Η αγαπημένη μας Σαλαμίνα. VIDEO

Δια την μεταφορά  Σταύρος Λιλόγλου

Η Σαλαμίνα, γνωστή από την αρχαιότητα και ως Κούλουρη, ονομασία που προέρχεται από το ακρωτήριο Κόλουρις άκρα, (σήμερα Πούντα), στο οποίο ήταν χτισμένη η αρχαία πόλη και το λιμάνι του 4ου αιώνα π.Χ., είναι το μεγαλύτερο νησί του Σαρωνικού Κόλπου. Βρίσκεται ΒΔ. του Σαρωνικού Κόλπου και έναντι του Κόλπου της Ελευσίνας (νοτιοδυτικά του νομού Αττικής). Πρωτεύουσά της είναι η ομώνυμη πόλη. Η έκτασή της είναι 95 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Είναι η πατρίδα του ομηρικού βασιλιά Αίαντα του Τελαμώνιου και του τραγικού ποιητή Ευριπίδη. Επίσης είναι η πατρίδα του μουσικού του δημοτικού τραγουδιού Γιώργου Παπασιδέρη, του ζωγράφου Πολυχρόνη Λεμπέση, που σπούδασε στη περίφημη Σχολή του Μονάχου , του θεατρικού συγγραφέα Δημήτρη Μπόγρη της τραγουδίστριας Βούλας Πάλλα και πολλών άλλων διασημοτήτων.

Η Σαλαμίνα έγινε διεθνώς γνωστή από την ομώνυμη Ναυμαχία που συνέβη το 480 π.Χ., που έδωσαν οι αρχαίοι Έλληνες σταματώντας την Περσική Αυτοκρατορία να εισχωρήσει στην Ευρώπη. Στην Σαλαμίνα ο μεγάλος νεοέλληνας ποιητής Άγγελος Σικελιανός έμεινε σε ένα σπιτάκι από το 1933 έως το 1950, απέναντι από το Μοναστήρι της Φανερωμένης. Ο θρυλικός αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης, Γεώργιος Καραϊσκάκης είχε το στρατηγείο του στην παραλία της Σαλαμίνας, προστάτης του ήταν ο Άγιος Δημήτρης γι' αυτό και τελευταία του επιθυμία ήταν να θαφτεί στο νησί. Στις ΒΑ. ακτές της νήσου βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του Ναυστάθμου Σαλαμίνας.

Τι αξίζει να δω στη Σαλαμίνα; 

(1) Οι δύο Ανεμόμυλοι στο λόφο του Αγίου Νικολάου, κτίσματα του 18ου αιώνα. Όσο ακόμη αντέχουν. Δυστυχώς βιώνουν την πλήρη εγκατάλειψη. 


(2) Η Ιερά Μονή Φανερωμένης (εορτάζει στις 23 Αυγούστου) ανεγέρθηκε τον 17ο αιώνα (1670) από τον Όσιο Λαυρέντιο (κατά κόσμο Λάμπρο Κανέλλο) ο οποίος βρήκε την εικόνα της «Νεοφανείσης Παναγίας». Βρίσκεται βορειοδυτικά του νησιού.

(3) Το σπίτι του μεγάλου Έλληνα ποιητή Άγγελου Σικελιανού, στην παραλία της Μονής Φανερωμένης.
Σ΄αυτό έζησε για πολλά χρόνια και δημιούργησε το σημαντικότερο έργο του. Δίπλα στο σπίτι υπάρχει η προτομή του.

(4) Το ανοιχτό Ευριπίδειο Θέατρο και

ο Ιερός Ναός της Παναγίας Ελευθερώτριας, στο λόφο Πατρίς.

(5) Οι Ιεροί Ναοί Αγίου Μήνα και Αγίου Δημητρίου με έργα του μεγάλου Σαλαμίνιου και νεοέλληνα ζωγράφου Πολυχρόνη Λεμπέση (1848- 1913) και του γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά (1851-1938). Οι ναοί βρίσκονται στο κέντρο της πόλης.

(6) Ο Τάφος του ήρωα Γεώργιου Καραϊσκάκη, όπου σώζονται τα οστά του στην εκκλησία του Αγ. Δημητρίου στο κέντρο της πόλης. Ο τάφος ανακατασκευάστηκε το1996. Στον περίβολο του ναού υπάρχει υπάρχει η προτομή του ήρωα.

(7) Το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Ιστορίας και η Δημοτική Βιβλιοθήκη, που στεγάζονται στο κτίριο του Νέου Δημαρχείου.

(9) Η Μονή του Αγίου Νικολάου Λεμονιών (17ου αιώνα) και το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτη (10ου αιώνα) που βρίσκονται στο πευκόφυτο δάσος προς την περιοχή Κανάκια.

Το σπήλαιο του Ευριπίδη στην περιοχή Περιστέρια, το οποίο ανεσκάφη από τον αρχαιολόγο καθηγητή κ.Γιάννο Λώλο (1994-1997).

(11) Ο πέτρινος φάρος που βρίσκεται στα νότια του νησιού στο ακρωτήρι Λυκόπουλο (μεταξύ των περιοχών Περιστέρια και Κολώνες).

(12) Το Ναΰδριο της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα του 11ου αιώνα που βρίσκεται κοντά στην πλατεία του Αιαντείου (Μούλκι).

(13) Η Ιερά Μονή Υπαπαντής η οποία βρίσκεται στην περιοχή Φλεβαριώτισσα - Μενεμένη.

ΠΗΓΗ: http://stoncosmo.blogspot.com

read more “Η αγαπημένη μας Σαλαμίνα. VIDEO”

Υπουργική απόφαση για το Μουσείο Σαλαμίνας

Εγκρίθηκε από το Συμβούλιο Μουσείων του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, η απαλλοτρίωση ή η απευθείας εξαγορά οικοπέδου στη Σαλαμίνα για τις ανάγκες του Αρχαιολογικού Μουσείου της περιοχής. Η εξαγορά του οικοπέδου, συνολικού εμβαδού 184 τ.μ., θα βοηθήσει στην ασφάλεια του μουσείου καθώς το κτίσμα συνορεύει με τον αίθριο χώρο του. Παράλληλα, στις προθέσεις της ΚΣΤ' Εφορείας Αρχαιοτήτων, είναι να αξιοποιηθεί ο χώρος για αποθήκες και γραφεία του μουσείου. Το κόστος της εξαγοράς ανέρχεται στα 200.000 ευρώ (αντικειμενική αξία).

Το νέο Αρχαιολογικό Μουσείο της Σαλαμίνας λειτουργεί από τις αρχές του καλοκαιριού του 2010 στο διατηρητέο κτίριο του πρώην 1ου Καποδιστριακού Σχολείου του νησιού, το οποίο ανακατασκευάστηκε πλήρως, σύμφωνα με τις προδιαγραφές ενός σύγχρονου μουσείου.

Τα ευρήματα που φιλοξενεί στη μόνιμη έκθεσή του αποτελούν δείγμα της ένδοξης ιστορίας της Σαλαμίνας ενώ, το εκθεσιακό πρόγραμμα του μουσείου παρουσιάζει τα σημαντικότερα αρχαιολογικά ευρήματα και μνημεία ανά χρονική περίοδο, αναδεικνύοντας έτσι το παρελθόν του νησιού.

Στην έκθεση μπορεί κανείς να θαυμάσει εκθέματα από τους οικισμούς και τα νεκροταφεία της προϊστορικής περιόδου, όπως και κεραμικά ευρήματα από τη γεωμετρική έως και την πρωτοβυζαντινή περίοδο. Επιπλέον, την έκθεση απαρτίζουν μαρμάρινα επιτύμβια ανάγλυφα του 4ου κυρίως αιώνα.

Εντυπωσιακή είναι η έκθεση των μαρμάρινων επιτύμβιων μνημείων από τους κλασικούς, ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους η οποία φιλοξενείται στα στεγασμένα τμήματα του αύλειου χώρου του μουσείου.

Από το μουσείο δεν λείπει το πλούσιο εποπτικό υλικό και τα εκθέματα που σχετίζονται με την ιστορία της πόλης, όπως ψηφισματικά ανάγλυφα, σχεδιαστικές αναπαραστάσεις της Ναυμαχίας της Σαλαμίνος. 

Η Σαλαμίνα έχει θέσει υποψηφιότητα προκειμένου να «αναδειχθεί» Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2020 για τον εορτασμό της συμπλήρωσης των 2.500 χρόνων από τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας.

http://www.pireasnews.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=41330:2011-07-22-17-18-10&catid=65:2010-12-21-09-05-09

read more “Υπουργική απόφαση για το Μουσείο Σαλαμίνας”

Ένας μαγευτικός προορισμός για ταξίδι...ο Κότρωνας στη Λακωνία!

Από τον Σταύρο Λιλόγλου

http://www.pireasnews.gr/

Το χωριό Κότρωνας είναι το μεγαλύτερο παραθαλάσσιο χωριό της ανατολικής Μάνης. Βρίσκεται νότια της Σπάρτης και σε απόσταση 87 χλμ. από αυτήν και σε απόσταση 41 χλμ. από το Γύθειο.


Φημίζεται για τις υπέροχες παραλίες(μικρή και μεγάλη άμμο, συκιάς στη νησίδα Σκόπα) που διαθέτει αλλά και για την παραδοσιακή αρχιτεκτονική του.
Κατά την περιήγησή σας στην περιοχή θα δείτε ότι υπάρχουν πολλά λιμανάκια με αμμουδιά ή βότσαλα.

read more “Ένας μαγευτικός προορισμός για ταξίδι...ο Κότρωνας στη Λακωνία!”

Δήλωση από την βουλευτή του Πασοκ Σιμπέλ Μουσταφάογλου: «Υποτιθέμενη» η γενοκτονία των Ποντίων!...

Απίστευτη πρόκληση δια χειρός της εκλεκτής του ΠΑΣΟΚ στην Κομοτηνή κυρίας Σιμπελ Μουσταφάογλου η οποία σε επιστολή της μιλά για «υποτιθέμενη» γενοκτονία των Ποντίων.

Η υποψήφια με το κυβερνών κόμμα στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές υιοθετώντας πλήρως την εγκάθετη πολιτική της Αγκυρας προτείνει μάλιστα στο δημοτικό συμβούλιο της Κομοτηνής να καταργηθεί η 19η  Μαϊου ως ημέρα εθνικής μνήμης γιατί «στοχοποιούνται οι πολιτικοί και αξιωματούχοι της μειονότητας».

Τις ανιστόριτες, επικίνδυνες και προκλητικές...
θέσεις της κυρίας Μουσταφάογλου έφεραν στην Βουλή οι βουλευτές της ΝΔ, Αναστάσιος Καριπίδης, Γιώργος Κασαπίδης, Σάββας Αναστασιάδης και Δημήτρης Τσουμάνης, καταθέτοντας ερώτηση προς τους υπουργούς Εξωτερικών, Εσωτερικών και Δικαιοσύνης, που μεταξύ άλλων αναφέρει «Μετά από δημοσιεύματα από το τουρκόφωνο περιοδικό «Αζινλίκτσα» (15-5-2011) διαβάσαμε το δελτίο τύπου που εξέδωσε η επικεφαλής του συνδυασμού «Πρώτο Βήμα για την Ισότητα» Σιμπέλ Μουσταφάογλου… στο δελτίο αυτό λέει πολλά και ανιστόρητα, όπως π.χ. εκείνο το ανεκδιήγητο ότι με … αν θα τιμηθεί η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, στοχοποιούνται δήθεν οι πολιτικοί και οι αξιωματούχοι της μειονότητας…Το χειρότερο όμως όλων και το πλέον εξοργιστικό είναι ότι κάνει λόγο για «υποτιθέμενη ποντιακή γενοκτονία».

Οι τέσσερις βουλευτές σημειώνουν πως «ο τρόπος με τον οποίο αναμασά η κ. Σιμπέλ τις θέσεις του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών περί «υποτιθέμενης γενοκτονίας», πέραν του ότι συνιστά ύβρη στους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς της Γενοκτονίας και παραβίαση της νομιμότητας, αποτελεί βάση για δημιουργία μιας κατάστασης που μπορεί να προκαλέσει τεράστια προβλήματα στην ειρηνική συμβίωση των απογόνων των θυμάτων της Γενοκτονίας και όλων εκείνων που συντάσσονται με το γράμμα και το πνεύμα του νόμου, με εκείνους που συντάσονται με τις θέσεις των θυτών-γενοκτόνων» και προσθέτουν πως «Επειδή, με βάση το γεγονός ότι η κ. Σιμπέλ και άλλα ενεργούμενα του Προξενείου και της Άγκυρας όχι μόνο αρνούνται τη Γενοκτονία, αλλά και τιμούν τον φασίστα δολοφόνο Μουσταφά Κεμάλ, δημιουργώντας συνθήκες κοινωνικής σύγκρουσης και διασάλευσης της ειρήνης και της ασφάλειας των πολιτών, ερωτώνται οι κ.κ. υπουργοί

1)    Προτίθεστε να φέρετε νόμο, προς ψήφιση στη Βουλή που θα ποινικοποιεί την άρνηση της Γενοκτονίας;

2)    Προτίθεστε να λάβετε μέτρα εναντίον εκείνων που χρησιμοποιούν τη θέση τους ως εκλεγμένοι εκπρόσωποι των μουσουλμάνων για να εκθειάζουν εγκλήματα και εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας;

3)    Πρόκειται να λάβετε μέτρα για τη συμμόρφωση του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής με τη νομιμότητα;».

Πάντως, εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως την συγκεκριμένη ερώτηση βρέθηκαν μόνο 4 βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης για να την υπογράψουν.
http://www.eglimatikotita.gr

read more “Δήλωση από την βουλευτή του Πασοκ Σιμπέλ Μουσταφάογλου: «Υποτιθέμενη» η γενοκτονία των Ποντίων!...”

Κωνσταντινούπολη ! Η Πόλη των πόλεων, η μεταξύ των δύο κόσμων Ανατολής και Δύσης ευρισκόμενη…

Από το http://patrablog.blogspot.com

Κωνσταντινούπολη ! Η Πόλη των πόλεων, η μεταξύ των δύο κόσμων Ανατολής και Δύσης ευρισκόμενη…


Ένα Μιράζ πάνω από την Αγία Σοφία !


Ποιός παλαιός Άγιος, καί ποιός διορατικός προφήτης θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι πάνω από την ένδοξη αυτή Εκκλησιά θα ερχόταν εποχή πού θα πετούσαν σιδερένιες μηχανές σκίζοντας με τρομερό βρόντο τον αέρα;



"…. Οι Ελληνες μόλις διέτρεξε η φήμη πως έπεσε η Πόλη, άλλοι άρχισαν να τρέχουν προς το λιμάνι στα πλοία των Βενετσιάνων και των Γενοβέζων και καθώς ορμούσαν πολλοί πάνω στα πλοία βιαστικά και με ακαταστασία χάνονταν, γιατί βούλιαζαν τα πλοία.

Και έγινε εκείνο που συνήθως γίνεται σε τέτοιες καταστάσεις. Με θόρυβο, φωνές και χωρίς καμιά τάξη έτρεχαν να σωθεί ο καθένας μέσα σε σύγχυση…

…. Ένα μεγάλο πλήθος άνδρες και γυναίκες, που όλο και μεγάλωνε από τους κυνηγημένους, στράφηκε προς τον πιο μεγάλο ναό της Πόλης, που ονομάζεται Αγια Σοφιά.

Μαζεύτηκαν εδώ άνδρες, γυναίκες και παιδιά…



Σε λίγο όμως πιάστηκαν από τους Τούρκους χωρίς αντίσταση. Πολλοί άνδρες σκοτώθηκαν μέσα στο ναό από τους Τούρκους...

Αλλοι πάλι σ’ άλλα μέρη της Πόλης πήραν τους δρόμους χωρίς να ξέρουν για που.

Σε λίγο άλλοι σκοτώθηκαν, άλλοι πιάστηκαν και πολλοί όμως από τους Ελληνες φάνηκαν γενναίοι° αντιστάθηκαν και σκοτώθηκαν, για να μη δουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους σκλάβους.




Σε όλη την Πόλη τίποτε άλλο δεν έβλεπες παρά αυτούς που σκότωναν και αυτούς που σκοτώνονταν, αυτούς που κυνηγούσαν και κείνους που έφευγαν...”

( Λαόνικος Χαλκοκονδύλης, “Απόδειξις ιστοριών”)


Εάλω η Πόλις…
===============

Η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης άρχισε επίσημα στις 7 Απριλίου του 1453.

Όμως οι προετοιμασίες είχαν αρχίσει τον Ιανουάριο του ίδιου έτους με την μεταφορά των κανονιών και τον Μάρτιο με την έλευση του Οθωμανικού στρατού κάτω από τα τείχη της Πόλης.

Οι πολιορκητές ανέρχονταν σε 150.000 στρατιώτες και πλαισιώνονταν από τεχνίτες, εργάτες, υπηρέτες, κλπ. και μεγάλο πλήθος ατάκτων.

Ηταν άριστα οργανωμένος και εκπαιδευμένος και φανατισμένος από τους δερβίσηδες (Τούρκους μοναχούς), που κυκλοφορούσαν στο στρατόπεδο και τόνωναν την πολεμική ορμή του πλήθους. Ο πολεμικός στόλος αποτελούμενος από 400 πλοία έφθασε στο Βόσπορο στις 12 Απριλίου.

Ο Μωάμεθ έστησε τη σκηνή του απέναντι από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού.

Για τον αποκλεισμό της πόλης χρησιμοποίησαν τα κάστρα που είχαν χτίσει στις δυο πλευρές του Βοσπόρου, το Ανατολού και το Ρούμελη…


H Κωνσταντινούπολη το 1450

Μέσα από τα τείχη η κατάσταση ήταν πολύ διαφορετική. Η Κωνσταντινούπολη είχε χάσει όλη τη λάμψη του παρελθόντος.

Ηταν μια ερειπωμένη πόλη, που μόνο το Παλάτι, ο Ιππόδρομος, και οι μεγάλες εκκλησίες θύμιζαν το λαμπρό παρελθόν.

Ο πληθυσμός της δεν ξεπερνούσε τα 50.000 άτομα. Οι Βυζαντινοί στρατιώτες ανέρχονταν σε 5.000 και 2.000 οι ξένοι, κυρίως Γενουάτες και Βενετοί. Μάλιστα 700 Γενουάτες είχαν φθάσει με δυο καράβια στις 26 Ιανουαρίου 1453 και αρχηγό τον έμπειρο Ιωάννη Ιουστινιάνη. Τα τείχη είχαν επισκευαστεί βιαστικά, και εκβαθύνθηκε η τάφρος. Συγκεντρώθηκαν τρόφιμα, ενώ τα κειμήλια των εκκλησιών δόθηκαν για να κοπούν νομίσματα και να πληρωθούν οι στρατιώτες. Επίσης είχαν σταλεί επιστολές βοήθειας σε όλους τους χριστιανούς ηγεμόνες. Οι Γενουάτες στα τείχη του Γαλατά έμειναν ουδέτεροι και δεν βοήθησαν καθόλου στην άμυνα της πολης.

Η τουρκική επίθεση άρχισε με βολές πυροβολικού, που άνοιγαν τρύπες στα τείχη, τις οποίες όμως κατάφερναν να κλείσουν οι αμυνόμενοι. Οι Τούρκοι προσπάθησαν να σπάσουν την αλυσίδα του Κερατίου κόλπου, αλλά δεν τα κατάφεραν . Μάλιστα στις 20 Απριλίου κατόρθωσαν να περάσουν ένα βυζαντινό και τρία γενουατικά καράβια με αρχηγό τον Φλαντανελλά διαλύοντας την αντίσταση των Τούρκων.

Δυο μέρες αργότερα οι Οθωμανοί κατασκεύασαν διόλκο δώδεκα χλμ. από τον Βόσπορο στον Κεράτιο και πέρασαν με αυτό τον τρόπο 70 πλοία στον Κεράτιο κόλπο.

Στις 21 Μαίου ο Μωάμεθ ζήτησε την παράδοση της πόλης και υπόσχονταν στον Κωνσταντίνο και σε όσους ήθελαν ότι θα μπορούσαν να φύγουν ελεύθεροι από την πόλη.

Ο Κωνσταντίνος πρότεινε να πληρώσει υψηλότερους φόρους υποτέλειας -πλήρωνε 300.000 ασημένια νομίσματα ετησίως-, αλλά να κρατήσει υπό την κατοχή του την Κωνσταντινούπολη:

“Το δε την πόλιν σοι δούναι, ούτ’ εμόν έστιν ούτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών”.

Στις 27 Μαίου άρχισε σφοδρός βομβαρδισμός.

Δυο μέρες αργότερα ξεκίνησε η τελική επίθεση σε πολλά μέρη των τειχών, αλλά με επίκεντρο την Πύλη του Αγίου Ρωμανού, διότι εκεί το τείχος είχε σχεδόν καταπέσει.

Στην τρίτη τουρκική έφοδο, ο Ιουστινιάνης τραυματίστηκε και αποσύρθηκε από τη μάχη. Η αποχώρησή του έφερε σύγχυση στους αμυνόμενους και οι Τούρκοι μπήκαν στην Πόλη. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ’, ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, έπεσε στα τείχη σαν απλός στρατιώτης. Η

Πόλις εάλω!

Μετά την άλωση...

Τις τρεις πρώτες ημέρες μετά την Αλωση οι Τούρκοι στρατιώτες κατέστρεφαν και λεηλατούσαν την Πόλη. Ολοι οι χριστιανοί εξανδραποδίστηκαν.

Μόνον λίγοι Κωνσταντινουπολίτες κατόρθωσαν να διαφύγουν με πλοία από τον Κεράτιο κόλπο, διότι οι ναύτες των οθωμανικών πλοίων μετείχαν στη λεηλασία της πόλης.

Ο Μωάμεθ μπήκε στην Πόλη και προσευχήθηκε στην Αγία Σοφία, τον κύριο χριστιανικό ναό της πόλης, που είχε χτιστεί από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό το έτος 532. Η Αγία Σοφία μετατράπηκε σε τζαμί.

Την ίδια ημέρα οι Γενουάτες του Γαλατά δήλωσαν υποταγή στον Μωάμεθ και εκείνος για να τους ανταμείψει τους παραχώρησε προνόμια.

Τις επόμενες ημέρες ο Μωάμεθ διευθέτησε τα σημαντικότερα προβλήματα που είχαν ανακύψει μετά την Αλωση.

Εκτέλεσε όλους τους επιφανείς Βυζαντινούς, ακόμη και τον μέγα δούκα Λουκά Νοταρά, που είχε δηλώσει πριν την Αλωση ότι προτιμούσε τους Οθωμανούς από τους Λατίνους, διόρισε ένα προσωρινό διοικητή (σούμπαση) της πόλης και ηγέτες σε όλες τις θρησκευτικές κοινότητες του κράτους του.
Νέος Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης εκλέχθηκε ο Γεώργιος Σχολάριος (ως Γεννάδιος Β’), ο μέχρι τότε αρχηγός των ανθενωτικών, στον οποίο ο Μωάμεθ έδωσε τόσα προνόμια, ώστε ουσιαστικά τον κατέστησε και πολιτικό ηγέτη των χριστιανών ορθοδόξων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Όταν επέστρεψε στην Αδριανούπολη εκτέλεσε και τον βεζίρη Τσανταρλί Χαλίλ, που είχε αντιταχθεί στην πολιορκία της Πόλης και τον αντικατέστησε με τον Ζαγάνο Μεχμέτ πασά.
Από την Πόλη στην Ισταμπούλ

Μετά την Αλωση ο Μωάμεθ μετέφερε την πρωτεύουσα του Οθωμανικού κράτους από την Αδριανούπολη στην Κωνσταντινούπολη.
Όμως η πόλη ήταν ερειπωμένη και ερημωμένη, αφού τα δυο 24ωρα μετά την Αλωση σφαγιάστηκαν περίπου 30.000 κάτοικοί της. Ετσι μια από τις πρώτες ενέργειες του Μωάμεθ Β’ ήταν να φέρει εποίκους στη νέα πρωτεύουσα από άλλες περιοχές του κράτους.

Πρώτα έφερε Τούρκους κυρίως από την περιοχή της Προύσας και αμέσως μετά Ελληνες από τη Θράκη. Οι Ελληνες συγκεντρώθηκε στις συνοικίες Φανάρι, Πύλη της Αδριανούπολης και Ψαμαθιά.
Όμως εκτός από Ελληνες και Τούρκους στην Κωνσταντινούπολη εγκαταστάθηκαν με τη βία Αρμένιοι, δόθηκαν κίνητρα στους Εβραίους της Ευρώπης και της Ισπανίας να μετοικίσουν στην Κων/πολη, ενώ οι Γενουάτες παρέμειναν εγκατεστημένοι στη συνοικία του Γαλατά. Ετσι η Κωνσταντινούπολη απέκτησε ένα πολυεθνικό χαρακτήρα.

Το 1477 η απογραφή πληθυσμού έδειξε ότι

9.486 σπίτια κατοικούνταν από Τούρκους,

3.743 από Ελληνες,

1.647 από Εβραίους,

434 από Αρμένιους,

384 από Αρμένιους,

332 από Φράγκους (κυρίως Γενουάτες),

267 από Χριστιανούς της Κριμέας και

31 από τσιγγάνους.

Συνολικά οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης εκείνη την εποχή υπολογίζονταν σε 80.000 άτομα.

Ο Μωάμεθ στόλισε την Κωνσταντινούπολη όπως άρμοζε σε μια πρωτεύουσα.
Στο κέντρο έχτισε το ανάκτορό του (το Εσκί Σαράι, που κατεδαφίστηκε στη δεκαετία 1870-1880 για να χτιστεί το Υπουργείο Πολέμου και που στεγάζει πλέον το Πανεπιστήμιο).

Αργότερα έχτισε άλλο ανάκτορο στη συμβολή του Βοσπόρου με τον Κεράτιο κόλπο (το Γενί σαράι, που αργότερα ονομάστηκε Τοπ Καπί), το τζαμί Φατίχ στη θέση της Εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων (Χτίστηκε το 1463 από τον Μωάμεθ Β’ τον Πορθητή (Φατίχ).

Πρόκειται για κτίσμα χωρίς επιδράσεις από τη βυζαντινή αρχιτεκτονική, αντίθετα ενσωματώνει τα περισσότερα στοιχεία της ισλαμικής αρχιτεκτονικής. Με το Φατίχ τζαμί ήταν συνδεδεμένοι οκτώ μεντρεσέδες, οι καλύτερες θεολογικές σχολές της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Καταστράφηκε από πυρκαιά το 1766) και πολλά δημόσια ιδρύματα.

Ετσι μετά την Αλωση η Κωνσταντινούπολη γνώρισε και πάλι μια εποχή ευημερίας.
Εγινε η πρωτεύουσα μιας λαμπρής αυτοκρατορίας, της οθωμανικής, μόνο που τώρα πια δεν έλαμπε στο χριστιανικό κόσμο, αλλά στον οθωμανικό, ο οποίος άπλωσε την κυριαρχία του σε δυο ηπείρους, την Ευρώπη και την Ασία για τέσσερις αιώνες. Η Κωνσταντινούπολη ήταν το φυσικό κέντρο της.

Οι Πρωταγωνιστές
=====================

Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος

Τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, στο πρόσωπο του οποίου η λαική παράδοση έπλασε το μύθο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, που θα ξαναζωντανέψει, όταν η Κωνσταντινούπολη θα ξαναγυρίσει στην κατοχή των Ελλήνων.

Γεννήθηκε το 1405. Ηταν ο τέταρτος γιος του Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου και της Ελένης Δραγάση, πριγκίπισσας της Σερβίας. Όταν ήταν ακόμη νεαρός, ο πατέρας του Μανουήλ του είχε αναθέσει τη διοίκηση πόλεων του Ευξείνου Πόντου. Ξαναγύρισε στην Ελλάδα το 1427 όπου ανέλαβε με επιτυχία της δεσποτεία της Βοστίτσας. Η δεσποτεία του ήταν ένας διαρκής αγώνας κατά των Φράγκων και των Τούρκων.

Στο διάστημα 1435-1441 μετέβη στην Ιταλία, όπου μετείχε στις επιτροπές των Βυζαντινών, που προσπαθούσαν να πετύχουν την ένωση των Εκκλησιών (Ορθοδόξων-Καθολικών).
Τον Οκτώβριο του 1443 ανέλαβε δεσπότης του Μιστρά. Σκοπός του ήταν να δημιουργήσει ένα ισχυρό κράτος με κέντρο την Πελοπόννησο και πρωτεύουσα τον Μιστρά. Οικοδόμησε τα τείχη του Εξαμιλίου στον Ισθμό της Πελοποννήσου, και επέκτεινε το δεσποτάτο του κατακτώντας τη Βοιωτία και τη Φωκίδα.

Όμως ο Μουράτ Β’ οργάνωσε μια μεγάλη εκστρατεία εναντίον του. Κατέστρεψε το φρούριο στο Εξαμίλιο, την Κόρινθο και την Πάτρα. Ο Κωνσταντίνος αναγκάστηκε να ζητήσει ειρήνη και να γίνει φόρου υποτελής στον Τούρκο σουλτάνο.
Τον Οκτώβριο του 1448 ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Η’ πέθανε και ο λαός και η εκκλησία εξέλεξαν νέο αυτοκράτορα τον Κωνσταντίνο. Το βυζαντινό κράτος που παρέλαβε αποτελούνταν ουσιαστικά από την ίδια την Πόλη, κάποιες πόλεις στον Εύξεινο Πόντο και κάποια νησιά του Αιγαίου.

Ο Κωνσταντίνος κατανοώντας ότι ο νέος Οθωμανός σουλτάνος, Μωάμεθ, επιζητούσε την κατάληψη της Πόλης, περίμενε βοήθεια από τη Δύση υπενθυμίζοντας την ένωση των Εκκλησιών. Όμως σημαντική βοήθεια δεν έφτασε ποτέ.
Επισκεύασε βιαστικά τα τείχη της Πόλης, από τα οποία περίμενε ότι θα αποκρούσουν και αυτή τη φορά την επίθεση των εισβολέων. Όμως το βαρύ πυροβολικό του Μωάμεθ προξένησε μεγάλα ρήγματα στα τείχη.

Η Πόλη έπεσε στις 29 Μαίου 1453 και ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ προτίμησε να πέσει ως απλός στρατιώτης στο πεδίο της μάχης, παρά να διαφύγει.

Μωάμεθ Β’ ο Πορθητής (1432-1481)

Σουλτάνος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, έμεινε στην ιστορία ως ο Πορθητής της Κωνσταντινούπολης και της κατάλυσης της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Διαδέχθηκε τον πατέρα του Μουράτ Β’ σε ηλικία 12 ετών το 1444. Όμως τα χριστιανικά κράτη της Ευρώπης, η Ουγγαρία, η Βλαχία, η Βενετία, βλέποντας την παρουσία ενός άπειρου σουλτάνου επικεφαλής των Οθωμανών δημιούργησαν στρατιωτικό συνασπισμό και ξεκίνησαν πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον του.

Ο Μεγάλος Βεζύρης Τσανταρλί Χαλίλ επεδίωξε και πέτυχε την επάνοδο του πατέρα του Μουράτ Β’, ο οποίος και νίκησε το χριστιανικό στρατό. Όταν ο Μουράτ πέθανε το 1451, ανέβηκε και πάλι στο θρόνο ο Μωάμεθ.
Ονειρο του νεαρού σουλτάνου ήταν η δημιουργία μιας αυτοκρατορίας παρόμοιας με εκείνη των Ρωμαίων. Αλλωστε το Οθωμανικό κράτος χρειαζόταν μια πρωτεύουσα αντάξια της έκτασης και της δύναμής της. Επίσης στην πόλη αυτή είχαν βρει καταφύγιο πολλοί διεκδικητές του οθωμανικού θρόνου. Ετσι έθεσε στόχο του την άλωση της Κωνσταντινούπολης.

Εκλεισε συνθήκη με την Ουγγαρία και τη Βενετία και έχτισε οχυρό για τον έλεγχο του Βοσπόρου, το Ρούμελι Χισσάρ, ενώ έφερε στόλο και κανόνια. Η πολιορκία ξεκίνησε στις 6 Απριλίου 1453. Ο μεγάλος βεζύρης Τσανταρλί Χαλίλ ήταν αντίθετος στην άλωση της Πόλης.

Η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Οθωμανών στις 29 Μαίου 1453 ύστερα από γενική επίθεση και λεηλατήθηκε σκληρά. Ο σουλτάνος εισήλθε στην Πόλη την επόμενη ημέρα, πήρε τον τίτλο του Πορθητή (Fatih) και μετέτρεψε την Αγιά Σοφιά σε τζαμί.

Προσπάθησε να ξαναδώσει στην Κωνσταντινούπολη (την οποία μετονόμασε σε Ισταμπούλ, από το ελληνικό “Εις την Πόλιν”) την χαμένη της αίγλη κατασκευάζοντας παλάτια, τζαμιά, αγορές και εποικίζοντάς της με πληθυσμό από τις άλλες πόλεις που καταλάμβανε.

Πρόσθεσε στους τίτλους του αυτόν του Ρωμαίου Καίσαρα. τα επόμενα χρόνια έκανε πολλούς πολέμους, κατέλαβε και τα τελευταία υπολείμματα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και πολλά εδάφη από τα γειτονικά κράτη.

Αναδιοργάνωσε τη διοίκηση του κράτους τοποθετώντας δικούς του ανθρώπους σε όλες τις θέσεις κλειδιά. Ετσι όρισε Μεγάλο Βεζύρη τον Ζαγάνο Μεχμέτ πασά, υποστήριξε ως Οικουμενικό Πατριάρχη τον ανθενωτικό Γεώργιο Σχολάριο -Γεννάδιο Β’-, εγκατέστησε Εβραίο μεγάλο ραβίνο και Αρμένιο πατριάρχη.

Δεν διακρινόταν για την ευσέβειά του στην ισλαμική πίστη, αντίθετα θαύμαζε την τέχνη της δυτικής Ευρώπης και συγκέντρωσε στην αυλή του πλήθος Ευρωπαίων καλλιτεχνών.

Δήμευσε πολλά εκκλησιαστικά κτήματα και τα έδωσε σε αξιωματικούς -τους σπαχήδες-. Επέβαλλε σειρά νέων φόρων στο εξωτερικό εμπόριο με αποτέλεσμα να περάσει το μεγαλύτερο μέρος του στα χέρια των Οθωμανών.

Πέθανε το 1481 σε ηλικία 49 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του Βαγιαζήτ Β’.


http://ellas2.wordpress.com

read more “Κωνσταντινούπολη ! Η Πόλη των πόλεων, η μεταξύ των δύο κόσμων Ανατολής και Δύσης ευρισκόμενη…”

19 Μαίου Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Πως μπορούμε να ξεχάσουμε;

Επιτέλους τους ξεριζώσαμε... Enfin, nous avons réussi à les déraciner... 
(Κεμάλ Ατατούρκ, 13 Αυγούστου 1923) (Kémal Atatürk 13 aout 1923) 

Ενενήντα και πλέον γενιές και 3000 χρόνια παραμονής σ’ εκείνη τη γωνιά του πλανήτη φαίνεται δεν ήταν αρκετή για να ριζώσουμε στα χώματα εκείνα. Από τα μέσα του 1919 μια νέα μέρα ξημέρωσε για τον ελληνισμό του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Κι αυτή την μέρα την ξεκίνησαν οι πρόγονοί μας. Ήρθαν σαν πρόσφυγες, πεινασμένοι, άρρωστοι, φοβισμένοι και φτωχοί.

Φτωχοί από οικογένεια, φτωχοί από φίλους, φτωχοί από σπίτια, περιουσίες και υπάρχοντα. Δούλεψαν σκληρά, μάθανε στα παιδιά τους γράμματα, ασχολήθηκαν με τα προβλήματα της κοινωνίας και κατάφεραν να ...
ενσωματωθούν πλήρως με το ντόπιο ελληνικό στοιχείο. Ας μην ξεχνάμε πως εδώ είμαστε 3-4 γενιές και πίσω μας, στον ΠΟΝΤΟ, στη Μ. ΑΣΙΑ, αφήσαμε νεκρούς 90 γενεών. Εδώ είμαστε λίγοι, ΕΚΕΙ είμαστε πολλοί.... 1

9 Mai : Journée de mémoire du génocide du Pont Euxin 19 Μαίου Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού

"Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.. " 
"Το Έθνος κι αν σκλαβώθηκε, θ' αναστηθεί και πάλι.. ". 

Ελληνική Διασπορά Γαλλίας. 

read more “19 Μαίου Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Πως μπορούμε να ξεχάσουμε;”

Mάνη: Προσκύνημα στον Άγιο Γεώργιο στο Μακρύναρο

Από το http://www.pireasnews.gr/

Σε  όλη την Ελλάδα και βέβαια στη  Λακωνία ο Άγιος  Γεώργιος λατρεύεται με διάφορα έθιμα  και ιδιαιτερότητες που ταιριάζουν σ’ έναν «στρατιωτικό - πρωτοκλασάτο» Άγιο τής Ορθοδοξίας μας. Δεν θα μπορούσε να εξαιρείται η «πολεμική» Μάνη!
Στις 27 Απριλίου 2011 ένα προσκύνημα τού Αϊ-Γιώργη φέρνει τους προσκυνητές, όπως και κάθε χρόνο, ψηλά στο βουνό, σε μια ανατολική πλαγιά του Σαγγιά (της νότιας οροσειράς τού Ταϋγέτου που απολήγει στο Ταίναρο), σε έναν παλαιότατο μεγαλιθικό οικισμό τής Μάνης, τον Μακρύναρο, με εκπληκτική θέα στον όρμο τής αρχαίας Τευθρώνης (Κότρωνα) και το Λακωνικό κόλπο, αλλά και στα απάτητα βουνά!

 Ένα χωριό –στο ύψος των σημερινών οικισμών, Φλομοχωρίου, Ζούδας, Αργυλιά, Δρυμού- απ’ αυτά που οι ειδικοί επιστήμονες ονομάζουν «παλαιομανιάτικους οικισμούς ή παλαιόχωρες» και τα σπίτια τους «κολλοσόσπιτα», τοποθετούν δε την δημιουργία τους στο Μεσαίωνα, στα χρόνια που στις θάλασσές μας πρωτοεμφανίστηκαν οι Άραβες πειρατές, οι γνωστοί σαν Σαρακηνοί ή Αγαρηνοί. Κάποιοι άλλοι όμως ερευνητές κάνουν λόγο για σχέση των οικισμών αυτών με τα Μυκηναϊκά χρόνια…

Ο Μακρύναρος! Ένα χωριό που σε προκαλεί να το «εξερευνήσεις», να το «ανακαλύψεις» και να βρεις τα μυστικά που φυλάσσουν τα ερείπια του!

Στον Μακρύναρο  τής Ανατολικής (Προσηλιακής) Μάνης έφτασαν και φέτος με κοπιαστική προσπάθεια -μέσω καλοδιατηρημένων μονοπατιών και καλντεριμιών- εκατοντάδες προσκυνητές, παρά την εργάσιμη μέρα… 

Παρακολούθησαν με κατάνυξη τη Θεία Λειτουργία και την περιφορά της Εικόνας του Αγίου στον μεγαλιθικό, παλαιότατο και εικονογραφημένο ναό του Αϊ-Γιώργη, από τον ιερέα Δημήτριο Λεκκαράκο και τους ψάλτες, έλαβαν το Αντίδωρο και τον Άρτο.

 Στη συνέχεια δροσίστηκαν κάτω από την κοντινή υπεραιωνόβια βελανιδιά για να απολαύσουν το κοινό «τραπέζι», με καλομαγειρεμένο –στον ίδιο χώρο, από ικανότατες Μανιάτισσες μαγείρισσες- κοκκινιστό κατσικάκι με μακαρόνια, κρασί, δίπλες και παραδοσιακά γλυκά…

Παράλληλα οι προσκυνητές συμμετείχαν και στην κεφάτη «δημοπρασία» για την ενίσχυση των έργων εξωραϊσμού που γίνονται κατ’ έτος εδώ για να ‘ναι εύκολη η πρόσβαση. 
Όλοι οι προσκυνητές πραγματικά μια οικογένεια!
Τα έθιμα στον Αϊ-Γιώργη, στο Μακρύναρο, τηρούνται  από πολλές-πολλές δεκαετίες, με «συντονιστές»  μέλη τής οικογένειας Δημακόγιαννη, κλάδο τής πολυπλόκαμης και πολυπρόσωπης πατριάς των Λεκκιάνων τής Προσηλιακής Μάνης.
- Ο Αϊ-Γιώργης ο Τροπαιοφόρος, ας μας βοηθήσει όλους να ‘μαστε όλοι γεροί και του χρόνου στο Μακρύναρο… ή όπου αλλού δοξάζεται το άγιο όνομά Του…


Σημείωση του Αρχισυντάκτη μας:
Η γοητεία που ασκεί το όνομα Μάνη είναι μεγάλη για τους ταξιδευτές και τους λάτρεις των απόμακρων περιοχών, αλλά και για όσους καταγόμαστε(Μανιάτης εκ μανογεννιάς) από  αυτόν τον ιερό τόπο.
Ο Γ. Φτέρης γράφει ότι η Μάνη είναι ο τόπος όπου «οι άνθρωποι κληρονομάνε αυτή τη φοβερή τιμιότητα: να θυμούνται. 
Και να μη λησμονάνε ποτέ τίποτα, ούτε το καλό ούτε το κακό».
 Συνώνυμο της αγριάδας, της απομόνωσης αλλά και της ιδιαιτερότητας ανά τους αιώνες, παραμένει ένα αρκετά άγνωστο μέρος, ακόμα. 
Απλωμένη στους πρόποδες του Ταύγετου, από την Καλαμάτα μέχρι τους βράχους του ακρωτηρίου Ταίναρου και το Γύθειο, η Μάνη έχει πολλά πρόσωπα.
Ένα από αυτά είναι και ο παλαιότατος οικισμός του Μακρύναρου, όπου τιμάται κάθε  χρόνο, αδιάλειπτα, ο θαυματουργός Άγιος Γεώργιος ο Μακρυναριώτης. Εδώ ο χρόνος έχει σταματήσει και κυριολεκτικά οι επισκέπτες-προσκυνητές αισθάνονται ότι μεταφέρονται χρονικά πολλούς αιώνες πίσω..
Προσωπικά επισκέπτομαι για να προσκυνήσω τον θαυματουργό Άγιο Γεώργιο με κάθε ευκαιρία, και τρέφω μεγάλο θαυμασμό για την οικογένεια Δημακόγιαννη που συντονίζει και επιμελείται  όλες τις προετοιμασίες για την ετήσια καθιερωμένη γιορτή του Αγίου.Πραγματικά, τους αξίζουν συγχαρητήρια!

Επίσης επιθυμώ να ευχαριστήσω θερμά τον εκδότη της Εφημερίδας "Αδούλωτη Μάνη" και έναν εκ των συντονιστών, τον  Γεώργιο Δημακόγιαννη για τις χρήσιμες και κατατοπιστικές πληροφορίες από το αρχείο της εφημερίδας του, για την ιστορία του οικισμού και του ναού του Αγίου Γεωργίου στο Μακρύναρο της Μέσα Μάνης.

Σταύρος Λιλόγλου

read more “Mάνη: Προσκύνημα στον Άγιο Γεώργιο στο Μακρύναρο”

Ποδοσφαιρικὴ ὁμάδα "Πόντος": Ἀπαγχονίστηκαν, γιὰ νὰ τιμήσουν τὴ φανέλα τους

Στα ὄνειρά μου ἔρχεται συχνὰ ἡ μακρινὴ φωνὴ τῆς μάνας τρελῆς στοὺς ἔρημους δρόμους καὶ μὲ ρωτάει μὲ παράπονο ἂν κλαῖνε ἀκόμα τὰ ματοπήγαδα.
Μὲ ρωτάει γιὰ κάποιους πραγματικοὺς ἥρωες τοῦ ποδοσφαίρου. Ἦταν παιδιὰ τῆς γὴς τοῦ Πόντου. Δὲν ἔπαιξαν πότε σὲ μεγάλες ὀργανώσεις. Δὲ λατρεύτηκαν ποτὲ ὡς θεοὶ ἀπὸ τὸ ἀφιονισμένο πλῆθος, δὲν εἶδαν ποτὲ τοὺς ὀπαδοὺς νὰ γεμίζουν πλατεῖες καὶ νὰ κλείνουν δρόμους γιὰ νὰ ἐκδηλώσουν τὴν ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια τοὺς (τί χυδαῖες ποὺ φαίνονται, ὁρισμένες φορές, οἱ λέξεις).


Οἱ ἥρωες (ἂν ἀκόμα ἔχουν, ἀκόμα, νόημα οἱ λέξεις) τῆς ὁμάδας «Πόντος» ἦταν ...καθηγητές, μαθητὲς καὶ ἀπόφοιτοί του κολεγίου Ἀνατολία τῆς Μερζιφούντας.


Οἱ μαθητὲς ἀποφάσισαν νὰ τιμήσουν τὴ φανέλα τους καὶ γὶ αὐτό, παρὰ τὴν τρομοκρατία καὶ τὶς ἀπειλὲς τῶν Κεμαλικῶν, ἀγωνίστηκαν μὲ ἐμφάνιση ποὺ θυμίζει τὴ γαλανόλευκη (ἄσπρες καὶ γαλάζιες ρίγες) καὶ στὴ μέση τὸ γράμμα Π. Αὐτὸ θὰ ἀποτελέσει τὴ βασικὴ κατηγορία τῶν Κεμαλικῶν, οἱ ὁποῖοι θὰ ὁδηγήσουν τοὺς Ἕλληνες ἀθλητὲς στὸ «δικαστήριο» μὲ τὴν κατηγορία τῆς ἐσχάτης προδοσίας (12 Φεβρουαρίου 1921) καὶ τὸν Ἰούνιο τοῦ ἴδιου χρόνου θὰ ἀπαγχονιστοῦν στὴν Ἀμάσεια.


Ἡ μάνα τρελὴ στοὺς ἔρημούς τους δρόμους μὲ ρωτάει ἀπεγνωσμένα ἂν μιλᾶνε γιὰ αὐτοὺς τοὺς ἥρωες τοῦ ποδοσφαίρου καὶ τῆς πατρίδας στὶς δεκάδες τηλεοπτικὲς καὶ ραδιοφωνικὲς ἐκπομπές. Μήπως ἀναφέρουν ἕνα μονόστηλο οἱ δεκάδες ἀθλητικὲς ἐφημερίδες ἢ τοὺς...


μνημονεύουν ὅλα ἐκεῖνα τὰ τέρατα τῆς μνήμης, ποὺ θυμοῦνται ἀκόμα καὶ τὸ δευτερόλεπτο ποὺ σημειώθηκε κάποιο γκόλ, σὲ κάποιον ἀγώνα, πρὶν τριάντα χρόνια (ἦταν, βλέπετε, πολὺ σοβαρὸ γεγονὸς γιὰ τὴ μετέπειτα ζωή τους). Μήπως κάποια κινηματογραφικὴ ταινία; κάποιο βιβλίο; ἢ ἔστω κάποιο τραγουδάκι τοὺς ἀναφέρει;


Κατεβάζω ντροπιασμένος τὸ κεφάλι μου.
Μοῦ λέει καὶ μοῦ ξαναλέει τὰ ὀνόματα, μήπως καὶ τὰ ἔχω ἀκούσει σὲ κάποια ἰαχὴ τῶν φιλάθλων


- Γ. Θεοχαρίδης,
- Χ. Γεωργίου,
- Α. Συμεών,
- Α. Παυλίδης,
- Σ. Ἀνανιάδης


Κατεβάζω ἀκόμα πιὸ ντροπιασμένος τὸ κεφάλι μου.


Τότε ἐκείνη ἀνεβάζει τὸ τόνο τῆς φωνή της καὶ ὠρύεται: «Τί ἠρωικότερο ἔχει νὰ ἐπιδείξει τὸ Ἑλληνικὸ καὶ τὸ παγκόσμιο ποδόσφαιρο ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς ἥρωες; 
Καλὰ οἱ ξένοι, ἀλλὰ τί θὰ πείραζε, ὅλες τὶς ἑλληνικὲς ὁμάδες, νὰ ἀγωνιστοῦν γιὰ μία μόνο ἀγωνιστική, μὲ ἕνα περιβραχιόνιο μὲ τὸ γράμμα Π»;
Κατεβάζω καὶ ἄλλο τὸ κεφάλι μου.


Κάθε 19 Μαΐου, ἡμέρα μνήμης τῆς γενοκτονίας τῶν Ποντίων, θὰ ξανάρθει ἡ μάνα τρελὴ στοὺς ἔρημούς τους δρόμους καὶ μὲ τὸν ἀλαφροΐσκιωτο τρόπο της θὰ μὲ ξαναρωτήσει: «γιατί κλαῖν τὰ ματοπήγαδα;» καὶ ἀκόμα δὲν ἔχω βρεῖ ἀπάντηση. 
Μήπως κανένας ἀπὸ σᾶς γνωρίζει;
tromaktiko.blogspot

read more “Ποδοσφαιρικὴ ὁμάδα "Πόντος": Ἀπαγχονίστηκαν, γιὰ νὰ τιμήσουν τὴ φανέλα τους”

Η ΠΕΝ προσκαλεί τον Σάββα Καλεντερίδη στη Νίκαια

Η Πνευματική Εστία Νίκαιας [ Π.Ε.Ν. ] οργανώνει αυτή τη Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011 στις 20:15, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου Νίκαιας - Αγ. Ι. Ρέντη εκδήλωση με θέμα “Η Ελλάδα ως Πολιτιστική Υπερδύναμη. Η Ιστορία και ο Πολιτισμός ως εργαλεία άσκησης πο- λιτικής και διπλωματίας”.
Την ομιλία θα κάνει μια σπουδαία Ποντιακή προσωπικότητα, πρώην Κατάσκοπος της ΕΥΠ στην Τουρκία, ο συνοδός του Αμπντουλάχ Οτζαλάν στην αποστολή του στην Κένυα, παραιτηθείς Αντι- συνταγματάρχης Σάββας Καλεντερίδης.






Το halkidona.gr είχε την τιμή να συναντηθεί μαζί του πριν μερικές ημέρες, στο βιβλιοπωλείο του στη Φιλελλήνων, όπου του ζητήσαμε να μας απαντήσει σε ορισμένα μας ερωτήματα. Η συνομιλία μας ήταν πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα. Αναμένουμε να τον ακούσουμε λεπτομερώς και στην εκδήλωση της ΠΕΝ.




Βιογραφικό
Ο Σάββας Καλεντερίδης γεννήθηκε το 1960 στη Βέργη Σερρών. Εκεί πέρασε τα παιδικά του χρό- νια. Αγροτοκτηνοτροφική η οικογένειά του, προσφυγική. Πόντιοι οι πρόγονοι. Ξεριζώθηκαν από τον τόπο τους το 1914, αμέσως μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, τότε που ξεκίνησαν οι διω- γμοί και η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.


Στα 17 του εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1981, ως ανθυπίλαρχος.


Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες των τεθωρακισμένων, των καταδρομών και σε κρίσιμες θέσεις στο εξωτερικό.


Τον Φεβρουάριο του 1999, ο Σάββας Καλεντερίδης είχε τον βαθμό του ταγματάρχη. Τυπικά ανή- κε στα Τεθωρακισμένα, αλλά ήταν από καιρό ενταγμένος στο δυναμικό της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Αποστολή του η συλλογή κ επεξεργασία πληροφοριών που αφορούσαν την Τουρ- κία.


Μεταξύ άλλων του ανατέθηκε και η επικίνδυνη αποστολή να συνοδεύσει τον Αμπντουλάχ Ο- τσαλάν, ηγέτη του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος PKK, από την Ελλάδα στην Κένυα. Από εκεί έπρεπε να τον φυγαδεύσει σε τρίτη χώρα, για να τον γλιτώσει από τους Τούρκους διώ- κτες του, οι οποίοι επιζητούσαν τη σύλληψη του ανθρώπου που “επιβουλευόταν την εδαφική ακεραιότητα” της γείτονος. Εκεί ο Έλληνας κατάσκοπος είδε μπροστά στα μάτια του να διαδρα- ματίζεται ένα [στημένο] γεωπολιτικό παιχνίδι παγκοσμίων διαστάσεων. Ένα αληθινό θρίλερ.


Στις 2 Φεβρουαρίου 1999 ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν βρίσκεται στην Κένυα και κρύβεται στην ελλη- νική πρεσβευτική κατοικία μαζί με τους συντρόφους του. Τον συνοδεύει και ο Έλληνας ταγμα- τάρχης της ΕΥΠ Σάββας Καλεντερίδης ως σωματοφύλακάς του. Την ίδια μέρα η κυβέρνηση της Άγκυρας καλεί τους πρεσβευτές της Σερβίας, της Νορβηγίας και του Βελγίου και τους ζητά να μη δεχτούν τον Οτζαλάν, ο οποίος εκείνη τη χρονική στιγμή είναι άγνωστο πού βρίσκεται. Στις 13 Φεβρουαρίου στην Κένυα φτάνει ο έλληνας δικηγόρος τον Οτζαλάν Φ. Κρανιδιώτης, ο οποίος συ- ζητά με τον Κούρδο ηγέτη και τον Έλληνα πρέσβη. Αντιλαμβανόμενος τη σοβαρότητα της κατά- στασης, επιστρέφει στην Ευρώπη για να ζητήσει βοήθεια. Ο Οτζαλάν σκέφτεται να παραδοθεί στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Οι πρώτες πρωινές ώρες της 16ης Φεβρουαρίου βρίσκουν τον κούρδο ηγέτη να μεταφέρεται με χειροπέδες στην Τουρκία με ένα ιδιωτικό αεροσκάφος. Όλα όσα έγιναν και αφορούν στη σύλληψή του παραμένουν άγνωστα. Η Άγκυρα πανηγυρίζει και στα Μ.Μ.Ε. κυκλοφορούν βίντεο της μεταφοράς του. Το μοναδικό ίσως φως στο σκοτάδι παραμένει ως σήμερα το βιβλίο του Σάββα Καλεντερίδη “Παράδοση Οτσαλάν, Η ώρα της αλήθειας”.


Όταν τελείωσε η περιπέτεια της Κένυας, υπέβαλε την παραίτησή του από τις Ένοπλες Δυνάμεις και από την ΕΥΠ ασφαλώς.


Από το φθινόπωρο του 2000 ίδρυσε και διευθύνει τον εκδοτικό οίκο Ινφο-Γνώμων.


Με το ψευδώνυμο Κώστας Νικοπολίδης μετέφρασε από τα τουρκικά και επιμελήθηκε την έκδο- ση του βιβλίου “Κράτος συμμορία”, Εκδόσεις Τουρίκη, ενώ μετέφρασε από τα τουρκικά και την “Έκθεση Σουσουρλούκ”, που συμπεριλήφθηκε στο ομώνυμο βιβλίο των Εκδόσεων Α.Α. Λιβάνη.


Σε συνεργασία με το ίδρυμα “Φίλοι Λαογραφικού Μουσείου Μέλπως Μερλιέ” συμμετείχε και προ- λόγισε την έκδοση του διπλού CD “Τραγούδια του Πόντου, Ηχογραφήσεις του 1930” και του CD “Τραγούδια από τις παράλιες πόλεις του Πόντου και της Μικράς Ασίας”.


Επιμελήθηκε επίσης της έκδοσης του δίτομου έργου “Ανάλυση της τουρκικής εξωτερικής πολι- τικής, Μύθος και πραγματικότητα”, του βιβλίου “Οι μειονότητες στην Τουρκία” και των ιστορι- κών ταξιδιωτικών οδηγών “Κάτω Ιταλία - Μεγάλη Ελλάδα”, “Σικελία”, “Ρόδος - Σύμη - Καστελόρι- ζο - Καρία - Λυκία”, “Χίος - Σμύρνη”, “Βουλγαρία - Ανατολική Ρωμυλία”, “Καππαδοκία - Κεντρική Ανατολία” και “Κωνσταντινούπολη - Μαρμαράς”.
Έγραψε τους ιστορικούς ταξιδιωτικούς οδηγούς “Κοζάνη, στην αγκαλιά των βουνών”, “Ιωνία, Σάμος - Έφεσος - Μίλητος - Πριήνη”, “Δυτικός Πόντος, Βιθυνία - Παφλαγονία” κ “Ανατολικός Πό- ντος, Κοτύωρα - Κερασούντα - Τραπεζούντα - Αργυρούπολη - Καρς”.


Αναλύσεις και άρθρα του Σάββα Καλεντερίδη, με κύριο θέμα την Τουρκία και άλλα περιφερειακά ζητήματα, έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες “Κυριακάκτικη Ελευθεροτυπία” κ “Παρόν” και στα περιοδικά “Άμυνα και διπλωματία”, “Απόρρητο Δελτίο” και “Διπλωματία”.


Σήμερα ο Σάββας Καλεντερίδης αποτελεί μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του Πο- ντιακού Ελληνισμού.




Απ’ ότι είμαι σε θέση να γνωρίζω, όταν άρχισε να ανεβαίνει η ένταση στα Ίμια, οι Τούρκοι στρα τηγοί είχαν συσκεφθεί στο τουρκικό επιτελείο και είχαν προβεί στην εκτίμηση ότι υπό τις συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την περίοδο, οι ίδιοι ήσαν εντελώς ανέτοιμοι να χειρι- στούν στρατιωτικά μια κρίση και οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις δεν ήταν σε θέση να διεξά- γουν έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο. Θα ήταν ολοκληρωτική καταστροφή γι’ αυτούς. Από την άλλη πλευρά, αν ήθελαν να θέσουν… θέμα αμφισβητούμενων νησιών, είχαν μια σειρά από άλ- λα νησιά να το κάνουν. Τα Ίμια ήσαν τα πλέον ακατάλληλα, αφού η Τουρκία τα είχε παραχω- ρήσει με συμφωνία στην Ιταλία και αυτή με τη σειρά της, τα παραχώρησε πάλι με συμφωνία στην Ελλάδα. Αυτός είναι και ο λόγος που λίγες μέρες μετά ο Τούρκος αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Ισ- μαήλ Χακκί Καράνταϊ, αναφερόμενος στην κρίση των Ιμίων, δήλωνε: “ Ήταν ένα στρατηγικό λάθος”.


Ο Σημίτης, πρωθυπουργός δύο ημερών, χωρίς ψήφο εμπιστοσύνης, δεν κατάφερε να χειρι- στεί αποτελεσματικά την κρίση και στην ουσία κρεμόταν από τις διαθέσεις των Αμερικανών. Από τη μια μεριά η Τουρκία, η οποία παρόλο που ήταν σε μειονεκτική θέση από πλευράς συσχετισμού δυνάμεων στην περιοχή, έθετε προκλητικά τελεσίγραφα προς την Ελλάδα με την απειλή βίας, και από την άλλη ένας άπειρος πρωθυπουργός, που δεν είχε λάβει ψήφο εμπι- στοσύνης. Ας δούμε όμως την κατάσταση.


Στα Ίμια ήμασταν σαφώς σε πλεονεκτική θέση, αφού, αφ’ ενός μεν είχαμε με το μέρος μας το διεθνές δίκαιο και αφ’ ετέρου ο συσχετισμός των ναυτικών δυνάμεων που είχαν καταπλεύσει στην περιοχή ήταν υπέρ ημών. Στην περιοχή, αλλά και σε ολόκληρο το Αιγαίο ο ελληνικός στόλος κυριαρχούσε. Στον Έβρο ήμασταν απολύτως ασφαλείς και σε σαφώς πλεονεκτική θέση, αφού γνωρίζαμε ότι οι Τούρκοι δεν μπορούσαν να κινήσουν ούτε ένα άρμα, λόγω των παρατεταμένων βροχοπτώσεων, που είχαν καταστήσει όλα τα δρομολόγια των αρμάτων αδι- άβατα. Την ίδια στιγμή όλες οι μονάδες του ελληνικού Δ΄ Σώματος Στρατού είχαν κινητοποι- ηθεί άμεσα και βρίσκονταν έγκαιρα στις θέσεις που προβλέπουν τα σχέδια, σε ποσοστό 100%. Σε επίπεδο προετοιμασίας και κινητοποίησης κρατικών μηχανισμών, ήμασταν μερι- κές μέρες μπροστά από τους Τούρκους, λόγω της διακλαδικής άσκησης “Αλέξανδρος - ’99”, που ήταν σε εξέλιξη. Από την άλλη πλευρά, τα δύο από τα τέσσερα αρματαγωγά των Τούρκων ήσαν εκτός ενεργείας για διάφορους λόγους, άρα οι Τούρκοι δε μπορούσαν να πραγματο- ποιήσουν αμφίβια επιχείρηση μεγάλης κλίμακας. Δεν μπορούσαν να κάνουν πόλεμο δηλαδή.


Και ενώ η Ελλάδα είχε το πλεονέκτημα σε επίπεδο στρατιωτικής δύναμης, δεχόταν από την Τουρκία προκλητικά τελεσίγραφα με την απειλή χρήσης βίας. Και αντί να διαπραγματευτεί πολιτικά την υπεροχή που είχε σε στρατιωτικό επίπεδο, τελικά, υποχώρησε. Τι να πεις! Κα- νείς δε θέλει πόλεμο, αλλά και κανείς δεν μπορεί να ακυρώνει την υπόσταση και τις βασικές αρχές λειτουργίας ενός κράτους. Και όταν ένα άλλο κράτος προσπαθεί να σου αποσπάσει πολιτικά οφέλη με απειλή χρήσης βίας, δεν υποχωρείς άτακτα, τη στιγμή μάλιστα που έχεις και το πλεονέκτημα στον τομέα αυτό.


Ανεξάρτητα με το ποιος και γιατί προκάλεσε την κρίση, τα Ίμια ήταν μια ευκαιρία να πάρουν οι Τούρκοι ένα ιστορικό μάθημα και να συμμορφωθούν με αυτά που επιβάλλει η διεθνής νομιμότητα και ο πολιτισμένος κόσμος. Και δεν υπονοώ φυσικά τον πόλεμο, αλλά τη σωστή διαχείριση της κρίσης, που θα ξεγύμνωνε τις αδυναμίες της Άγκυρας, που ήταν πολλές. Όλα αυτά όμως δεν μπορούσε να τα δει και να τα αξιολογήσει η νεοσύστατη κυβέρνηση και ο άπειρος, χωρίς ψήφο εμπιστοσύνης, πρωθυπουργός. Δεν μπόρεσε να δει την Ελλάδα και την ιστορία της και εξέλαβε τα γεγονότα ως μια συνωμοσία εναντίον του. Είδε το δένδρο και δεν είδε το δάσος.


από το βιβλίο του Σάββα Καλεντερίδη “Παράδοση Οτζαλάν - Η ώρα της αλήθειας”, το κεφάλαιο “Τα Ίμια και ο Οτζαλάν”






Πνευματική Εστία Νίκαιας
Δ. Καρακουλουξή 45, 184 50 Νίκαια
Τ: 210 4920980
F: 210 4913384
eMail: pen1958@gmail.com
http://www.halkidona.gr/

read more “Η ΠΕΝ προσκαλεί τον Σάββα Καλεντερίδη στη Νίκαια”

"Κρατάει από παλιά η Τουρκολαγνεία"... Αφιερωμένο στον "ημισέληνο" Μπουτάρη...(ΒΙΝΤΕΟ)

Από το http://epirus-ellas.blogspot.com/

Σήμερα κάνουμε αναδημοσίευση ένα παλιό μας άρθρο σχετικά με τον Μουσταφά Κεμάλ.
Είναι επίκαιρο όσο ποτέ... και το αφιερώνουμε στον Δήμαρχο της Θεσσαλονίκης!
Γράφαμε τότε! (5/2/2010)


Γράφει ο Τρύφωνας.
Μας έστειλαν μια πρόσκληση να παραστούμε στην παρουσίαση του βιβλίου "NUTUK, Ο ΜΕΓΑΣ ΡΗΤΟΡΙΚΟΣ".


Την παρουσίαση την κάνουν οι Εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ και το Εργαστήριο
Γεωπολιτισμικών Αναλύσεων του Ιονίου Πανεπιστημίου. Το βιβλίο είναι του Γκαζί Μουσταφά Κεμάλ και είναι μεταφρασμένο από την Τουρκική γλώσσα στην Ελληνική από το Εργαστηρίο Γεωπολιτισμικών Αναλύσεων του Ιονίου Πανεπιστημίου και ολοκληρώθηκε κάτω από την επιστημονική του διέυθυνση και επίβλεση από την Λέκτορα του Τμήματος Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών κ. Μάρω Μαυροπούλου.


Αυτο το βιβλίο "έγινε" γιατί...προμηθεύει την ελληνική πνευματική κοινότητα, την δημοσιογραφική κοινότητα και όλους τους πολίτες εκείνους που ενδιαφέρονται για μια πραγματικά επιστημονική γνώση της γείτονος, χωρίς προκαταλήψεις, με πολυτιμότατο υλικό: την ίδια τη σκέψη του ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας.


Ρε ΄σεις θα μας τρελάνετε τελείως; Τι τα... στέλνετε αυτά τα mail; Να παραστούμε σε παρουσίαση βιβλίου που έχει γράψει ποιός;
Ένας που γεννήθηκε από Αλβανό πατέρα και από Τουρκάλα μάνα και μπορεί να έχει και Eβραϊκή καταγωγή;


Ο σφαγέας του Ποντιακού και του Μικρασιατικού Ελληνισμού; Αυτός που υπήρξε ο ηθικός και φυσικός αυτουργός του αφανισμού με κάθε τρόπο 353.000 Ελλήνων Ποντίων; Ο σφαγέας των παππούδων μας;


Αυτός που το 1922 έσφαξε και έκαψε όλη τη Σμύρνη και τους Έλληνες και Αρμένους που ζούσαν εκεί; Η πυρπόληση της Σμύρνης από τα στρατεύματα του Κεμάλ, η σφαγή, η λεηλασία και γενικά η γενοκτονία ήταν ένα έγκλημα που σχεδιάστηκε και διαπράχτηκε εν ψυχρώ, με σκοπό την πλήρη απαλλαγή της Τουρκίας από τον Ελληνισμό. Τα θύματα της σφαγής στη Σμύρνη υπολογίσθηκαν σε 150.000.
Είναι ένας εγκληματίας πολέμου και όλες του οι πράξεις είναι ατιμώρητα εγκλήματα. Οι αρπαγές και...


οι λεηλασίες σπιτιών και περιουσιών, οι γεωργικές και κτηνοτροφικές καταστροφές, το γκρέμισμα σχολείων, ναών και άλλων ευαγών ιδρυμάτων, η χρεοκοπία και καταστροφή βιοτεχνικών και βιομηχανικών επιχειρήσεων με τον παράλληλο ευτελισμό κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας που περιλαμβάνονται μαρτυρικοί βασανισμοί αιχμαλώτων, βιασμοί και ηθική οδύνη υπό το κλίμα του τρόμου και της απειλής του θανάτου, αλλά και οι ατέλειωτες πορείες αιχμαλώτων, στα περιώνυμα "τάγματα εργασίας", με άγνωστο αριθμό ανθρώπων που χάθηκαν σ΄ αυτά, οι σφαγές, οι θηριωδίες μέχρι και οι εκτελέσεις επί των αποφάσεων των τουρκικών δικαστηρίων της "Ανεξαρτησίας" δεν έχουν μέχρι σήμερα ερευνηθεί πλήρως.



Μόνο στην καταστροφή της Σμύρνης είχαμε 25.000 νεκρούς και τραυματίες στρατιώτες. Πάνω από 1.500.000 Έλληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες των προγόνων τους και να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς.





Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε ο Ελ. Βενιζέλος με το υπόμνημά του στη Συνδιάσκεψη της Ειρήνης του Παρισιού, στη Μικρά Ασία ζούσαν 1.694.000 Έλληνες. Στη Θράκη και την περιοχή της Κωνσταντινούπολης 731.000. Στην περιοχή της Τραπεζούντας 350.000 και στα Αδανα 70.000. Σύνολο 2.845.000 Έλληνες που αποτελούσαν το 20% του πληθυσμού της περιοχής που κυριαρχούσε οικονομικά, και είχε καταφέρει να διατηρήσει την πολιτιστική του κληρονομιά παρ' ότι αποτελούσε μειονότητα σε εχθρικό περιβάλλον.



Γράφουν πάνω στην πρόσκληση «βιβλίου του Γκαζί Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ».
Γιατί;
Το ίδιο το βιβλίο στο εξώφυλλο γράφει : Gazi Mustafa Kemal.


Tο προσωνύμιο που του δίνουμε εμείς οι Έλληνες είναι ασέβεια και ύβρις στη μνήμη αυτών των θυμάτων και όλων των ξεριζωμένων να αποκαλείται με την προσωνυμία «Ατατούρκ».Η προσωνυμία αυτή αποτελεί τίτλο τιμής, και κατά πολλούς ο ίδιος ο Κεμάλ προσέδωσε στον εαυτό του. Προέρχεται από τις λέξεις Ατά = πατέρας, και Τουρκ = Τουρκία, Τούρκος. Δηλαδή σημαίνει Τουρκοπατέρας. Είναι δε κάτι αντίστοιχο του Εθνάρχης. Πιστεύει κανένας Έλληνας ότι οι Τούρκοι όταν αναφέρονται στον Ελευθέριο Βενιζέλο τον αποκαλούν Εθνάρχη; Γιατί να το κάνουμε εμείς οι Έλληνες για τον Μουσταφά Κεμάλ;

Βαρεθήκαμε να ακούμε «να φιάξουμε τις σχέσεις των δυό λαών»…
Αυτών που συνοδεύουν με τα αεροπλάνα τους κάθε φορά και κάποιον πολιτικό μας για να δείξουν ότι είναι «μάγκες».
Αυτών που τόλμησαν να σηκώσουν την ημισέλινο στα ιερά χώματά μας στα ΙΜΙΑ.



Αυτών που μάτωσαν το νησί μας την Κύπρο.



Δείτε ποιοι παρουσιάζουν και ποιοί είναι παρών:
Το βιβλίο θα παρουσιάσουν:
Ιωάννης Θ. Μάζης
Καθηγητής του Τμήματος Τουρκικών Σπουδών,
Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του ΕΚΠΑ
και Δ/ντής της Σειράς του Εργαστηρίου


Έλσα Παπαδημητρίου
Βουλευτής Αργολίδος, τέως Αντιπρόεδρος της Βουλής,
Μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης


Mehmet Saray
Καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Yeditepe Κωνσταντινούπολης


Νίκος Σηφουνάκης
Υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων


Σεραφείμ Φυντανίδης
Δημοσιογράφος


Την παρουσίαση συντονίζει:
ο Αθανάσιος Μαρκόπουλος
Καθηγητής της Βυζαντινής Φιλολογίας στο Παν/μιο Αθηνών
και Πρόεδρος της Προσωρινής Γενικής Συνέλευσης
του Τμήματος Τουρκικών Σπουδών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών




Ε λοιπόν, Όχι μόνο θεωρούμε ντροπή την παρουσίαση αυτού του βιβλίου, Όχι μόνο πρέπει να ντρέπονται όλοι οι παραπάνω «κύριοι» που έχουν έλλειψη μνήμης, Όχι μόνο δεν θα παραστούμε,
Αλλά θα φωνάξουμε:
Δ Ε Ν Ξ Ε Χ Ν Ω.

read more “"Κρατάει από παλιά η Τουρκολαγνεία"... Αφιερωμένο στον "ημισέληνο" Μπουτάρη...(ΒΙΝΤΕΟ)”

Σ. Καργάκος:"Τα μάρμαρα δεν σκουριάζουν"

Από το http://www.pireasnews.gr/
Ο Ιππόλυτος Ταίν στον οποίο οφείλουμε τον πολυχρησιμοποιημένο όρο «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» (κατά μετάφραση Εμμ. Ροΐδη) είχε γράψει ότι «η παιδαγωγική είναι μία από τις μεγαλύτερες ανοησίες της εποχής μας, αλλά ας μην το λέμε πολύ δυνατά, γιατί υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που ζουν από αυτή»! Ας σκεφτούμε τη «Μεγάλη Στρατιά» παιδαγωγών-συμβούλων, σπουδαιοθεσιτών και σπουδαιομίσθων που σιτίζονται στο υπουργείο υπνοπαιδείας. Ας σκεφθούμε τους εκατοντάδες διδάσκοντες την παιδαγωγική και τα περί αυτήν συναφή στις δεκάδες ανώτερες και ανώτατες σχολές. Ίσως υπερβαίνουν όλοι αυτοί την χιλιάδα. Και όλοι συγγράφουν βιβλία ογκώδη, κατάλληλα για άρση βαρών, αλλά κατά το πλείστον ακατάλληλα για άρση, δηλαδή ανύψωση μυαλών. Και πρωτίστως του νεανικού ήθους. 


Ως βαρύτατα φορολογούμενος – κι όχι πια ως παλαιός παιδαγωγός -, απλώς διερωτώμαι: Με τόσες παιδαγωγικές σχολές, με τόσους διδάσκοντες μοντέρνα παιδαγωγικά συστήματα, κατά πόσον ανέβηκε πνευματικά και ηθικά η στάθμη των σχολείων και των σχολών μας; Μη δα τα πανεπιστημιακά μας δεν βρίσκονται κοντά στο επίπεδο των αντιστοίχων της Κεντρώας Αφρικής; Το ήθος των νέων μας ανήλθε ή κατήλθε; Ποιο το επίπεδο της κοινωνικής τους συμπεριφοράς; Και, γενικότερα, ο πήχυς των επιδόσεων κατ’ έτος ανέρχεται ή κατέρχεται; 


Δεν καταδικάζω την παιδαγωγική για την κατολίσθηση αυτή. Έχω γράψει αναρίθμητα άρθρα για την Μοντεσσόρι, τον Πισταλότσι και για πολλούς άλλους. Τώρα μάλιστα εντρυφώ στα δοκίμια του σπουδαίου Αμερικανού Χένρυ Θόρω (Thoreau, 1817-1862). Πάντως, σαν τον Κάτωνα, hoc censeo, τούτω φρονώ: ό,τι έχει λεχθεί στην Ξενοφώντεια «Κύρου παιδεία», στον Ισοκράτειο λόγο: «Προς Δημόνικον», την Πλουτάρχεια διατριβή «Περί παίδων αγωγής» και την περίφημη του Μεγάλου Βασιλείου επιστολή «Προς τους νέους…», παραμένει και σήμερα ακατάλυτο, απαρασάλευτο. Η μελέτη των κειμένων αυτών είναι που με βοήθησε στα πρώτα νεανικά μου δοκίμια να γράψω τη φράση που αποτέλεσε επί 35 χρόνια διδακτική μου αρχή: «Στο παιδί δεν απλώνουμε χέρι. του δίνουμε το χέρι.» 


Σήμερα είμαι πολύ προβληματισμένος. Κατά τις δεκαετίες που πέρασαν, τι προσέφερε το ευφημιστικά λεγόμενο υπουργείο Παιδείας; Τίποτε άλλο από ζημιά. Και στα τελευταία χρόνια η ζημιά από παλαβομάρες «άρες μάρες, κουκουνάρες» έγινε πιο μεγάλη κι από την τρύπα του όζοντος. Το ότι το σχολείο όζει, ζέχνει είναι παγκοσμίως γνωστό. Και διερωτώμαι αφελώς: ό,τι κάνει ζημιά, γιατί να συντηρείται, γιατί να διατηρείται; Ο Χριστός δεν το είπε για πλάκα αυτό που αναφέρει στο Ευαγγέλιό του ο Ματθαίος: «Παν δένδρον μη ποιουν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται» (3 παρ. 10). Το ευφημιστικά λεγόμενο υπουργείο Παιδείας είναι σαν την άκαρπη συκιά η οποία πάλι, κατά τον Ματθαίο (21 παρ. 19) εισέπραξε την κατάρα του Χριστού: «Μηκέτι εκ σου καρπός γένηται εις τον αιώνα. Και εξηράνθη παραχρήμα (=αμέσως) η συκή»! 


Ο Χριστός στο πρώτο απόσπασμα λέγει σαφώς ότι θέλει κόψιμο και κάψιμο «παν δέντρον μη ποιουν καρπον καλόν». Τι το καλό προσέφερε το υπουργείο αυτό; Μήπως εξ αυτού δεν «ερρύη τα φαύλα»; Από αυτό δεν άρχισε ο γλωσσικός μας αφανισμός και η εθνική και η ηθική μας υπομείωση; Μήπως από αυτό και από τα παρασαρκώματά του δεν ξεκινούν κάθε χρόνο σκανδαλώδεις ή συνδικαλιστικές καταστάσεις που μας οδηγούν στον αφελληνισμό και στον ανθελληνισμό; Κι αν ακόμη παράγεται κάποιο έργο στα σχολειά μας, τούτο οφείλεται στην ευψυχία κάποιων εκπαιδευτικών που συχνότατα τίθενται υπό διωγμόν.


Το ερώτημα, και τι θα γίνει με την παιδεία χωρίς υπουργείο Παιδείας, παραπέμπει στο Καβαφικό «Και τώρα τι θα γένουμεν χωρίς βαρβάρους;» Οι βάρβαροι μπορεί να «ήσαν μια κάποια λύση» αλλά το «εξευρωπαϊσμένο» υπουργείο μας δεν προσφέρει καμμία λύση. Απεναντίας στα υπάρχοντα προβλήματα προσθέτει κι άλλα, έτσι που το ελληνικό σχολείο να γίνεται «πληγή από φρικτό μαχαίρι», για να εκφραστούμε πάλιν καβαφικώς. Κάποιοι μ’ ερωτούν ποια λύση προτείνω εγώ. Απαντώ: πρώτον, αυτή που πρότεινε ο Χριστός. Δεύτερον, στη θέση της καταραμένης συκιάς να φυτευθεί φυτό που να παράγει καρπόν ελληνικό. Φυτό που ως καρπούς παράγει «γασμούλους» δεν πρόκειται να ευδοκιμήσει ποτέ στην Ελλάδα. Όσο κι αν ποτίζεται με ξένα λύματα. Το ελληνικό χώμα ξέρει να αντιστέκεται, γιατί αυτό είναι ποτισμένο με αίμα ελληνικό. Κάποτε, οι σκληρά προπονούμενοι για Αριστεροί, τραγουδούσαν εν χορώ τον στίχο –σε μουσική Θεοδωράκη - του Γιάννη Ρίτσου: «Σ’ αυτά εδώ τα μάρμαρα ξένη σκουριά δεν πιάνει…» τώρα τραγουδούν άλλα. Μπορεί οι βλαστοί της «νέας παιδείας» να μπογιατίζουν τα μάρμαρα, αλλ’ αυτά εις πείσμα των καιρών αντιστέκονται. Δεν λένε να σκοριάσουν…!

read more “Σ. Καργάκος:"Τα μάρμαρα δεν σκουριάζουν"”