πάνω στο ιπτάμενο άρμα του, να μοιράζει το φως. Το άρμα έγινε έλκηθρο, τα άλογα έγιναν τάρανδοι και το "δώρο" του φωτός που μοίραζε στους ανθρώπους ...έγινε κυριολεκτικά "μοίρασμα δώρων".


Τέλος το κόψιμο της βασιλόπιτας αποτελεί εξέλιξη του αρχαιο Ελληνικού εθίμου του εορταστικού άρτου, τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες πρόσφεραν στους θεούς σε μεγάλες αγροτικές γιορτές, όπως τα Θαλύσια και τα Θεσμοφόρια.


http://www.ellinikoarxeio.com/

read more “Ηλιούγεννα - Το αρχαίο Ελληνικό έθιμο των Χριστουγέννων”

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΕΚΑΚΗΣ : "Η βουλγαρική Κατοχή στην Ξάνθη"

Η βουλγαρική Κατοχή στην Ξάνθη:

Οι Έλληνες ιερείς απελάθηκαν.

Η λειτουργία των ελληνικών σχολείων απαγορεύθηκε.

Όσοι μιλούσαν ελληνικά δέρνονταν ή πλήρωναν πρόστιμο.

Από την σημερινή στήλη «Χρονοτοπία» του συγγραφέα Γιώργου Λεκάκη (www.lekakis.com), στην εφημερίδα«Χρόνος» Κομοτηνής:

Οι περισσότεροι Έλληνες ιερείς απελάθηκαν και αντικαταστάθηκαν υπό Βουλγάρων ιερέων. Μόνον σε απομεμακρυσμένα χωριά επέτρεπαν στους ολίγους παραμείναντας Έλληνας ιερείς να ιερουργούν ελ­ληνιστί.

Η λειτουργία των ελληνικών σχολείων απαγορεύθηκε, οι δε περισσό­τεροι εκ των Ελλήνων καθηγητών και διδασκάλων απελάθηκαν. Ιδρύθηκαν βουλγαρικά σχολεία, δημοτικό, γυμνάσιο, μέση εμπορική σχολή και μέση τεχνική σχολή. Οι μαθητές των σχολείων της μέσης εκπαιδεύ­σεως εστρατολογούντο και εκ των παραμεθορίων βουλγαρικών πόλεων, για να παρουσιασθεί αυξημένος ο αριθμός τους. Η φοίτησις των Ελληνο­παίδων στο βουλγαρικό δημοτικό σχολείο ήταν υποχρεωτική κατά το πρώτο έτος της κατοχής. Κατόπιν όμως οι βουλγαρικές Αρχές δεν επέμεναν.

Απαγορεύετο η χρήσις της ελληνικής γλώσσης στα δημόσια κέν­τρα και τις δημόσιες υπηρεσίες. Στους ομιλούντες ελληνιστί επεβάλλετο πρόστιμο, ή εξυλοκοπούντο. Στους Τούρκους επιτρεπόταν η χρήσις της τουρκικής γλώσσης.

Στους κατοίκους της πόλεως διενέμετο άρτος εξ αραβοσίτου 200 γραμμ. κατ’ άτομον ημερησίως, ουχί πάντοτε. Στους κατοίκους των κα­πνοπαραγωγών χωριών εδίδοντο 800 γραμμ. αραβοσίτου τον μήνα κατ’ άτομον προς 14 λέβα το κιλό, όταν το βουλγαρικό κράτος αγόραζε τον αραβόσιτο προς 6 λέβα το κιλό. Στους Έλληνες παραγωγούς σίτου ή αραβο­σίτου αφήνοντο προς διατροφή των οικογενειών τους και 100-150 κιλά σπόρος κατ’ άτομο για ολόκληρο το έτος. Αλλά και οι μικρές αυτές ποσότητες, οι οποίες αφήνοντο στους Έλληνες παραγωγούς, προς διατροφή τους και σπόρο, διαρπάζονταν κατά τις συχνότατες έρευ­νες κατ’ οίκον.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Η στρατολόγηση νέων.

Από το βιβλίο «Η μαύρη Βίβλος των βουλγαρικών εγκλημάτων εις την Ανατολικήν Μακεδονίαν και Δυτικήν Θράκην 1941-1944», έκδ. της εκθέσεως καθηγητών των Πανεπ. Αθηνών και Θεσσαλονίκης, Αθήναι, 1945.

ΠΗΓΗ:

http://www.lekakis.com/index.php?option=com_content&view=article&id=95&Itemid=116

read more “ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΕΚΑΚΗΣ : "Η βουλγαρική Κατοχή στην Ξάνθη"”

Αποκάλυψαν το βαφτιστήριο της Άγιας Σοφιάς οι Τούρκοι!

Από το ONALERT

Αποκαλύφθηκε το Βαπτιστήριο της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, που έμεινε στο σκοτάδι από την εποχή της Άλωσης.
Η αποκάλυψη έγινε από τις τουρκικές αρχές μετά τις εργασίες αναπαλαίωσης που ολοκληρώθηκαν πριν από λίγες ημέρες.
Η χτιστή κολυμπήθρα , που θεωρείται η μεγαλύτερη της εποχής του Βυζαντίου χτίστηκε τον 6ο αιώνα παράλληλα με της εργασίες της Αγίας Σοφίας και βρίσκεται σε σημείο ακριβώς δίπλα από τον ιερό ναό.
Πάνω από 500 χρόνια, λίγοι ήταν αυτοί που μιλούσαν και γνώριζαν την ύπαρξη του Βαπτιστηρίου . Σύμφωνα με τους τούρκους αρχιαιολόγους μετά το.....
1453 , οπου η Αγία Σοφία μετατράπηκε σε τζαμί, το συγκεκριμένο σημείο του ναού χρησιμοποιήθηκε ως χώρος αποθήκευσης λαδιού για τα καντήλια. 



Όταν το 1935 η Αγία Σοφία έγινε μουσείο ξεκίνησαν οι ανασκαφές, το 1943 αποκαλύφθηκε η κολυμπήθρα που έχει χτιστεί από ένα κομμάτι μαρμάρου. Μετά από διαδοχικές εργασίες αποκαλύφθηκε πως όλο το σημείο αυτό ήταν το Βαπτιστήριο της Αγίας Σοφίας., 

Οι τουρκικές αρχές με αφορμή την ανάδειξη της Κωνσταντινούπολης ως «πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης» ξεκίνησαν τις εργασίες ανάδειξης και αναπαλαίωσης του συγκεκριμένου χώρου που ήταν υπο εγκατάλειψη. 

Ο γενικός γραμματέας του Πρακτορείου 2010 Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης Γιλμάζ Κουρτ, τόνισε « το Βαπτιστήριο, βρίσκονταν σε σημείο που ήταν κλειστό για το κοινό. Είναι ένα καλό δείγμα του Βυζαντινού πολιτισμού και της αρχιτεκτονικής. Η κολυμπήθρα είναι γερή και καθαρή όπως και τότε. Σε λίγο καιρό και οι επισκέπτες του Μουσείου μας θα μπορούν να την βλέπουν.»

Ο πρόεδρος του Μουσείου της Αγίας Σοφίας Χαλούκ Ντουρσούν, μιλώντας στους δημοσιογράφους τόνισε ότι το Βαπτιστήριο, χρησιμοποιήθηκε για μαζικές βαπτίσεις κυρίως μετά τον 6ο αιώνα μ.Χ. « Υπάρχαν δίπλα της και σημεία που τοποθετούνταν σταυροί και εικόνες, πιθανότατα αυτά τα κομμάρια εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της εισβολής των Λατίνων» τόνισε ο ίδιος.. 

Ο Χαλούκ Ντουρσούν υπενθύμισε πως πρώτη φορά μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης βγαίνει στο φως της δημοσιότητας αυτό το Βαπτιστήριο. 

Βέβαια με την αποκάλυψη αυτή οι Τούρκοι αναμένουν και οικονομικά οφέλη καθώς ευελπιστούν πως θα αυξηθεί ο αριθμός των τουριστών που θα θέλουν να δουν την κολυμπήθρα που έμεινε στο σκοτάδι από το 1453. 

«Η Αγία Σοφία, ξεκίνησε πριν λίγα χρόνια να έχει 2 εκατομμύρια επισκέπτες και το 2010 φτάσαμε στα 3 εκατομμύρια, Υπάρχει μια ραγδαία αύξηση. Έχω τις επιφυλάξεις μου από αυτή την μαζική προσέλευση διότι ο χώρος της Αγίας Σοφίας είναι στενός. Δεν είναι σχεδιασμένη ως μουσείο, είναι ένα μνημείο. Πάντως με την αποκάλυψη τη σημερινή περιμένουμε κι άλλη αύξηση στους επισκέπτες» δήλωσε ο διευθυντής του Μουσείου.

read more “Αποκάλυψαν το βαφτιστήριο της Άγιας Σοφιάς οι Τούρκοι!”

Πέλυ Φιλιππάτου (σπηλαιολόγος): Το Σπήλαιο του Σχιστού..."οι πρώτοι κάτοικοι της Αττικής ζούσαν στο όρος Αιγάλεω το 10.000 π.Χ."

"Οι πρώτοι κάτοικοι της Αττικής... ζούσαν στο όρος Αιγάλεω, το 10.000 π.Χ!"

Πέλυ Φιλιππάτου (σπηλαιολόγος)

Οι πρώτοι κάτοικοι της Αττικής... ζούσαν στο όρος Αιγάλεω, το 10.000 π.Χ!

Ο αρχαιότερος κάτοικος της Αττικής ζούσε στο όρος Αιγάλεω με θέα τη θάλασσα, κυνηγούσε στα δάση της περιοχής ελάφια, ψάρευε στα πλούσια νερά του Σκαραμαγκά και κατοικούσε στο Σπήλαιο Σχιστού, πάνω από την ομώνυμη σημερινή λεωφόρο.
Αυτό είναι το συμπέρασμα της αρχαιολογικής έρευνας στο Σπήλαιο, που έφερε στο φως σημαντικά ευρήματα,

ικανά να προσθέσουν στοιχεία για την κατανόηση των πρώιμων φάσεων της προϊστορίας της Αττικής και του Αιγαίου εκείνη τη «σκοτεινή» ακόμη περίοδο. Βγαίνουν, δηλαδή, συμπεράσματα για τον τρόπο ζωής του προϊστορικού ανθρώπου, αλλά και για τη μορφή του περιβάλλοντος της περιοχής μας, από τα υπολείμματα των τροφών του.


Η πρώτη κατοίκηση
Οι ανασκαφείς Φάνης Μαυρίδης - Λίνα Κορμαζοπούλου και η ομάδα τους χρονολογούν την πρώτη κατοίκηση του σπηλαίου από την 11η έως και την 7η χιλιετία π.Χ., ανεβάζοντας κατά περίπου μία χιλιετία τις μέχρι τώρα γνωστές περιπτώσεις πρώιμης κατοίκησης της Αττικής. Σημειώνουν πως είναι μοναδική για την Αττική η σχετική ανακάλυψη.
Η χρονολόγηση έγινε με τη μέθοδο του ραδιενεργού άνθρακα 14. Αποδεικνύεται η παρουσία ανθρώπινων ομάδων κατά το ύστερο Πλειστόκαινο και το πρώιμο Ολόκαινο, δηλαδή περίπου από το τέλος της Ανώτερης Παλαιολιθικής και κατά τη διάρκεια της Μεσολιθικής. Δεν αποκλείεται τα σχετικά χρονικά όρια να πάνε ακόμη πιο πίσω στον χρόνο, καθώς η έρευνα θα συνεχιστεί σε βαθύτερα στρώματα, λένε οι ανασκαφείς.
Η επόμενη φάση κατοίκησης προσδιορίζεται «μεταξύ της Μέσης Νεολιθικής και της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού (περίπου 6η-3η χιλιετία π.Χ.)».


Κυνηγοί και ψαράδες
Οι κάτοικοι του σπηλαίου ήταν τροφοσυλλέκτες, κυνηγοί και ψαράδες. Από τη μελέτη των οστών των ζώων που περισυλλέχθηκαν στις βαθύτερες επιχώσεις διαπιστώθηκε ότι η διατροφή τους περιλάμβανε ελάφια, λαγούς, αλλά και μια ράτσα αλόγων που έχουν χαθεί σήμερα, καθώς και πουλιά, ψάρια και θαλάσσια όστρακα.
Η παλαιοβοτανική μελέτη έχει δείξει έως τώρα την παρουσία διαφόρων φυτών σε άγρια μορφή (δεν είχε αναπτυχθεί ακόμη η γεωργία): όσπρια σε άγρια μορφή (όπως φακές), μπιζέλι, δημητριακά (όπως κριθάρι και βρώμη), φρούτα και καρποί (όπως σύκα, κράνια) κτλ.
Οι οικιστές του Σπηλαίου κατασκεύαζαν εργαλεία από πρώτες ύλες όπως ο ραδιολαρίτης και διάφορες ποικιλίες πυριτόλιθου. Βρέθηκε ένα οστέινο αντικείμενο, που θυμίζει αγκίστρι και μπορεί να χρονολογείται τόσο στη Μεσολιθική όσο και στη Νεολιθική φάση χρήσης του Σπηλαίου.
Από τη Νεώτερη και Τελική Νεολιθική περίοδο προέρχονται και ευρήματα κεραμικής. Κεραμικά ευρήματα και ειδώλια έχουμε και από την ύστερη αρχαϊκή, κλασική και πρώιμη ελληνιστική εποχή. Φαίνεται μάλιστα ότι εκεί υπήρξε σημαντικός χώρος άσκησης λατρείας κατά την κλασική περίοδο.
Το σπήλαιο Σχιστού αποτελείται από δύο ευρύχωρους θαλάμους. Στον πρώτο θάλαμο παρατηρούνται τεχνικές επεμβάσεις (πλατώματα, αναχώματα, βαθμίδες λαξευμένες στον βράχο) και στον δεύτερο υπήρξαν τα κινητά ευρήματα στα οποία αναφερθήκαμε. Κατά το παρελθόν υπήρξαν λαθρανασκαφές, που προκάλεσαν καταστροφές. Ερευνήθηκε για πρώτη φορά το 2000 από τους Δ. Χατζηλαζάρου και Α. Ζαμπίτη. Η ανασκαφή των Φ. Μαυρίδη - Λ. Κορμαζόγλου ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2006 και βρίσκεται σε εξέλιξη.
Η ανασκαφική έρευνα υποστηρίζεται από το Ίδρυμα Ιωάννη Κωστόπουλου και το Ινστιτούτο Αιγαιακής Προϊστορίας της Νέας Υόρκης. Μετέχουν και ξένοι επιστήμονες, οι οποίοι μελετούν τα οστέινα αντικείμενα, κεραμικά, ενώ εξειδικευμένες αναλύσεις και μελέτες βρίσκονται σε εξέλιξη σε εργαστήρια της Ελλάδας και του εξωτερικού.

http://ieraodo.blogspot.com

read more “Πέλυ Φιλιππάτου (σπηλαιολόγος): Το Σπήλαιο του Σχιστού..."οι πρώτοι κάτοικοι της Αττικής ζούσαν στο όρος Αιγάλεω το 10.000 π.Χ."”

Η ιστορία της ιαχής "ΑΕΡΑ".

Γράφει ο Γιώργος Δαμιανός

Λίγες λέξεις της Νεοελληνικής γλώσσας κρύβουν τη μαγεία της ιαχής αέρα! Μεγάλωσαν και μεγαλώνουν ελληνόπουλα που συγκινήθηκαν, δάκρυσαν, θαύμαζαν τον ηρωισμό των παλικαριών στα ελληνοαλβανικά σύνορα, το 1940.

Ο παλμός αυτής της συγκίνησης δονούσε στην ιαχή αέρα και σε ό,τι αυτή αντιπροσώπευε στη μεταπολεμική Ελλάδα. Καμία λέξη δε συγκέντρωσε την ορμή και το δυναμισμό της νιότης, όσο η ιαχή αέρας. Ελάχιστοι, όμως, γνωρίζουν ότι πρωτοακούστηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης 30 χρόνια πρίν από το έπος του ΄40.

Συγκεκριμένα, πρωτοχρησιμοποιήθηκε το 1908 από το 2ο τάγμα της Κρητικής πολιτοφυλακής του πρώτου τακτικού στρατού της Κρήτης, που τελούσε υπό την προστασία του ευρωπαϊκού στρατού. Χρησιμοποιήθηκε σε εκπαιδευτική πορεία, από κάποιον στρατιώτη, κατά τη διάρκεια ανεμοστρόβιλου και το επανέλαβαν, χάριν ευθυμίας, οι υπόλοιποι.
Από τότε, το επαναλάμβαναν συχνά, κάθε φορά που διαλυόταν ή συντασσόταν το Τάγμα (αρχικά, ήταν, δηλαδή, μία ζητωκραυγή, ένα “πείραγμα”, και όχι πολεμική ιαχή). Στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων (1912, 1913, Ήπειρο και Μακεδονία) η ιαχή διαδόθηκε από τους Κρήτες σε ολόκληρο το ελληνικό στράτευμα.

Στην αρχή, όμως, η καινοτομία αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία, γιατί ο τακτικός στρατός χρησιμοποιούσε τις αρχαίες ιαχές: αλαλά ή αλαλαί ή ελελεύ ή το εξευρωπαϊσμένο : χιπ, χιπ, ουρρά (hip, hip, hurrah), άλλωστε οι περισσότεροι αξιωματικοί του στρατού μας είχαν εκπαιδευτεί στα στρατόπεδα της Γερμανίας, Γαλλίας, Αγγλίας.

Η αρχαία ιαχή αλαλά προήλθε από τη μυθική κόρη του Πολέμου, την Αλαλά (Πίνδαρος, απ. 225: Κλυθ΄ Αλαλά Πολέμου θυγατέρα). Απ εδώ προήλθαν οι λέξεις αλαλαγή, αλάλαγμα (Κ.Παλαμάς, Ασαλ. Ζωή: της νίκης σου το αλάλαγμα…) και το ρ. αλαλάζω (Ψαλμ.99, αλαλάξατε τω Κυρίω…, ή Κ.Δ. Κορινθ. 1,13,1 : …γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον).

Η πολεμική ιαχή «αέρα» επισημοποιήθηκε κατά τον ελληνοιταλικό πόλεμο και γι΄ αυτό συνέβαλαν, άθελα τους, οι Ιταλοί. Ο Ιταλικός φασιστικός στρατός χρησιμοποιούσε την ιαχή : «eja (προφ. : εγιά), eja, eja, alala». Ήταν μία ιαχή που είχε καθιερώσει ο ποιητής Gabriele d Annunzio (1863 – 1938) στη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου (Αύγουστος του 1917). Ο ίδιος, ο ποιητής, αναφέρει ότι την επέβαλε στους αεροπόρους του (ήταν διοικητής αεροπορικού σμήνους) λέγοντας: «είναι καιρός να καταργήσουμε αυτό τον βαρβαρικό ήχο (εννοούσε το: Hip! Hip! Hip! hurrah) και στη θέση του θα βάλουμε το alala με το οποίο ο Αχιλλέας παρακινούσε τα άλογα του και το Λατινικό επιφώνημα eja».

Εικοσιτρία χρόνια αργότερα οι Ιταλοί εισβολείς θα χρησιμοποιήσουν στα βουνά της Πίνδου την ιαχή eja! eja! alala (ειρωνεία: να ήξεραν, άραγε, οι αγράμματοι Ιταλοί στρατιώτες ότι χρησιμοποιούσαν μία αρχαία ελληνική ιαχή για να σκοτώσουν τους σύγχρονους Ελληνες). Πάντως, η ηχητική ομοιότητα με την επανάληψη των φωνηέντων -α- και –ε- (στη λ.eja: προφ. εγιά) έφερε στο μυαλό των Ελλήνων την Κρητική ζητωκραυγή αέρα και ανταπέδωσαν καθιερώνοντας την λ. αέρα, ως την πιο ηρωική ολόκληρης της ελληνικής ιστορίας. Η ιαχή αέρα έχει τον ίδιο αριθμό συλλαβών με το αλαλά (δεν αλλάζει ο ρυθμός) και περιλάμβανει το –α- και το –ε-, που προφέρονται εύκολα, όταν τρέχουν οι στρατιώτες (περιλαμβάνονται, αλλωστε, και στο αλαλά και στο ελελευ, αλλά και στο eja)

Ας δούμε, όμως, και τη μη ηρωική πλευρά της ιαχής
- Φαντάζομαι το δρόμο του γυρισμού: τα ηρωικά παλληκάρια να επιστρέφουν έχοντας παραδώσει τα όπλα σε αυτούς που μέχρι χθες νικούσαν, να περπατούν με το κεφάλι κατεβασμένο στην άκρη του δρόμου και να τους κοροϊδεύουν οι θρασύδειλοι Ιταλοί επαναλαμβάνοντας ειρωνικά την ιαχή αέρα (πραγματικό περιστατικό).
- Οι Έλληνες συνεργάτες των Γερμανών (τα αλεξίποινα Τάγματα Ασφαλείας) χρησιμοποιούσαν την ιαχή αέρα, όταν έκαναν έφοδο για να συλλάβουν Έλληνες πατριώτες και να τους παραδώσουν στους Γερμανούς κατακτητές.
- Στο Γράμμο και ο τακτικός και ο δημοκρατικός στρατός φωναζαν αέρα, όταν εξαπέλυαν επίθεση κατά των αδελφών. Αέρα σε ποιόν, βρε παλληκάρια; Ποιος είναι ο εχθρός; Γιατί να φύγει; Που να πάει;
Μέσα σε λίγα χρόνια φτήνυναν οι άνθρωποι και οι λέξεις...

Πάντως, προτιμώ να κρατήσω τη συγκίνηση που μου έδινε στα πρώτα μαθητικά χρόνια η ιαχή αέρα και να μη σκέφτομαι την ξεδιάντροπη χρήση της στην Κατοχή και τον Εμφύλιο. Είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι (Καβάφης) να θυμάμαι τη χαρά και τη ντροπή συνάμα.

Πηγή
από το Ελλήνων Αφύπνιση

read more “Η ιστορία της ιαχής "ΑΕΡΑ".”

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 1940!!!

H Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τους στρατούς τεσσάρων χωρών ταυτόχρονα, Αλβανίας, Ιταλίας, Γερμανίας, και Βουλγαρίας.

ΗΜΕΡΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

Ελλάς:           219   

Νορβηγία        61   

Γαλλία             43  [Η υπερδύναμη της εποχής]

Πολωνία         30   

Βέλγιο             18 

Ολλανδία          4    

Γιουγκοσλαβία 3  

Δανία                0 μέρες [Οι Δανοί παραδώθηκαν σε έναν μοτοσικλετιστή του Χίτλερ ο οποίος μετέφερε στον Δανό βασιλιά αίτηση του Χίτλερ για διέλευση των ναζιστικών στρατευμάτων, ο Δανός βασιλιάς σε ένδειξη υποταγής παρέδωσε το στέμμα του στον μοτοσικλετιστή  για να το πάει στο Βερολίνο και στον Χίτλερ.......]

Τσεχοσλοβακία 0

Λουξεμβούργο   0

ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ

Οι νεκροί Ελληνες στρατιώτες ανήλθαν κατά την διάρκεια των 219 ημερών  στους 13.676

Κατά την διάρκεια της τετραπλής κατοχής που ακολούθησε τα κατοχικά στρατεύματα εκτέλεσαν:

Αλβανοί:       1165  (Πάργα , Μαργαρίτιο, Παραμυθία)

Ιταλοί:          8000

Boύλγαροι:  25000

Γερμανοί:    50000

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2010/10/blog-post_5339.html#ixzz13UW1I7WL

read more “ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 1940!!!”